Polio (poliomyelitis) jest wysoce zaraźliwą chorobą zakaźną. Nieleczona może prowadzić do śmierci, ponieważ dochodzi do poważnego paraliżu, który może zaatakować płuca i narządy oddechowe i uniemożliwić ich operację. Istnieje jednak szczepionka przeciwko polio, więc choroba ta występowała w Niemczech bardzo rzadko od lat sześćdziesiątych XX wieku.
Co to jest polio?
© Kirill Gorlov - stock.adobe.com
Plik Polio (poliomyelitis) lub po prostu paraliż dziecięcy jest wysoce zaraźliwą chorobą zakaźną przenoszoną przez wirusy polio typu I, II i III. Po chorobie paraliż może pozostać, a nawet doprowadzić do śmierci.
Zwykle choroba wirusowa jest zawsze gorączkowa. Paraliż jest spowodowany przez rdzeń kręgowy dotknięty wirusem polio, który kontroluje ruchy. Ogólnie rzecz biorąc, polio stało się rzadkością w krajach uprzemysłowionych od około 1960 r. I wprowadzenia profilaktycznych szczepień doustnych. Ostatnią chorobę w Niemczech wywołaną przez dziki wirus odnotowano w 1990 roku. Jednak poziom wyszczepialności w społeczeństwie coraz bardziej się zmniejsza.
W ponad 95 procentach chorób polio pozostaje niezauważone i bez objawów. W około jednym procencie przypadków występuje opisany paraliż lub zapalenie opon mózgowych, które mogą spowodować trwałe uszkodzenie.
przyczyny
Z Polio (poliomyelitis) jeden jest zakażony wirusami RNA z grupy wirusów polio. Są wysoce zaraźliwe i są przenoszone drogą pokarmową z kałem. Infekcja jest porównywalna z przenoszeniem wirusowego zapalenia wątroby typu A, to znaczy, można zarazić się spożyciem skażonych napojów lub żywności. Z drugiej strony zakażenie przez kaszel, kichanie lub całowanie jest rzadkie.
Okres inkubacji w polio jest dość długi, wybuch może zająć od trzech do 35 dni. Choroba ma dwie fazy. Po zakażeniu wirusy namnażają się w organizmie i pojawiają się niespecyficzne objawy, takie jak bóle głowy i ciała, utrata apetytu, biegunka, gorączka i trudności w połykaniu.
Po tej pierwszej fazie choroby następuje okres bezobjawowy, a wirusy przenikają do ośrodkowego układu nerwowego i tym samym wywołują drugą fazę choroby. Objawy tej fazy to ogólnie bóle mięśni, zwłaszcza bóle pleców, paraliż, zwiększona wrażliwość na bodźce i zapalenie opon mózgowych.
Objawy, dolegliwości i oznaki
Nawet jeśli poliomyelitis jest w tym kraju w dużej mierze kontrolowane dzięki doustnym szczepieniom, wiele osób nadal cierpi z powodu długoterminowych skutków polio we wczesnym dzieciństwie. Wczesne objawy polio mogą być niespecyficzne i niedramatyczne. Poliomyelitis ma ciężki przebieg tylko u kilku zakażonych osób. Niebezpieczne jest to, że zespół post-polio ze znacznymi objawami może wystąpić jeszcze wiele lat po faktycznym zakażeniu.
Objawy infekcji polio mogą być nieobecne lub mogą prowadzić do łagodnego, nieudanego polio. Objawy to w większości niespecyficzne dolegliwości, takie jak wysoka temperatura, bóle głowy i ciała, utrata apetytu, ból gardła lub biegunka. Około pięciu na sto zakażonych osób ma nawet takie objawy. U osób ciężko dotkniętych mogą wystąpić dwie formy polio: polio bez porażenia i klasyczne polio porażenne.
Pierwsza prowadzi do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych z gorączką, sztywnością karku, bólami mięśni i pleców oraz zwiększoną wrażliwością na bodźce zewnętrzne. Klasyczne polio prowadzi do trwałych objawów paraliżu kończyn. Ponadto może wystąpić silny ból pleców i dolegliwości o różnym nasileniu związane z oddychaniem, połykaniem, mówieniem i mięśniami oczu. Może to prowadzić do śmiertelnego porażenia dróg oddechowych.
Przebieg choroby
Plik Polio (poliomyelitis) może wystąpić w trzech różnych przebiegach choroby. Różnią się rodzajem i nasileniem objawów, a przede wszystkim tym, czy ośrodkowy układ nerwowy jest zaatakowany, czy nie.
Przy niskim tzw. Przebiegu subklinicznym objawy choroby są raczej niewielkie. Po sześciu do dziewięciu dniach choroba rozwija się w postaci gorączki, nudności, bólu głowy i gardła. Ogólnie jest łagodniejszy, a ośrodkowy układ nerwowy nie jest zakażony.
W przebiegu bez paraliżu (który występuje u około 1% wszystkich osób zakażonych polio), osoba dotknięta chorobą ma gorączkę, ból pleców, ból mięśni i sztywność karku. W tym przebiegu choroby dochodzi do zajęcia ośrodkowego układu nerwowego, ale przebieg choroby jest łagodniejszy niż w przebiegu porażenia.
W tym przypadku poszkodowany cierpi na paraliż, zwłaszcza nóg. Ten paraliż może pozostać po chorobie. Pacjenci cierpiący na postać choroby z paraliżem umierają od 2 do 20 przypadków.
Komplikacje
Powikłania poliomyelitis są bardzo zróżnicowane. Przy konsekwentnym leczeniu fizjoterapeutycznym objawy paraliżu mogą całkowicie ustąpić do dwóch lat po ostrej fazie. Często jednak pomimo terapii mięśnie ulegają osłabieniu. W niektórych przypadkach oprócz mięśni nóg paraliż dotyczy również mięśni rdzenia.
Z biegiem czasu rozwija się ciężka skolioza kręgosłupa, która nie jest odpowiednio stabilizowana przez słabe mięśnie. W rezultacie oddychanie może być znacznie utrudnione. W przypadku braku odpowiedniej terapii w okresie rekonwalescencji dysfunkcja dotkniętych chorobą mięśni pozostaje znacznie bardziej widoczna. Odpowiednie skutki dla układu mięśniowo-szkieletowego, takie jak nieprawidłowe ustawienie stawów, zaburzenia krążenia, osteoporoza, trudności w oddychaniu i połykaniu, są poważniejsze.
Sparaliżowane kończyny często rosną w ograniczonym stopniu, co później prowadzi do różnic w długości nóg, skośności miednicy i skoliozy. Pomoce ortopedyczne, takie jak kule, szyny i ręczne wózki inwalidzkie dodatkowo obciążają zdrowe stawy po latach użytkowania. Ponadto przy każdym kolejnym znieczuleniu ogólnym należy wziąć pod uwagę polio.
Dawkowanie należy odpowiednio dostosować, aby uniknąć problemów z wybudzeniem po znieczuleniu. Najczęstszą długoterminową konsekwencją jest zespół post-poliomyelitis. Wiele lat lub dziesięcioleci po chorobie może wystąpić skrajne zmęczenie i nagły początek nowego paraliżu. Mogą również zachorować mięśnie, które wcześniej nie były dotknięte chorobą.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
Lekarz jest potrzebny w przypadku objawów, takich jak paraliż, ograniczona ruchomość, dyskomfort w stawach i bóle ciała. Jeśli dana osoba nie może się już poruszać bez pomocy, jest to niepokojący stan. W szczególności asymetryczny paraliż kończyn jest oznaką poważnej choroby. Ponieważ polio może prowadzić do śmierci w ciężkich przypadkach bez opieki medycznej, należy skonsultować się z lekarzem na wczesnym etapie, jeśli wystąpią pierwsze nieprawidłowości.
W przypadku odmowy jedzenia lub picia, dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, biegunki lub nudności należy skonsultować się z lekarzem. W przypadku bólów głowy lub ogólnego odczuwania bólu całego ciała konieczne są badania w celu wyjaśnienia przyczyny. Ból pleców, zmiany w oddychaniu i zwiększona drażliwość to znaki ostrzegawcze, które należy obserwować. Jeśli wystąpią przerwy w oddychaniu lub niepokój spowodowany dusznością, należy udać się do lekarza. W przypadku uporczywych nieprawidłowości w układzie mięśniowym konieczna jest konsultacja z lekarzem.
Jeśli nie było fizycznego nadmiernego wysiłku, jest to uważane za niezwykłe i należy je zbadać. Skonsultuj się z lekarzem, jeśli masz gorączkę, ból gardła lub sztywność karku. W przypadku wystąpienia zaburzeń krążenia, ogólnego poczucia choroby, przeżuwania, połykania lub zaburzeń mowy należy skonsultować się z lekarzem. Problemy z mięśniami oka lub rytmem serca należy jak najszybciej zgłosić lekarzowi.
Leczenie i terapia
Z jednej strony a Polio (poliomyelitis) zdiagnozowane przez widoczne objawy, takie jak paraliż. Ale możliwe jest również wykrycie wirusa z kału, wydzieliny z gardła lub płynu mózgowego. Jeśli pacjent jest w pierwszej fazie polio, z powodu niespecyficznych objawów możliwych jest wiele infekcji z gorączką.
Nawet jeśli już wystąpił paraliż, istnieją inne choroby podobne do przebiegu polio. Leczyć można tylko objawy polio, tj. Objawy łagodzi się lekami. Bezpośrednia walka z wirusem nie jest jeszcze możliwa.
Jeśli podejrzewa się polio, zwykle wymagany jest ścisły odpoczynek w łóżku. W przeciwnym razie zaleca się fizjoterapię, aw przypadku paraliżu osoba zainteresowana jest umieszczana naprzemiennie w celu rozluźnienia mięśni. Możliwe jest również szczepienie przeciwko polio.
Perspektywy i prognozy
Rokowanie w przypadku polio jest zwykle korzystne. Ta choroba może wyleczyć się samoistnie. Występują do dwóch lat po zakażeniu. Niemniej jednak zawsze należy szukać pomocy medycznej, aby uzyskać dobre rokowanie, ponieważ choroba wiąże się z powikłaniami dla wielu dotkniętych nią osób. Bez leczenia zwiększa się ryzyko poważnego postępu choroby. Może to doprowadzić do przedwczesnej śmierci danej osoby. Istnieje również możliwość wystąpienia upośledzeń na całe życie i chorób wtórnych.
Przy wystarczającym i kompleksowym leczeniu stosowane są indywidualne metody terapii. Zależą one od zakresu dolegliwości i stadium choroby w momencie postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Oprócz podawania leków stosuje się również wsparcie fizjoterapeutyczne w celu złagodzenia upośledzonego ruchu. Ponadto w ten sposób ograniczone są możliwe długoterminowe konsekwencje polio. Należy unikać przemieszczeń kręgosłupa lub różnic w długościach kończyn.
Niekorzystny przebieg choroby podaje się, gdy tylko dotknięte zostaną nerwy czaszkowe osoby zainteresowanej. W takich przypadkach rokowanie należy sklasyfikować jako złe. Polio wykazuje znacznie wyższą śmiertelność wśród chorych pacjentów. Do dwudziestu procent chorych umiera przedwcześnie.
Opieka postpenitencjarna
Polio to choroba zakaźna wywoływana przez wirusy polio. W żargonie technicznym mówi się o poliomyelitis lub w skrócie polio. Termin ten składa się ze słów „polio” i „myelitis”, które razem opisują zapalenie rdzenia kręgowego wywołane wirusami polio. Chociaż termin ten sugeruje, że tylko dzieci mogą chorować na polio, często dotyka to również dorosłych.
W wielu przypadkach polio przebiega bezobjawowo, ale może również prowadzić do ciężkiego, trwałego paraliżu o różnym stopniu. Staje się szczególnie niebezpieczne, gdy wirusy wpływają na czynność układu oddechowego. W przeszłości bardzo często zdarzało się, że osoby dotknięte chorobą były następnie umieszczane w tak zwanych „żelaznych płucach”, aby w ogóle móc oddychać.
Wirusy polio przenoszone są przez kontakt z człowiekiem, więc jest to tak zwana infekcja kontaktowa. Pierwotny plan zakładał całkowite wyeliminowanie choroby Heinego-Medina do XXI wieku, ale plan ten nie zadziałał ze względu na implikacje polityczne, geograficzne i globalne. W wyniku afrykańskiej wojny domowej w 2012 roku doszło do prawie 200 nowych zakażeń, w tym w Nigerii, Afganistanie, Pakistanie i Czadzie. Jednak w UE nadal występują pojedyncze infekcje, na przykład w 2015 r. Na Ukrainie, gdzie szczepiona jest tylko około połowa wszystkich dzieci.
Jedynym skutecznym lekarstwem na polio jest zapobiegawcze, powszechne szczepienie. W przeszłości ten krok był wykonywany za pomocą szczepienia doustnego, obecnie dzieci otrzymują podstawowe szczepienie w trzecim miesiącu życia, odświeżane po dziesięciu latach. Jeśli to konieczne, dalsze szczepienia mogą być przeprowadzone później dla osób zagrożonych. STIKO („Stała Komisja ds. Szczepień”) zaleca jednoczesne szczepienie przeciwko polio (polio), tężcowi (tężcowi), błonicy (chorobie zakaźnej) i krztuścowi (krztuścowi).
Możesz to zrobić sam
W ostrej fazie polio odpoczynek w łóżku przepisany przez lekarza musi być ściśle przestrzegany. Pozycja rozluźniająca mięśnie przeciwdziała skurczom mięśni w przypadku paraliżu, a ciepłe, wilgotne okłady mogą złagodzić ból. Lekka fizjoterapia pod kierunkiem jest już przydatna na tym etapie i powinna być kontynuowana konsekwentnie po chorobie.
Trwały paraliż lub uszkodzenie stawów kręgosłupa lub kończyn wymaga dostosowania codziennego życia do zmienionych okoliczności. Wiele ograniczeń w poruszaniu się można zrekompensować za pomocą środków pomocniczych, takich jak poręcze, chodziki lub wózki inwalidzkie, a przestrzeń życiowa bez barier ułatwia utrzymanie normalnych codziennych czynności. W wielu przypadkach można też kontynuować pracę. Ważne jest, aby nie przytłaczać ciała i zwracać uwagę na jego sygnały. Wystarczający sen i regularne przerwy na odpoczynek zapewniają niezbędną regenerację, należy unikać niepotrzebnego stresu i nadmiernego wysiłku fizycznego.
Szczególnie zespół post-polio ma tendencję do nasilania się pod wpływem stresu. Dlatego badanie własnych ograniczeń należy wykonywać niezwykle ostrożnie. Z psychologicznego punktu widzenia choroba jest lepiej przetwarzana, jeśli ograniczenia nie są postrzegane jako słabość, ale są akceptowane jako wprowadzone. Dla wielu chorych pomocna jest wymiana pomysłów z innymi chorymi w grupie samopomocy lub rozmowa z psychoterapeutą.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
