Objętość zalegająca

Tak jak Objętość zalegająca to termin używany do opisania ilości powietrza, które wydycha się nawet głęboko Resztki powietrza pozostaje w płucach i drogach oddechowych. Utrzymuje wewnętrzne ciśnienie pęcherzyków płucnych i zapobiega ich zapadaniu się i nieodwracalnemu sklejaniu. Ponadto resztkowe powietrze zapewnia ciągłość wymiany gazowej podczas przerwy w oddychaniu pomiędzy wydechem a wdechem.

Jaka jest pozostała objętość?

Resztkowa objętość płuc odpowiada ilości powietrza, które pozostaje w płucach i drogach oddechowych pomimo maksymalnego dobrowolnego wydechu. Maksymalny wydech oznacza, że ​​wydychana jest również objętość rezerwy wydechowej, która normalnie pozostaje w płucach oprócz pozostałej objętości po wydechu.

U zdrowych osób o średnim wzroście pozostała objętość wynosi około 1,3 litra i jest niezależna od sprawności fizycznej. Całkowita pojemność płuc odpowiada sumie pojemności życiowej i pozostałej objętości. Z kolei pojemność życiowa składa się z sumy objętości oddechowej oraz objętości rezerwy wdechowej i wydechowej.

Oprócz objętości resztkowej, wszystkie inne objętości płuc można zmierzyć bezpośrednio spirometrycznie za pomocą „małego” testu czynności płuc. Określenie pozostałej objętości można wykonać tylko za pomocą pletyzmografii ciała lub całego ciała. Pletyzmograf składa się z zamkniętej, przeszklonej kabiny, która przypomina nieco budkę telefoniczną. Kabina jest zamkniętym, gazoszczelnym systemem. Zwiększenie objętości klatki piersiowej pacjenta (przy wdechu przez spirometr, który ma kontakt z powietrzem na zewnątrz kabiny) prowadzi do minimalnego wzrostu ciśnienia w kabinie, które jest rejestrowane i wykorzystywane do oceny .

Funkcja i zadanie

Resztkowe powietrze, które pozostaje w płucach nawet po maksymalnym wydechu, spełnia dwie ważne funkcje. Drobne pęcherzyki płucne, o zmiennej średnicy od 50 do 250 µm w zależności od stopnia rozwinięcia lub wypełnienia, są pokryte bardzo cienkim nabłonkiem i mają łączną powierzchnię od około 50 do 100 metrów kwadratowych. Jeśli całe powietrze wydostaje się z pęcherzyków płucnych, istnieje ryzyko, że nabłonki przeciwległych ścian pęcherzyków będą nieodwracalnie sklejać się ze sobą pod wpływem sił adhezyjnych. Nawet ponowne wdychanie nie byłoby w stanie odwrócić tego stanu. Powietrze z pozostałej objętości jest zatem niezbędne do przeżycia, ponieważ chroni pęcherzyki płucne przed sklejaniem się po wydechu.

Pozostała objętość, w połączeniu z wydechową objętością rezerwową, spełnia inne ważne zadanie: Dwie resztkowe objętości powietrza, nazywane łącznie funkcjonalną objętością resztkową, zapewniają buforowanie ciśnień cząstkowych tlenu i dwutlenku węgla. Oznacza to, że wymiana gazowa przez błony pęcherzyków płucnych, która jest kontrolowana przez różnicę ciśnień cząstkowych między powietrzem w pęcherzykach płucnych i w naczyniach włosowatych na pęcherzykach, jest prawie ciągła. Funkcjonalna resztkowa objętość powietrza zapewnia, że ​​ciśnienia cząstkowe pozostają na możliwie stałym poziomie. Ta funkcja jest szczególnie ważna, ponieważ oddechy i tętno nie są zsynchronizowane.

Gdyby po wydechu w płucach nie pozostało resztkowe powietrze, byłoby to równoznaczne z nieciągłym ciśnieniem parcjalnym tlenu i dwutlenku węgla, w wyniku czego wymiana substancji między krwią a pęcherzykami płucnymi byłaby również nieciągła, a nawet dwukrotnie odwrócona.

Nieprawidłowo skoordynowane tętno i częstość oddechów zaostrzyłyby problem, ponieważ w najgorszym przypadku krew w naczyniach włosowatych pęcherzyków płucnych nie miałaby kontaktu ze świeżo wdychanym powietrzem podczas kilku oddechów. Wahania stężenia gazów rozpuszczonych we krwi, które następnie wynikają, uczyniłyby przestarzałą kontrolę oddychania przy użyciu stężenia dwutlenku węgla we krwi jako głównego parametru kontrolnego.

Fizjologiczna wielkość płuc jest niezależna od wysiłku fizycznego. Jest to ustalony genetycznie parametr, którego pełne wykorzystanie określa maksymalną osiągalną objętość oddechową. Zmienne, na które może wpływać trening sportowy, to wszystkie objętości, które są częścią pojemności życiowej i które mogą zwiększyć efektywność fizjologicznie określonej wielkości płuc dzięki dobrej technice oddychania.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Różne choroby mogą obejmować restrykcyjne lub obturacyjne zaburzenia wentylacji lub funkcjonalną niewydolność obszarów płuc, mają wpływ na wielkość pozostałej objętości i mogą być stosowane jako wskaźnik do diagnozy lub diagnostyki różnicowej.

Zaburzenia wentylacji są wyrazem przyczyny choroby. W szczególności przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), która może być spowodowana różnymi czynnikami, występuje stosunkowo często i jest jedną z 10 głównych przyczyn zgonów na świecie. Niezależnie od przyczyny POChP prowadzi do wzrostu objętości resztkowej, a także resztkowej pojemności czynnościowej. Niektóre choroby płuc ostatecznie prowadzą do rozedmy płuc, najczęściej nieodwracalnej, funkcjonalnej niewydolności części płuc.

Odwracalne zakłócenie wymiany gazowej w płucach może być spowodowane obrzękiem płuc, czyli odkładaniem się płynu tkankowego w pęcherzykach płucnych.

W szczególności rozwój rozedmy płuc może mieć bardzo różne przyczyny, ale zwykle wiąże się z długotrwałym wdychaniem zanieczyszczeń w postaci cząstek pyłu lub aerozoli. Twój własny system ochronny w postaci makrofagów, które pochłaniają cząsteczki kurzu i odprowadzają je na zewnątrz, może zostać przytłoczony nadmiernym stresem.

Inną przyczyną rozedmy płuc może być defekt genetyczny objawiający się niedoborem alfa-1 -antytrypsyny. Enzym normalnie zapobiega atakowaniu własnych proteaz organizmu na białka błony pęcherzykowej. Jeśli występuje niedobór proteazy, błony mogą ulec perforacji, tak że wiele pęcherzyków może się zamknąć, tworząc pęcherzyki rozedmy, tracąc swoją funkcję. Cechą wspólną wszystkich rozedm jest to, że są one związane z charakterystycznym wzrostem objętości resztkowej.