Skurcz izometryczny

Plik skurcz izometryczny W przeciwieństwie do dynamicznej jest to statyczna forma pracy mięśni. Odgrywa decydującą rolę we wszystkich wymaganiach, w których wymagana jest stabilność.

Co to jest skurcz izometryczny?

Skurcz izometryczny to forma pracy mięśni, w której napięcie wzrasta, a długość mięśnia pozostaje taka sama. Dlatego nie ma ruchu w stawach.

Narastanie napięcia odbywa się w najmniejszych funkcjonalnych jednostkach komórek mięśniowych - sarkomerach. Tysiące tych elementów jest połączonych szeregowo w każdej komórce mięśniowej. Przychodzące impulsy nerwowe aktywują pewną liczbę sarkomerów, w zależności od ich siły, ale nigdy nie kurczą się wszystkie naraz. Suma działań skutkuje stanem napięcia w całym mięśniu.

Rdzeniem sarkomerów jest kompleks aktyna-miozyna. Te dwa łańcuchy białkowe oddziałują ze sobą podczas skurczu. Włókna aktynowe są połączone z granicami sarkomeru, zwanymi paskami Z. Miozyna leży pomiędzy nitkami aktyny i przyczepia się do niej głowicami.

Bodziec powoduje przewrócenie głów miozyny. Przy koncentrycznej pracy mięśni ten mechanizm ciągnie paski Z z cząsteczek aktyny w kierunku środka. Sarkomer iw sumie skraca się cały mięsień. Podczas skurczu izometrycznego długość nie zmienia się; przechylenie tylko zwiększa napięcie.

Funkcja i zadanie

Mówiąc mechanicznie, funkcją skurczów izometrycznych jest wykonywanie pracy podtrzymującej. Stawy, łańcuchy stawów i całe obszary ciała są stabilizowane i chronione przed niekorzystnymi obciążeniami i uszkodzeniami. Ta forma pracy mięśni jest szczególnie pożądana, gdy działają również siły zewnętrzne.

Niekorzystne napięcia występują z powodu niekorzystnej dźwigni finansowej. W rezultacie różne konstrukcje mogą być silnie obciążone. Typowym tego przykładem jest zginanie i podnoszenie, które nie są przyjazne dla pleców. Jeśli górna część ciała jest pochylona daleko do przodu, ponieważ nogi nie są używane, na kręgosłup powstaje duży moment obciążenia. Konsekwencją są duże obciążenia ciśnieniowe, szczególnie w przypadku krążków międzykręgowych. Stresujące chwile stają się jeszcze bardziej niekorzystne, gdy plecy są zgięte. Rozkład obciążenia jest wtedy jeszcze bardziej selektywny. Wyszkolone prostowanie i dobra stabilizacja kręgosłupa z izometrycznymi skurczami mięśni podporowych pozwala znacznie zmniejszyć obciążenie.

Często mięśnie o różnych funkcjach ruchowych współpracują ze sobą w funkcji stabilizującej staw, w której jednocześnie wykonują izometryczną pracę mięśni. Bardzo zwięzłym tego przykładem jest stabilizacja stawu kolanowego w pozycji zgiętej, na przykład podczas przysiadu z górki na nartach. Prostowniki kolana na ogół utrzymują kolano w odpowiedniej pozycji i zapobiegają niekontrolowanemu zboczeniu. Jednocześnie zginacze kolana działają razem z więzadłami jako stabilizatory stawów, ustawiając partnerów stawowych w centralnej pozycji względem siebie, aby zapewnić równomierny rozkład nacisku.

Przykładem tego, jak funkcje ruchowe i stabilizujące się uzupełniają, jest staw barkowy. Mankiet rotatorów działa jako stabilizator wszystkich ruchów ramienia. Cztery mięśnie zapewniają, że głowa kości ramiennej jest zawsze pośrodku patelni, niezależnie od ruchów. Skurcz izometryczny jest tego ważnym elementem.

Utrwalenie stawu lub części ciała przez trzymanie jest ważnym warunkiem wstępnym wykonywania kontrolowanych ruchów. Ruchome części mają solidne oparcie.

Inną ważną funkcją skurczu izometrycznego jest ochrona narządów wewnętrznych. Wraz z powięzią i tkanką tłuszczową napięcie w mięśniach sprawia, że ​​są one otoczone ochronną powłoką. W przypadku zapalenia lub podrażnienia napięcie ochronne jest znacznie zwiększane, aby obciążenie mechaniczne było jak najmniejsze.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Skurcze izometryczne, podobnie jak inne formy skurczów, mogą wpływać na różne zaburzenia mięśni i układu nerwowego.

Uszkodzenia nerwów spowodowane uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub uszkodzeniem poszczególnych nerwów obwodowych prowadzą do wiotkiego porażenia dotkniętych mięśni. Ma to szczególnie dramatyczny efekt przy przekroju poprzecznym na poziomie odcinka szyjnego lub górnego odcinka piersiowego kręgosłupa. Oprócz rąk i nóg tułowia nie można ani ruszać, ani stabilizować. Rezultatem jest zwykle uzależnienie od wózków inwalidzkich.

Dystrofie mięśniowe to grupa dziedzicznych chorób mięśni. W jej przebiegu następuje postępujący rozpad mięśni. Dotyczy to całych mięśni szkieletowych, a także mięśni narządów wewnętrznych. Ma to konsekwencje dla skurczów izometrycznych bardzo wcześnie, co jest szczególnie widoczne w stabilizacji tułowia. Podobny efekt ma stwardnienie zanikowe boczne. Jest to choroba zwyrodnieniowa układu nerwowego, w której dotknięta jest tylko część ruchowa.

Poważne choroby neurologiczne, takie jak udar lub stwardnienie rozsiane, prowadzą do zmian napięcia mięśniowego wraz z innymi objawami. Często rozwija się zmienny wygląd, w którym występują mięśnie o zwiększonym i zmniejszonym napięciu. Konsekwencje dla stabilności są często rażące. Szczególnie wpływa to na stabilność tułowia.

U wielu osób funkcja zatrzymania przy izometrycznej pracy mięśni jest upośledzona przez tak zwany brak równowagi mięśniowej. Z powodu złej postawy i zachowania niektóre mięśnie nie są wystarczająco wykorzystywane i zanikają. Ma to szczególnie negatywne konsekwencje dla stabilizacji stawów. Typowym tego przykładem jest niewydolność głębokich warstw mięśni pleców, które odpowiadają za odcinkową stabilizację kręgosłupa. Wiele programów treningowych nie odnosi się do tych mięśni lub robi to w sposób niewystarczający, a dotyczy tylko dużych, powierzchownych układów. Z tego powodu nawet dobrze wyszkoleni ludzie mogą nadal mieć problemy z plecami.