Zespół Munchausena

Pod Zespół Munchausena rozumie się zaburzenie psychiczne. Osoby dotknięte chorobą wymyślają choroby i dolegliwości.

Co to jest zespół Munchausena?

Głównym objawem zespołu Munchausena jest wymyślanie kłamstw na temat własnego zdrowia. Pacjenci zgłaszają się do lekarza i opisują objawy, których nie mają lub prawie wcale.
© pathdoc - stock.adobe.com

Tak zwany Zespół Munchausena jest jednym ze sztucznych zaburzeń. Nazywa się to również Zespół Luminary Killer znany. Typową cechą zaburzeń psychicznych jest celowe wymyślanie chorób i dolegliwości fizycznych. Są one przedstawiane dramatycznie, ale wiarygodnie przez osoby dotknięte.

Jest to uważane za specjalną formę Zespół zastępcy Munchausena. Szkoda nie jest wyrządzana samemu pacjentowi, ale przedstawicielowi. Są to zwykle bliscy krewni, na przykład Twoje własne dzieci. Termin zespół Munchausena został po raz pierwszy użyty w 1951 r. Przez angielskiego psychiatrę Richarda Ashera (1912-1969). Słynny kłamliwy baron Münchhausen był imiennikiem, który swoimi kłamstwami wielokrotnie rzucał czar na publiczność.

przyczyny

Lekarze przypisują rozwój zespołu Munchausena ciężkim traumatycznym doświadczeniom w dzieciństwie danej osoby. Niektórzy pacjenci byli ofiarami przemocy fizycznej lub wykorzystywania seksualnego. Ale zaniedbanie może również odgrywać ważną rolę. Wiele osób dotkniętych chorobą cierpi na brak uwagi lub czuje, że nie poświęca się im wystarczającej uwagi.

Charakterystyczną cechą zespołu Munchausena jest częsty pobyt pacjentów w gabinetach lekarskich lub szpitalach. Podczas gdy normalni pacjenci nie lubią odwiedzać tych placówek, osoby z zespołem Munchausena chodzą tam z przyjemnością. W ten sposób zamierzają nadrobić darowiznę, która nie została im jeszcze przekazana. Nie są zainteresowani zasiłkami ani zwolnieniami chorobowymi.

Raczej poprzez liczne egzaminy doświadczają uczucia, którym się cieszą. Osoby starsze, które nie mają kontaktów rodzinnych lub towarzyskich, są szczególnie dotknięte zespołem Munchausena. Zamiast tego postrzegają lekarza lub personel pielęgniarski jako pomocny. Jednocześnie osoby dotknięte chorobą tak głęboko zagłębiają się w swoją historię medyczną, że trafiają nawet do szpitala.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Głównym objawem zespołu Munchausena jest wymyślanie kłamstw na temat własnego zdrowia. Pacjenci zgłaszają się do lekarza i opisują objawy, których nie mają lub prawie wcale. Nierzadko dochodzi do pomieszania prawdy i nieprawdy. Ponadto kontakty społeczne są często zrywane. Lekarze i kliniki są również wielokrotnie wymieniani. Nierzadko powoduje to nadmierne podróże.

Pacjent ma ciągłe pragnienie wizyty u lekarza i wcielenia się w chorego. W niektórych przypadkach pacjenci posuwają się nawet do fizycznego wyrządzenia sobie krzywdy. Obejmuje to robienie otarć lub skaleczeń, wstrzykiwanie substancji zakaźnych i wstrzykiwanie insuliny w celu wywołania hipoglikemii. Ponadto symulowany jest ból i wymagane są interwencje chirurgiczne, które nie są nawet konieczne.

W zespole zastępcy Munchausena to nie osoba dotknięta chorobą doznaje tej szkody, ale zastępca jak dziecko. W większości przypadków lekarzami są matki, które fałszują dane pomiarowe swoich dzieci, dają im leki, takie jak środki przeczyszczające lub mieszają cukier z próbką moczu, aby lekarz uznał, że jest to choroba.

W skrajnych przypadkach dziecko może mieć nawet złamane kości, co jest poważną formą znęcania się nad dzieckiem. Niestety, niektóre osoby z zespołem proksymalnym Munchausena pracują samodzielnie w zawodach medycznych, co ułatwia im udawanie chorób.

Diagnoza i przebieg choroby

Rozpoznanie zespołu Munchausena nie jest łatwe. Ponieważ osoby poszkodowane zwodniczo zdają sobie sprawę ze swoich skarg, trudno jest założyć, że były zamierzone. Ciągła dolegliwość objawowa jest oznaką zaburzeń psychicznych. Często zdarzają się odchylenia i zawsze nowe wersje.

Jeśli jednak lekarz nie może odkryć przyczyny prezentowanych objawów, osoby dotknięte chorobą zwykle szybko ją zmieniają i rozpoczynają grę od nowa. Inną wskazówką jest unikanie spotkań z krewnymi lub przyjaciółmi w szpitalu. Często w ogóle nie podaje się osób referencyjnych.

W niektórych przypadkach zespół Munchausena może mieć poważne konsekwencje dla osób dotkniętych chorobą. Między innymi istnieje ryzyko niepotrzebnych interwencji chirurgicznych, które z kolei powodują uszczerbek na zdrowiu. Samookaleczenia własnego ciała mogą również powodować znaczne upośledzenie. W końcu, jeśli zawroty głowy zostaną ostatecznie odsłonięte, istnieje ryzyko problemów społecznych. Z reguły zespół Munchausena ma przebieg przewlekły.

Komplikacje

Osoby z zespołem Munchausena są trudne do leczenia. Nie stronią też od krzywdzenia siebie, udając chorobę. Wolą chodzić na pogotowie ratunkowe w szpitalu i przedstawiać swoje objawy, ponieważ wiedzą, że lekarze ratunkowi muszą je dokładniej zbadać ze względu na szczegółowo przedstawione dolegliwości i dlatego najpierw przyjmują ich do szpitala.

W większości przypadków chorzy obszernie przestudiowali literaturę medyczną i jednocześnie wyjaśniają swoje dolegliwości. Aby uzyskać przyjęcie do szpitala, są bardzo kreatywni w symulowaniu objawów choroby i na niczym nie poprzestają. Palą skórę kwasami, same powodują siniaki, wywołują sztuczne gorączki, używają leków hamujących krzepnięcie krwi, a nawet wstrzykują insulinę, aby symulować hipoglikemię.

W większości przypadków są one skuteczne w krótkim okresie, ale lekarze szybko przeczuwają tę strategię i próbują rozpocząć terapię psychoterapeutyczną. Ale ci ludzie nie są do tego dostępni. Nie chcą być leczeni i uzdrawiani, ale raczej uwagi, której nie otrzymują, gdy są uzdrowieni. Wiedzą o tym i dlatego często zmieniają lekarzy. Ich autoagresywne zachowanie może przybrać niebezpieczne proporcje, jeśli na przykład manipulują sepsą. Osoby z zespołem Munchausena są również narażone na zwiększone ryzyko samobójstwa.

Kiedy należy iść do lekarza?

Zespół Munchausena to trudna do zdiagnozowania choroba psychiczna. Ponadto osoba dotknięta chorobą nie ma wglądu w chorobę. W takich przypadkach często potrzebna jest pomoc i współpraca członków rodziny, przyjaciół lub osób ze środowiska społecznego. Ponieważ chorzy stale przechodzą naprzemienne leczenie i symulują choroby lub urazy, często nie jest możliwe, aby lekarze prowadzący byli w stanie podjąć niezbędne kroki. Ze względu na obowiązek zachowania tajemnicy i nieistniejącą wymianę między gabinetami lekarskimi, powiązania pozostają ukryte i utrudniają diagnozowanie choroby.

Krewni powinni udać się do lekarza, gdy tylko zauważą, że dana osoba regularnie kłamie lub że szkodzi sobie. Jeśli osoba trzecia zostanie skrzywdzona przez chorego, należy podjąć natychmiastowe działania. Ponieważ osoby dotknięte chorobą są w stanie dobrze zaplanować i ukryć swoje projekty, nieprawidłowości często nie są zauważane przez lata lub dziesięciolecia. Jeśli zauważa się regularną zmianę lekarzy lub członków otoczenia społecznego, jest to powód do niepokoju. Ten proces jest oznaką nieprawidłowego działania i należy go uważnie i dyskretnie przestrzegać. Często zdarzają się przypadkowe ustalenia lub osoby z otoczenia, które jednak nie utrzymują intymnego kontaktu z daną osobą, mogą udzielić decydującej informacji.

Terapia i leczenie

Chociaż dolegliwości osób cierpiących na zespół Munchausena są tylko wymyślone, nadal wymagają intensywnej terapii. Jednak Twój rzeczywisty stan nie będzie leczony podczas wizyt u lekarza. Dużym problemem jest to, że pacjenci często rezygnują z terapii, ponieważ nie widzą takiej potrzeby. Z tego powodu lekarz musi zachować ostrożność.

Ponadto zwykle wymagana jest współpraca z psychiatrą, w ramach której prowadzona jest terapia szpitalna. Jeśli uda mu się nawiązać z pacjentem relację opartą na zaufaniu, można wówczas przeprowadzić psychoterapię. W trakcie zabiegów występuje naprzemiennie kilka faz stacjonarnych i ambulatoryjnych.

Ważne jest również niezawodne wykluczenie rzeczywistych chorób organicznych. Nierzadko zdarza się, że konieczna jest terapia z powodu fizycznych uszkodzeń, które osoba poszkodowana spowodowała. W celu kontrolowania przebiegu terapii pacjent jest uważnie obserwowany i musi wypełniać różne ankiety. Niektórzy pacjenci mają również inne choroby psychiczne, takie jak zaburzenie osobowości, które również wymagają specjalnej terapii. Pomocne może być również podawanie leków psychotropowych i stosowanie metod relaksacyjnych.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w zespole Munchausena jest ogólnie uważane za złe. Powodem tego jest to, że osoby dotknięte tą zmianą percepcji nie wykazują żadnego wglądu, gdy stają w obliczu swojego cierpienia. Często potrzebna jest pomoc medyczna. Jednak dotyczy to tylko (domniemanego) cierpienia i utrzymania uwagi. Podejścia psychoterapeutyczne spychają poszkodowanych z roli wymagających do roli potrzebujących. W większości przypadków jest to odrzucane.

Ponadto lekarze są często zmieniani przez osoby dotknięte chorobą, co może nawet opóźnić moment podejrzenia diagnozy przez lekarza prowadzącego. Jeśli dojdzie do tego, że lekarz prowadzący konfrontuje pacjenta z możliwym zespołem Munchausena, pacjent zwykle zmienia lekarza.

Co więcej, w przypadku zespołu Munchausena istnieje możliwość, że rzeczywiste uszkodzenie następuje poprzez faktycznie zbędne leki, a nawet operację. Są one wplecione w zachowanie osoby zainteresowanej, a także stanowią podstawę samooceny roli pacjenta.

Perspektywa uwolnienia chorego z zespołu Munchausena jest zatem bardzo nikła. W rzadkich przypadkach krewni lub personel medyczny mogą przekonać daną osobę o swoim cierpieniu lub wyjaśnić, że potrzebuje leczenia psychoterapeutycznego.

zapobieganie

Nie są znane żadne środki zapobiegawcze przeciwko zespołowi Munchausena.

Opieka postpenitencjarna

Z reguły osoby dotknięte zespołem Münchhausena mają dostęp tylko do ograniczonych środków kontrolnych. Osoby dotknięte chorobą są przede wszystkim zależne od wczesnego rozpoznania tej choroby, aby można było zapobiec dalszemu pogorszeniu objawów. Dlatego przede wszystkim bliscy pacjenta powinni zwracać uwagę na objawy, choć w niektórych przypadkach może być konieczne przymusowe przyjęcie do poradni zamkniętej.

Osoby dotknięte chorobą są zależne od długoterminowego wsparcia własnej rodziny. Przede wszystkim pełne miłości i intensywne dyskusje z własną rodziną bardzo pozytywnie wpływają na dalszy przebieg choroby. Objawy można również złagodzić za pomocą ćwiczeń relaksacyjnych. Wiele ćwiczeń można powtórzyć we własnym domu, co przyspiesza leczenie zespołu Munchausena.

Podobnie należy zapobiegać wyzwalaczom tego zespołu i ograniczać je tak dalece, jak to możliwe. W wielu przypadkach sensowny jest także kontakt z innymi chorymi na syndrom. Nierzadko dochodzi do wymiany informacji, co może ułatwić codzienne życie zainteresowanej osoby. Z reguły choroba ta nie skraca oczekiwanej długości życia pacjenta.

Możesz to zrobić sam

Osoby cierpiące na zespół Munchausena wymagają szeroko zakrojonej terapii. Leczenie koncentruje się na zapewnieniu wsparcia w życiu codziennym. Przyjaciele i krewni mogą pomóc, okazując zrozumienie i obiektywnie zwracając uwagę na wyraźnie wyobrażone skargi osobom dotkniętym chorobą.

Można podjąć inne działania w celu złagodzenia objawów we współpracy z psychiatrą. Długofalową ulgę można osiągnąć jedynie poprzez kompleksową koncepcję terapii, na którą składają się dyskusje psychologiczne, ćwiczenia relaksacyjne i farmakoterapia. Regularny relaks jest szczególnie ważny, aby przeciwdziałać stresowi i innym typowym wyzwalaczom. Osoby, które cierpią na zespół Munchausena w wyniku traumatycznego doświadczenia, również muszą radzić sobie z przyczynami w dłuższej perspektywie. Możesz to zrobić, odwiedzając grupy samopomocy i rozmawiając z terapeutą, ale także prowadząc dziennik lub rozmawiając z bliskim powiernikiem.

Brak opieki jest częstą przyczyną ostrych objawów, dlatego krewni i przyjaciele powinni spędzać dużo czasu z chorym. W przypadku ciężkich objawów sensowne może być tymczasowe umieszczenie w poradni psychiatrycznej. Ze względu na wiele możliwych objawów i postaci zespołu Munchausena tylko specjalista może odpowiedzieć na szczegółowe środki, które należy podjąć.