Indywidualizacja

Indywidualizacja to rozwój własnych umiejętności i poszukiwanie własnych wartości. Oznacza to, że termin ten jest często synonimem terminu Samo-aktualizacja. Konflikt indywiduacji vs. Uzależnienie jest postrzegane jako główne źródło chorób psychicznych.

Co to jest indywidualizacja?

Dzięki koncepcji indywiduacji psychologia opisuje ścieżkę do siebie jako własną całość. Indywidualizacja rozumiana jest jako proces stawania się całością, który pozwala ludziom odnaleźć własną wyjątkowość i indywidualność.

Dzięki temu procesowi osoba staje się jednostką, którą naprawdę jest i jest niezależna od innych. Oprócz rozwoju własnych zdolności i możliwości proces ten obejmuje również uświadomienie sobie własnej indywidualności. Po indywidualizacji osoba doświadcza siebie jako czegoś wyjątkowego i urzeczywistnia się jako coś własnego.

Indywiduacja jako koncepcja psychologiczna sięga czasów C. G. Junga, który postrzegał ten proces jako trwający całe życie proces zbliżania się do siebie. Dzięki swojemu zrozumieniu indywidualizacji Jung odróżniał się od poglądów Zygmunta Freuda na ten sam temat i miał tendencję do faworyzowania Alfreda Adlera. W swoich uwagach na temat indywiduacji Jung podkreślał przede wszystkim odkupienie, które definiuje pojęcie. Dzięki procesowi indywidualizacji ludzie mogą wreszcie zachowywać się tak, jak się czują. W ten sposób dla Junga indywidualizacja jest ostatecznie uwolnieniem od zewnętrznych ograniczeń. Amerykański psychiatra i psychoterapeuta Erickson po raz pierwszy połączyli indywiduację z hipnoterapią, wykorzystując w ten sposób nieświadomość jako źródło samorozwoju.

Funkcja i zadanie

Ludzie dorastają w społecznościach społecznych i po drodze otrzymują od nich normy, wartości i ograniczenia. W ten sposób trzyma się wartości innych ludzi, które niekoniecznie odpowiadają jego własnym wartościom, czasami bez kwestionowania. Zjawisko to jest sprzeczne z jego indywidualnością.

Indywidualizacja oznacza radzenie sobie i przetwarzanie tego konfliktu. Aby poradzić sobie z konfliktem, jednostka kwestionuje normy i wartości innych, na przykład rodziców i przyjaciół, i w razie potrzeby je lekceważy. Poszukiwanie własnych norm lub wartości jest jednym z najważniejszych czynników w tym procesie. Jednostka musi nauczyć się zawodzić oczekiwania lub łamać pewne zakazy, które im nie odpowiadają.

Do pewnego stopnia socjalizacja jest konieczna do dostosowania się do innych. Jeśli jednak ten podstawowy poziom zostanie przekroczony, może to mieć niezdrowy wpływ na rozwój jednostki. Indywidualizacja pozwala ludziom uwolnić się od niezdrowych skutków i swobodniej organizować swoją osobowość. Celem jest poprawa struktury wewnętrznej.

Dla Freuda indywidualizacja odpowiada ścieżce życia, która wielokrotnie wymaga aktywnego i świadomego zarządzania konfliktem w opisanym sensie. Problemy wciąż się pojawiają, a ludzie muszą być ciągle odpowiedzialni za decyzje. Indywidualizacja uwalnia ludzi w podejmowaniu decyzji od tego, co inni mówią, że powinni zrobić lub co byłoby dobre dla innych, i pozwala im słuchać siebie, aby dowiedzieć się, gdzie znajdą właściwą dla siebie decyzję.

Milton H. Erickson również podążał za indywiduacją ze specjalnie opracowaną hipnoterapią. Istnieją obecnie kwestionariusze, które mierzą poziom rozwoju indywiduacji, takie jak PAFS-Q, który opiera się na osobistym autorytecie w systemie rodzinnym. W tej ankiecie samorozwój dotyczy indywidualizacji życia rodzinnego kilku pokoleń.

Psychoanalityczka Margaret Mahler również zajmowała się indywiduacją, a przede wszystkim opisuje rozwój dziecka jako proces oderwania się i indywiduacji. Dla nich proces indywiduacji jest sekwencją kroków rozwojowych i ma na celu indywidualne cechy.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Podejście psychodynamiczne uznaje tak zwane konflikty podstawowe i ich przetwarzanie jako istotną część rozwoju każdego człowieka. W niektórych przypadkach wszelkiego rodzaju zaburzenia psychiczne są przypisywane do jednego z ośmiu podstawowych typów konfliktów w celu opracowania metody leczenia. Zakłada się, że tak powiem, że problemy psychologiczne zawsze wynikają z nieodpowiedniego radzenia sobie z jednym z ośmiu typów konfliktów.

Pierwszym z tego typu konfliktów jest zależność vs. Indywidualizacja, która w skrajnym przypadku pozwala ludziom na poszukiwanie relacji o wysokim poziomie zależności, a na odwrót zawsze pozwala zachować niezależność emocjonalną, tak aby nigdy nie mogli spełnić stłumionego pragnienia przywiązania.

Fakt, że wszystkie choroby psychiczne można przypisać do jednego z ośmiu podstawowych konfliktów, jest wysoce kontrowersyjny. Przynajmniej jednak człowiek jest zwierzęciem wspólnotowym, które mimo wszystko chce się spełnić i doświadczyć swojej indywidualności. Te niemożliwe do pogodzenia podstawowe ludzkie potrzeby z pewnością niosą ze sobą potencjał konfliktów psychologicznych i dlatego z pewnością mogą sprzyjać psychozom lub depresji lub przynajmniej przyczyniać się do ich rozwoju.

Na przykład ci, którzy w ogóle się nie realizują i doświadczają jedynie uzależnienia od społeczności, mogą być podatni na depresję. To samo dotyczy tych, którzy akceptują całkowite nasłonecznienie dla swojej indywidualizacji, aby się zrealizować. Aby znaleźć równowagę między niezależnością a zależnością, trzeba pogodzić się z podstawowym konfliktem indywiduacji vs. Wymagana zależność, która zajmuje się bieżącymi problemami wynikającymi z tego podstawowego konfliktu.