Tak jak Rytm serca odnosi się do pełnej powtarzalnej sekwencji uderzeń serca, w tym pobudzenia elektrycznego i skurczów mięśnia sercowego. U osób ze zdrowym układem sercowo-naczyniowym przedsionki najpierw kurczą się i pompują krew do komór, która następnie kurczy się, wtłaczając krew do organizmu i płuc. Zwykle całe sekwencje uderzeń serca poruszają się w paśmie częstotliwości od 60 do 80 Hz bez fizycznego obciążenia.
Jaki jest rytm serca?
Serce ma cztery jamy, dwie przedsionki (przedsionki) i dwie komory (komory). Aby spełniać swoje zadanie polegające na ciągłym dostarczaniu tkankom ciała bogatej w tlen krwi, przedsionki i komory kurczą się i rozluźniają naprzemiennie w określonej kolejności, w określonym rytmie.
„Prawidłowa” sekwencja pełnego cyklu uderzenia jest regulowana elektrycznie. Serce ma, by tak rzec, własny rozrusznik, tzw. Węzeł zatokowy, który znajduje się w prawym przedsionku w pobliżu zbiegu żyły głównej górnej. Węzeł zatokowy reprezentuje główne centrum wzbudzenia i wyznacza tempo.
Ze względu na impuls elektryczny, który wysyła, przedsionki kurczą się, podczas gdy komory rozluźniają się (rozkurcz) i przejmują krew z przedsionków w jamach, gdy zastawki płatkowe są otwarte. Impuls elektryczny z węzła zatokowego jest następnie odbierany przez węzeł przedsionkowo-komorowy (węzeł AV), wtórny rozrusznik serca, który przekazuje go do dwóch komór w złożonym systemie przewodzenia. Następnie obie komory kurczą się (skurcz) i wpychają krew do wielkiego krążenia ciała lub do krążenia płucnego.
Funkcja i zadanie
Głównym zadaniem i funkcją rytmu serca jest dostosowanie sekwencji uderzeń między przedsionkiem a komorami do odpowiednich potrzeb dla różnych obciążeń ciała. Zapewnia to trwały, optymalny dopływ tlenu do tkanki ciała. Jednocześnie rytm serca dostosowuje się do możliwości mięśnia sercowego (mięśnia sercowego), aby zachować jego zdrowie i uniknąć uszkodzeń spowodowanych długotrwałym nadmiernym obciążeniem.
Węzeł zatokowy w prawym przedsionku w pobliżu zbiegu żyły głównej górnej jest przede wszystkim odpowiedzialny za utrzymanie i dostosowanie optymalnej sekwencji uderzeń i częstotliwości uderzeń. Składa się z sieci nerwów i generuje początkowy bodziec elektryczny, który jest rozprowadzany do komórek mięśni gładkich przedsionków i powoduje ich kurczenie się.
Bodziec skurczowy, a tym samym sam skurcz, przebiega od góry do dołu, tak że krew jest pompowana do komór przez otwarte zastawki płatkowe. Węzeł AV łączy następnie impuls elektryczny i jest odpowiedzialny za transmisję i dystrybucję impulsu porażenia elektrycznego do mięśni komorowych przez przegrodę. Tutaj bodziec skurczowy, a tym samym również skurcz, przebiegają od dołu do góry, ponieważ wyjścia z komór są zawsze na górze, blisko przegrody do przedsionków.
Sekwencje skurczów w przedsionkach i komorach są w pewnym stopniu porównywalne do odruchu połykania, który zapewnia pewną sekwencję skurczu przełyku, dzięki czemu żywność jest transportowana z gardła do żołądka w sposób uporządkowany.
Wynikająca z tego sekwencja uderzeń, rytm serca, jest w dużej mierze autonomiczna, ale musi również podlegać opcji kontroli przez autonomiczny układ nerwowy, aby móc dostosować częstotliwość uderzeń, siłę uderzenia i ciśnienie krwi do aktualnych wymagań.
Współczulny układ nerwowy może zatem wpływać na węzły zatokowe, przedsionki, węzły pk i komory i napędzać serce do maksymalnej wydajności poprzez substancje przekaźnikowe, noradrenalinę i adrenalinę, które działają stymulująco.
Antagonistą jest nerw błędny, który jako część przywspółczulnego układu nerwowego oddziałuje na węzły zatokowe, przedsionki i węzeł pk, ale nie na komory. Nerw błędny może uwalniać substancję przekaźnikową acetylocholinę, która ma uspokajający wpływ na rytm serca i ciśnienie krwi. W skrajnych przypadkach może nawet doprowadzić do zapaści krążenia.
Choroby i dolegliwości
Złożona interakcja własnych ośrodków pobudzenia serca z fizycznymi warunkami serca i wpływem autonomicznego układu nerwowego może być zaburzona i prowadzić do typowych objawów i dolegliwości.
Oprócz stosunkowo rzadkiej, niezwykle wysokiej częstości akcji serca (tachykardii), która nie jest spowodowana zwiększonym obciążeniem fizycznym i niezwykle niskim tętnem (bradykardia), może wystąpić arytmia, czyli arytmia serca.
Polega na zaburzeniu sekwencji normalnego rytmu serca i jest spowodowana zaburzeniem stymulacji elektrycznej lub przewodzenia w sercu. Zdecydowanie najczęstszą postacią arytmii jest tzw. Migotanie przedsionków, które wiąże się z nieuporządkowanymi i szybkimi skurczami przedsionków o częstotliwości zwykle powyżej 140 Hz. W przeciwieństwie do migotania komór migotanie przedsionków nie zagraża bezpośrednio życiu, ale może też wiązać się z zauważalną i nieprzyjemną utratą sprawności.
Jeśli węzeł zatokowy ulegnie awarii jako główny rozrusznik, węzeł AV przejmuje rolę drugiego stymulatora i zegara. Jednak tętno 40-60 uderzeń na minutę jest poniżej częstotliwości węzła zatokowego. Zapewnia to, że węzeł zatokowy normalnie „zastępuje” węzeł AV jako zegar i że nie ma dwóch niezależnych bodźców skurczowych obok siebie.
Jeśli węzeł AV również zawodzi jako generator zegara, komórki mięśnia sercowego komór mogą ulec depolaryzacji (pobudzeniu) z niską częstotliwością 20-40 Hz, tak aby początkowo przezwyciężyć grożące w przeciwnym razie niebezpieczeństwo śmierci.
Arytmia spowodowana tzw. Migotaniem komór o częstotliwości powyżej 300 Hz powoduje zmniejszenie objętości krwi dążącej do zera, co powoduje natychmiastowe zagrożenie życia.
.jpg)
