Na Cykl skracania rozciągania (DVZ) po ekscentrycznym rozciągnięciu mięśnia następuje koncentryczny skurcz tego samego mięśnia, co jest oszczędne i wykorzystuje energię kinetyczną z rozciągania. DVZ odgrywa ważną rolę w ruchach reaktywnych i jest wyzwalana przez elastyczność mięśni i odruch rozciągania. Zaburzenia cyklu pojawiają się w kontekście zespołu pozapiramidowego.
Co to jest cykl skracania rozciągania?
Cykl skracania rozciągania jest trybem pracy układu nerwowo-mięśniowego. Aktywowany mięsień jest początkowo rozciągany w kierunku przeciwnym do jego kierunku pracy, co jest również znane jako ekscentryczna praca mięśni. Po pracy ekscentrycznej następuje automatyczne skracanie rozciągniętego mięśnia, zwane koncentryczną metodą pracy.
Cykl rozciągania i skracania może być szybki lub wolny. Cykl szybki odbywa się na przykład w ramach ruchów sportowych. Ponieważ mięśnie mają właściwości plastyczne i elastyczne, skurcze są automatycznie i natychmiast następują po rozszerzeniu. Oznacza to, że po ekscentrycznej pracy mięśni należy natychmiast przejść do pracy koncentrycznej.
Skurcz mięśni następuje na długo przed tym, jak mięsień przystosuje się do rozciągnięcia. Cykl skracania rozciągania wykorzystuje zmagazynowaną energię ruchu rozciągającego i sprawia, że praca koncentryczna jest szczególnie energooszczędna i szybka. W ten sposób uzyskuje się szczególnie duży rozwój siły.
Cykl zależy przede wszystkim od elastyczności ścięgien i więzadeł. Skurcz jest wywoływany w cyklu rozciągająco-skracającym przez wrzeciono mięśniowe, które inicjuje odruch rozciągania w postaci odpowiedzi motorycznej na bodziec rozciągający.
Funkcja i zadanie
Przed rozpoczęciem rozciągania mięsień jest wstępnie aktywowany w sensie preinerwacji. Tworzy to tak zwaną sztywność sprężystą krótkiego zasięgu (SRES). Ta sztywność sprawia, że mięsień jest odporny na rozciąganie przez krótki czas. Sztywność elastyczna krótkiego zasięgu wynika głównie z mostków aktynowo-miozynowych w mięśniu, które zapewniają krótkotrwałą odporność na rozciąganie. Opór mostów zmniejsza się z powodu tak zwanego odkształcenia mostka w miarę postępu ekspansji.
Podczas rozciągania mięsień jest również aktywowany na poziomie odruchu rozciągania. Zwiększa to siłę skurczu, ponieważ występuje dodatkowy most krzyżowy. Kurczące się części mięśnia, czyli aktyna i miozyna, zwiększają sztywność. Ponadto ścięgna mięśnia ulegają wydłużeniu w wyniku rozciągania.
Tak zwany odruch rozciągania jest wewnętrznym odruchem, który powoduje kurczenie się mięśnia podczas rozciągania, a tym samym dostosowuje długość mięśnia. Jak każdy odruch, odruch rozciągania zaczyna się od bodźca, w tym przypadku bodźca rozciągającego, który jest wykrywany przez wrzeciona mięśniowe. Wrzeciona mięśniowe są komórkami czuciowymi o głębokiej wrażliwości i są połączone z ośrodkowym układem nerwowym poprzez aferentne drogi nerwowe. Pobudzenie jest przełączane na odprowadzające ścieżki nerwów ruchowych, które inicjują skurcz mięśnia. W ten sposób na ekscentryczne rozciągnięcie ludzkiego ciała odpowiada koncentryczny skurcz mięśni.
Energia kinetyczna z rozciągania jest teraz używana do skurczu. Podczas gdy wiele źródeł mówi o magazynowaniu energii kinetycznej w tkance łącznej, tak samo wiele osób zakłada, że jest ona magazynowana w ścięgnach. Ścięgno jest w przybliżeniu idealnie elastyczne i dzięki tej właściwości powinno być w stanie magazynować energię kinetyczną. Energia kinetyczna powstaje w ekscentrycznej fazie ruchu i jest teraz ponownie uwalniana. Cykl skracania rozciągania ma zatem działanie wzmacniające siłę w porównaniu z czysto koncentryczną pracą mięśni.
Siła cyklu rozciągania i skracania nie może być osiągnięta poprzez czysto dobrowolną pracę mięśni. Aby uruchomić cykl, ścięgna muszą być maksymalnie rozciągnięte. Dopiero przy maksymalnym rozciągnięciu ciało obawia się zerwania ścięgna i inicjuje skurcz, aby się chronić. Wysoki stopień rozciągliwości prowadzi zatem do trudnego do uruchomienia cyklu wydłużania-skracania.
Choroby i dolegliwości
Cykl rozciągania-skracania jest szczególnie ważny dla siły reakcji. Oznacza to siłę potrzebną do wykonywania ruchów reaktywnych, która różni się od siły spontanicznej. Siłę reakcji, a tym samym cykl skracania rozciągania, można promować za pomocą treningu plyometrycznego.
Cykl skracania rozciągania może się do pewnego stopnia różnić w zależności od osoby i zależy np. Od poziomu wytrenowania. Różnice w cyklu nie muszą być spowodowane chorobą. Jednak każda choroba nerwowo-mięśniowa może negatywnie wpływać na cykl skracania rozciągania.
Na przykład siła reaktywna jest ograniczona po kontuzjach sportowych. W plyometrii odruchowi rozciągania sprzyja fizjoterapia po tego typu kontuzjach.
Oprócz kontuzji sportowych osłabiona zdolność odruchowa może wskazywać na neuropatie. Są to choroby obwodowego układu nerwowego, które nie mają traumatycznych przyczyn.
Ponadto wszystkie ruchy reaktywne są zaburzone w hipokinetyczno-sztywnym wariancie zespołu pozapiramidowego. Zaburzenia układu pozapiramidowego w ośrodkowym układzie nerwowym stają się zauważalne np. W kontekście choroby Parkinsona, pląsawicy czy balizmu.
Ponadto leki takie jak neuroleptyki wpływają na pozapiramidowy układ ruchowy. Oprócz ataksji, drżeń lub zahamowań na rozpoczęcie, typowym objawem zespołu jest skłonność do upadków. Układ pozapiramidowy to struktura neuroanatomiczna, w której zachodzą nadrzędne procesy kontroli motorycznej. Dlatego nie wszystkie procesy kontroli motorycznej znajdują się na trajektorii piramidalnej układu piramidalnego. Wszystkie kontrole poza układem piramidy podsumowano jako czynności układu pozapiramidowego, na przykład odruch rozciągania jako część cyklu skracania rozciągania.
W tym kontekście wszystkie zmiany w układzie pozapiramidowym mogą wpływać na cykl skracania rozciągania. Dotyczy to bakteryjnych i autoimmunologicznych zmian zapalnych, a także nowotworowych, zwyrodnieniowych, pourazowych i zawałowych uszkodzeń struktury neurologicznej.
.jpg)
