Złośliwy zespół neuroleptyczny

ZA złośliwy zespół neuroleptyczny (Skrócona forma MNS) jest również znany jako złośliwy zespół neuroleptyczny. Jest to rzadki efekt uboczny wynikający z przyjmowania neuroleptyków.

Co to jest złośliwy zespół neuroleptyczny?

Złośliwy zespół neuroleptyczny powoduje różne objawy, takie jak pozapiramidowe zaburzenia motoryczne, skrajna sztywność mięśni lub skurcze oczu. Osoby dotknięte chorobą obficie się pocą, czasami dochodzi do pocenia się, tachykardii i przyspieszenia oddechu.
© Spectral-Design - stock.adobe.com

Zespół neuroleptyczny to rzadki, ale zagrażający życiu obraz kliniczny, który jest wywoływany przez antagonistów dopaminy (zwłaszcza neuroleptyki), ale także lit lub leki przeciwdepresyjne. Zwykle występuje przy dużej dawce leku lub gwałtownym zwiększeniu dawki w ciągu pierwszych czterech tygodni po rozpoczęciu leczenia lub zmianie leku.

Uważa się, że zespół neuroleptyczny pojawia się u około 0,2 procent pacjentów leczonych neuroleptykami. Obraz kliniczny można było obserwować najczęściej przy przyjmowaniu haloperidolu, ale w zasadzie także przy wszystkich innych neuroleptykach. Ponadto znane są indywidualne przypadki rodzinne, więc nie można wykluczyć komponentu genetycznego w odniesieniu do rozwoju choroby.

ZA złośliwy zespół neuroleptyczny to przerażający stan nagły w psychiatrii, ponieważ obraz kliniczny postępuje szybko i może również szybko wywołać zagrażające życiu komplikacje.

przyczyny

Leki, które mogą wywołać złośliwy zespół neuroleptyczny, obejmują:

• Arypiprazol
• Karbamazepina
• Neuroleptyki o niskiej sile działania, takie jak chloropromazyna, perazyna, pipamperon i triflupromazyna
• Tioksanteny: Chlorprothixen i Flupentixol
• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne: dezypramina i trimipramina
• Prokinetyka fenotiazyny: domperidon i metoklopramid
• Popularne fenotiazyny: flufenazyna i perfenazyna
• Butyrofenony: haloperidol, benperidol i melperone
• lit
• Pimozyd
• Nietypowe neuroleptyki: risperidon i arypiprazol
• SSRI: sertralina i escitalopram
• SNRI: Tiapride
• Benzamidy: amisulpryd

Inne czynniki ryzyka, takie jak stosowanie silnych neuroleptyków przeciwpsychotycznych i duże dawki mogą sprzyjać złośliwemu zespołowi neuroleptycznemu. Istniejące uszkodzenia mózgu i choroby tarczycy mogą również wpływać na rozwój złośliwego zespołu neuroleptycznego. Dotyczy to również wyczerpania fizycznego, braku płynów czy hiponatremii.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Złośliwy zespół neuroleptyczny powoduje różne objawy, takie jak pozapiramidowe zaburzenia motoryczne, skrajna sztywność mięśni lub skurcze oczu. Osoby dotknięte chorobą obficie się pocą, czasami dochodzi do pocenia się, tachykardii i przyspieszenia oddechu. W takim przypadku obserwowano również kołatanie serca, przyspieszony oddech i zmiany ciśnienia krwi, nietrzymanie moczu lub stolca.

Ponadto mogą wystąpić zaburzenia mowy i połykania, zwiększone wydzielanie śliny i wzrost temperatury ciała. Zamieszanie, upośledzenie świadomości, a nawet śpiączka są związane ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.

W większości przypadków złośliwy zespół neuroleptyczny rozpoczyna się mniej niż dziesięć dni po rozpoczęciu terapii lekiem, który go wyzwala. W rzadkich przypadkach może to zająć do dwóch miesięcy. Złośliwy zespół neuroleptyczny zwykle rozwija się do pełnego obrazu w ciągu dwóch dni, ale czasami nawet po kilku godzinach.

Diagnoza i przebieg choroby

Aby zdiagnozować złośliwy zespół neuroleptyczny, najpierw przeprowadza się ogólne pomiary, na przykład pomiar gorączki i ciśnienia krwi. Ta ostatnia może być wysoka lub niska, ale często jest też niestabilna. Kolejnymi objawami są zazwyczaj wzrost CPK, ale mogą być również tylko nieznaczne, podwyższona LDH (dehydrogenaza mleczanowa), leukocytoza, białkomocz i mioglobinuria.

Ponadto występuje hiponatremia i hipernatremia, niewielki wzrost białka w płynie mózgowo-rdzeniowym, niskie stężenie żelaza w surowicy, wapń w surowicy i magnez. Diagnoza i jak najwcześniejsze leczenie są bardzo ważne, aby uniknąć szkód następczych. Poważnym powikłaniem, które może powodować złośliwy zespół neuroleptyczny, jest rabdomioliza z mioglobinurią.

Może to prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Inne zagrożenia to hipertermia, która może powodować odwodnienie, co z kolei może wywołać zakrzepicę krwi i zatorowość płucną. Możliwe są również napady.

W najgorszym przypadku złośliwy zespół neuroleptyczny może prowadzić do niewydolności wielonarządowej. Zmętnienie, a zwłaszcza sztywność mięśni i gorączka mogą szybko i bardzo szybko narastać, co prowadzi do zagrażającej życiu dekompensacji. Dlatego leczenie jest niezbędne.

Komplikacje

W przypadku zespołu neuroleptycznego zwykle występuje wiele różnych dolegliwości. Jednak nie zawsze wskazują bezpośrednio na zespół, przez co w wielu przypadkach leczenie jest opóźnione. Z reguły osoby dotknięte chorobą cierpią z powodu znacznie zwiększonej potliwości, a także silnych potów. Mogą one znacznie ograniczyć i obniżyć jakość życia.

Podobnie w przypadku zespołu neuroleptycznego często dochodzi do przyspieszenia akcji serca, które w najgorszym przypadku może doprowadzić do zawału serca. Osoby dotknięte chorobą cierpią na nietrzymanie stolca, które często prowadzi do depresji i innych zaburzeń psychicznych. Osoby dotknięte chorobą nadal cierpią na gorączkę, a jeśli choroba nie jest leczona, często na niewydolność nerek. Może to prowadzić do śmierci, a osoba dotknięta chorobą jest wtedy zależna od dializy lub nerki dawcy.

Leczenie zespołu neuroleptycznego jest stosunkowo łatwe i szybkie przy pomocy leków i zwiększonej podaży płynów. Nie ma żadnych komplikacji, a objawy można stosunkowo łatwo ustąpić. Z reguły przy wczesnym leczeniu oczekiwana długość życia pacjenta nie jest zmniejszana przez zespół neuroleptyczny.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Osoby będące pod wpływem leku z zakresu neuroleptyków powinny skonsultować się z lekarzem w przypadku negatywnych zmian w ich zdrowiu. W przypadku zaburzeń motorycznych lub zaburzeń rytmu serca wymagane jest medyczne wyjaśnienie skarg.

W przypadku przyspieszenia akcji serca, podwyższonego ciśnienia krwi, pocenia się, zwiększonego zapotrzebowania na tlen lub innych nieprawidłowości wegetatywnych należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli oddychanie jest utrudnione lub jeśli dana osoba cierpi z powodu szybkiego oddychania, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli występują problemy z komunikacją, są również powody do niepokoju. Skonsultuj się z lekarzem, jeśli masz problemy z językiem lub połykaniem.

Suchość w jamie ustnej i gardle, przerwanie normalnego naturalnego przepływu śliny i wysoka temperatura ciała są oznakami istniejącej nieregularności. Wizyta lekarska jest konieczna, aby zoptymalizować plan leczenia choroby podstawowej. W przypadku nieprawidłowości w przewodzie pokarmowym, nietrzymania moczu lub problemów z korzystaniem z toalety, należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli pacjent przejawia dezorientację psychiczną lub zaburzenia świadomości, o obserwacjach należy poinformować lekarza, ponieważ są to ważne ostrzeżenia dla organizmu. Jeśli stracisz przytomność, wezwij pogotowie. Zainteresowana osoba potrzebuje pierwszej pomocy od obecnych do przybycia lekarza.

Leczenie i terapia

Podstawową miarą rozpoznania złośliwego zespołu neuroleptycznego jest natychmiastowe zatrzymanie wywołującego neuroleptyku lub wyzwalającego leku przeciwpsychotycznego.Wszystkie inne środki służą bardziej jako wsparcie i dotyczą przede wszystkim zabezpieczenia ważnych funkcji życiowych. Może to obejmować wentylację, nawodnienie i unikanie dalszych komplikacji.

Utratę płynów i elektrolitów należy wyrównać, a gorączkę można jak najszybciej zmniejszyć za pomocą leków. Czasami, w trudnych przypadkach, może być konieczna przerywana dializa. Skutecznym wsparciem są również środki zwiotczające mięśnie i agoniści dopaminy. Inne środki obejmują monitorowanie, takie jak EKG, uzupełnianie objętości i profilaktyka przeciwzakrzepowa.

W ciężkich przypadkach lub jeśli po 24 godzinach nie ma poprawy, stosuje się Dantrolen. Dzieje się tak w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego, które prowadzi do silnych skurczów mięśni. Z uwagi na fakt, że złośliwy zespół neuroleptyczny jest obrazem klinicznym zagrażającym życiu, jest leczony na oddziale intensywnej terapii.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Perspektywy i prognozy

Bez możliwie najszybszej opieki medycznej rokowanie w przypadku tego zespołu jest złe. Istnieje stan zagrażający życiu, który wymaga jak najszybszego działania. W przeciwnym razie dana osoba umrze przedwcześnie. Chorobę wywołuje efekt uboczny leków przepisanych przez lekarza w celu leczenia istniejącej choroby pierwotnej. Z tego powodu dodatkowe objawy można złagodzić, jeśli dąży się do współpracy z lekarzem prowadzącym.

Gdy tylko pojawią się pierwsze problemy zdrowotne, należy skonsultować się z lekarzem leczącym chorobę podstawową. Konieczna jest zmiana planu leczenia, aby złośliwy zespół neuroleptyczny ustąpił i mógł być całkowicie wyleczony. Podawanie alternatywnych leków łagodzi zaistniałe nieprawidłowości zdrowotne. Niepożądane skutki uboczne stopniowo znikną, jeśli zareagujesz tak szybko, jak to możliwe. W przeciwnym razie, oprócz wystąpienia stanu zagrażającego życiu, może również dojść do nieodwracalnego uszkodzenia organizmu.

Leki wyzwalające znacznie zwiększają ryzyko upośledzenia czynności nerek. W przypadku niekorzystnego przebiegu choroby mogą więc mimo wszelkich starań dojść do trwałych powikłań. Ponadto mogą wystąpić drgawki, które mogą również wywołać nieodwracalne zmiany. Poprawę rokowania uzyskuje się poprzez natychmiastowe zwiększenie spożycia płynów, oprócz konsultacji z lekarzem.

zapobieganie

Ponieważ złośliwy zespół neuroleptyczny zwykle występuje jako efekt uboczny leków, nie można zapobiec chorobie, a jedynie zapobiec jej poprzez natychmiastowe zaprzestanie leczenia. W tym celu ważne jest, aby podczas ich przyjmowania zwracać baczną uwagę na możliwe skutki uboczne i zmiany w stosunku do organizmu i traktować je bardzo poważnie.

Ponieważ prawdopodobieństwo nawrotu złośliwego zespołu neuroleptycznego jest znacznie zwiększone, bardzo ważne jest również bardzo ostrożne i wyczulone rozpoczęcie nowej terapii neuroleptycznej. Najlepiej byłoby, gdyby przepisano atypowe neuroleptyki, które są przyjmowane w najniższej możliwej dawce, aby od początku utrzymać niskie ryzyko. W przypadku konieczności zmiany lekarza ważne jest również poinformowanie nowego lekarza o przebytej chorobie, jeśli planowane jest zastosowanie odpowiednich leków.

Opieka postpenitencjarna

Zwykle nie ma lekarstwa na alergię na leki. Aby uniknąć dyskomfortu, pacjent musi zaprzestać przyjmowania danego leku i nie może już go przyjmować w przyszłości. Tylko w ten sposób można zapobiec nawrotom choroby. Wymaga to dużej osobistej odpowiedzialności w życiu codziennym.

Dalsza opieka w przypadku zespołu neuroleptycznego ma zasadniczo na celu zapobieganie powikłaniom. Jest to szczególnie ważne w sytuacjach zagrożenia życia. Ponieważ zabieg trwa kilka minut, taka wiedza może być niezbędna. Ponieważ nietolerancja leków jest zawsze obecna, najskuteczniejszą opieką po leczeniu jest ochrona przed niebezpiecznymi konsekwencjami. Można to zrobić tylko unikając jakichkolwiek substancji.

Możesz to zrobić sam

Jeśli podczas przyjmowania neuroleptyków wystąpią nieprawidłowości lub nieprawidłowości, dana osoba powinna we własnym interesie porozmawiać z lekarzem prowadzącym. Ponieważ złośliwy zespół neuroleptyczny jest leczony na oddziale intensywnej terapii, możliwości samopomocy są bardzo ograniczone. Opóźnienia w konsultacji lekarskiej prowadzą do szybkiego pogorszenia stanu zdrowia i należy ich unikać.

Choroba wiąże się z licznymi objawami i dolegliwościami, które często są przytłaczające dla chorego i jego bliskich. Obawy i zmartwienia wszystkich zaangażowanych nie powinny być zbyt silne. Koniecznie powstrzymaj się od wchodzenia w to. Pomocna może być wymiana z bliskimi, terapeutami lub osobami chorymi. Bariery językowe można pokonać za pomocą pomocy cyfrowych lub języka migowego. Zasadniczo ważne jest pozytywne nastawienie do życia i jego wyzwań. Pomagają radzić sobie z wydarzeniami i prowadzą do nowych możliwych rozwiązań. Myślenie powinno być jednocześnie pozytywne i realistyczne. Pomocne jest wyznaczenie nowych celów, które są osiągalne i nie powodują dalszego stresu.

Aby nie cierpieć na dodatkowe choroby, ważny jest zdrowy tryb życia. Zdrowa dieta, zoptymalizowane warunki snu i podaż wystarczającej ilości tlenu wzmacniają układ odpornościowy i sprzyjają samopoczuciu. Jednocześnie należy unikać spożywania szkodliwych substancji, takich jak alkohol czy nikotyna.