Minimalny stan świadomości (MCS)

ZA minimalny stan świadomości (MCS) nie należy mylić ze stanem wegetatywnym, chociaż obie choroby są bardzo podobne. Osoby dotknięte chorobą wydają się chwilowo przebudzone, ponieważ oczy są otwarte, a ruchy i gra minowa są obecne. Minimalny stan świadomości może być tymczasowy lub trwały.

Co to jest minimalny stan świadomości?

ZA minimalny stan świadomości (MCS) - także jako Minimalny stan świadomości - jest stanem zmierzchu bardzo podobnym do stanu śpiączki.

Jednak w przeciwieństwie do stanu wegetatywnego osoby dotknięte chorobą czasami reagują na bodźce zewnętrzne, takie jak B. dotknięcia, dźwięki lub efekty świetlne. Minimalny stan świadomości jest kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy, który działa niezależnie od mózgu, dzięki czemu nadal istnieje rytm snu i czuwania.

Minimalny stan świadomości może rozwinąć się ze śpiączki lub ze stanu wegetatywnego. Może to być przejściowe, ale po około 12 miesiącach prawdopodobieństwo wybudzenia się z minimalnego stanu świadomości maleje i przechodzi w stan permanentny.

przyczyny

Przyczyn jednego jest kilka minimalny stan świadomości. MCS ma zaburzenie funkcji mózgu. Jest to często spowodowane chorobą lub urazami.

Następujące choroby lub zaburzenia w mózgu mogą prowadzić do minimalnego stanu świadomości: Apopleksja (udar), urazowe uszkodzenie mózgu, padaczka, zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, guzy, krwotok mózgowy.

Ale także choroby metaboliczne, takie jak B. Cukrzyca, zaburzenia czynności wątroby, choroby tarczycy i choroby nerek mogą być wyzwalaczami dla minimalnego stanu świadomości. Oprócz chorób sercowo-naczyniowych nadużywanie alkoholu i narkotyków może również wywołać minimalny stan świadomości.

MCS nie pojawia się natychmiast. Jeśli powyższe Jeśli przyczyny przybierają ciężki przebieg, a pacjenci zapadają w śpiączkę, może z tego wyniknąć minimalny stan świadomości.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Na lekarzu spoczywa duża odpowiedzialność za prawidłowe rozróżnienie między syndromem braku czuwania (SRW lub trwały stan wegetatywny) a stanem minimalnej świadomości (MCS). Rezultatem są często błędne diagnozy, a wskaźnik błędnej diagnozy jest niezwykle wysoki i wynosi około 37 do 43 procent. W klasycznym stanie wegetatywnym nie ma dowodów na zdolność pacjenta do nawiązywania kontaktu, chociaż występują fazy czuwania przy otwartych oczach.

Przy minimalnym stanie świadomości (MCS) pacjenci wykazują zachowania sugerujące świadome postrzeganie otoczenia. Podczas gdy osoby dotknięte zespołem niereagującego czuwania nie reagują na bodźce zewnętrzne, osoby z MCS czasami reagują na dotyk, dźwięki lub wrażenia wzrokowe. Między innymi możesz poruszyć ręką, stopą lub inną częścią ciała, gdy zostaniesz o to poproszony.

Niektóre osoby dotknięte chorobą mogą podążać za poruszającym się obiektem poprzez kontakt wzrokowy lub wykonywać określone uzgodnione gesty w odpowiedzi na pytania, na które należy odpowiedzieć tak lub nie. MCS jest zawsze poprzedzone stanem wegetatywnym. Jest to stan przejściowy między śpiączką a pełną świadomością. Pacjent może pozostawać w tym stanie latami lub nawet na zawsze.

Jednak stan ten może również okazać się podstawą pełnego wyzdrowienia. Wskaźnik błędów w prawidłowym rozgraniczeniu jest tak wysoki, ponieważ są też pacjenci z MCS, którzy potrafią świadomie doświadczać środowiska, ale z różnych powodów nie mają możliwości okazywania reakcji.

Diagnoza i przebieg

Diagnoza została postawiona minimalny stan świadomości od neurologów. Diagnoza jest niezwykle trudna, ponieważ MCS i stan wegetatywny są bardzo podobne. Techniki obrazowania służą do diagnozowania minimalnego stanu świadomości.

Oprócz zwykłego rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej stosuje się również tzw. Funkcjonalne obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (fMRI). W obszarze potocznym fMRI jest również określane jako skaner mózgu. Za pomocą tej metody badania można zmierzyć aktywność mózgu w różnych obszarach mózgu.

Kurs przy minimalnym stanie świadomości nie jest obiecujący. Prawdopodobieństwo, że chorzy wybudzą się z MCS jest większe niż wybudzenia ze stanu wegetatywnego. W ciągu pierwszych kilku tygodni i miesięcy najprawdopodobniej dana osoba się obudzi. Jeśli jednak od rozpoczęcia MCS minęło ponad 12 miesięcy, jest coraz mniej prawdopodobne, że osoba dotknięta chorobą się obudzi. Minimalny stan świadomości staje się stanem trwałym.

Jeśli osoba poszkodowana budzi się z MCS, i. re. R. ciężkie uszkodzenie pleców. Im dłużej trwa MCS, tym bardziej nasilona będzie niepełnosprawność fizyczna i psychiczna. Minimalny stan świadomości może trwać wiele lat, zanim dana osoba ostatecznie umrze.

Komplikacje

Minimalny stan świadomości ma bardzo negatywny wpływ na jakość życia osoby zainteresowanej i może prowadzić do bardzo poważnych dolegliwości psychicznych lub depresji. Osoby dotknięte chorobą są w stanie wegetatywnym i nie mogą już samodzielnie jeść ani pić. Dlatego z reguły jesteś zawsze zależny od pomocy innych osób.

Ponadto oczy są otwarte, więc pacjenci zawsze słyszą wydarzenia ze świata zewnętrznego, ale nie mogą aktywnie uczestniczyć. Nawet mówienie zwykle też nie jest możliwe. Ponadto występuje nietrzymanie moczu u pacjenta. Nierzadko rodzice, dzieci lub krewni osób dotkniętych chorobą są wyraźnie dotknięci minimalnym stanem świadomości i cierpią na poważne ograniczenia psychologiczne i nastroje depresyjne.

Generalnie nie można przewidzieć, czy doprowadzi to do pozytywnego przebiegu choroby, czy też osoba dotknięta chorobą spędzi w tym stanie całe życie. Ukierunkowane leczenie minimalnego stanu świadomości zwykle nie jest możliwe. Stawy można wspomagać różnymi terapiami, aby nie usztywniały. Jednak w większości przypadków sama oczekiwana długość życia nie ulega skróceniu ani nie wpływa na ten stan.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Przy minimalnym stanie świadomości wielu pacjentów jest już w trakcie leczenia. Zwykle potrzebujesz pomocy i wsparcia tylko wtedy, gdy Twój stan zdrowia się pogorszy lub jeśli nagle zauważysz nieprawidłowości.

Jeżeli osoba zainteresowana zauważy w życiu codziennym pogorszenie stanu świadomości bez stwierdzonej choroby, powinna zgłosić się do lekarza. Jeśli stan ten utrzymuje się przez długi czas lub jeśli następuje dalszy spadek świadomości, istnieje powód do niepokoju. Ponieważ w niektórych przypadkach występuje poważna choroba, wskazane jest jak najszybsze skontaktowanie się z lekarzem. Jeśli członkowie kręgu społecznego zauważą minimalną świadomość, proszeni są o pomoc. Często chory nie jest w stanie dostrzec istniejących nieprawidłowości.

Znaki to otwarte oczy osoby zainteresowanej i jednocześnie niemożność podjęcia interakcji społecznej odpowiedniej do sytuacji. Jeżeli komunikacja z osobami znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie nie jest możliwa, należy wezwać lekarza. Problemy behawioralne, takie jak apatia, senność lub uporczywa nieobecność psychiczna, należy zgłosić lekarzowi.

W przypadku nietrzymania moczu lub stolca należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli dana osoba nie jest w stanie kontrolować swojego mięśnia zwieracza, potrzebuje pomocy medycznej. Jeśli nie potrafisz samodzielnie radzić sobie w życiu codziennym, konieczna jest wizyta u lekarza.

Leczenie i terapia

Na początku a minimalny stan świadomości odbywa się intensywna opieka medyczna. Następnie poszkodowani mogą zostać przewiezieni na oddziały pielęgniarskie szpitala lub do placówek specjalnej opieki. Istnieje również możliwość, aby krewni zajmowali się opieką w domu.

Oprócz opieki ogólnej i profesjonalnej szczególnie przydatne są fizjoterapia, terapia zajęciowa i terapia logopedyczna. Przy pomocy fizjoterapii i terapii zajęciowej różne kończyny są poruszane, aby stawy nie usztywniły się. Ponadto do stymulacji słuchu i wzroku wykorzystywane są różne bodźce. Istnieją specjalne muzykoterapie i tak zwana stymulacja podstawowa, w których bodźce czuciowe są wykorzystywane do próby wywołania reakcji u chorego.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie dotyczące wystąpienia minimalnego stanu świadomości (MCS) zależy od przyczyny i pacjenta. Przede wszystkim należy zauważyć, że młodszy wiek zwiększa szansę na przeżycie urazów mózgu i wynikających z nich zmian w stanie świadomości. Jednocześnie rokowanie w przypadku nieurazowych urazów mózgu, które doprowadziły do ​​MCS, jest gorsze niż w przypadku urazowych uszkodzeń mózgu. Dolegliwości dotykające całe lub duże części mózgu (infekcje, guzy itp.) Są zatem gorsze dla rokowania niż ciężkie obrażenia w wyniku wypadku.

Ponadto pacjenci w stanie minimalnej przytomności mają znacznie lepsze rokowanie niż pacjenci w fazie wegetatywnej. Ponieważ te dwa stany nie zawsze są prawidłowo zróżnicowane, pacjenci z MCS są czasami traktowani jak pacjenci w fazie wegetatywnej. Prowadzi to do gorszych rokowań, ponieważ leczenie jest przeważnie czysto paliatywne i nie działa na ewentualną poprawę stanu świadomości.

Ponadto z biegiem czasu prawdopodobieństwo wyrwania się osób dotkniętych chorobą staje się mniej prawdopodobne. Większość z nich dorasta w ciągu pierwszych trzech miesięcy, podczas gdy po dwunastu miesiącach jest to bardzo mało prawdopodobne.

Trwałe uszkodzenie w postaci ograniczonych funkcji mózgu i związanych z nimi problemów utrzymuje się u prawie wszystkich osób, które miały minimalny stan świadomości. Niektóre ograniczenia można zrekompensować odpowiednimi terapiami.

zapobieganie

Jeden minimalny stan świadomości nie można temu zapobiec. Można podejmować jedynie ogólne środki profilaktyczne w zakresie zapobiegania wypadkom w domu, w pracy i w ruchu ulicznym.

Ponadto zdrowa dieta i wystarczająca ilość ruchu to dobry sposób na długie i zdrowe życie. Aby zapobiec chorobom lub odpowiednio wcześnie je rozpoznać, warto regularnie brać udział w badaniach profilaktyczno-zdrowotnych. Jeśli naprawdę zachorujesz, masz dobry punkt wyjścia do pokonania choroby, aby nie rozwinąć się z niej minimalny stan świadomości (MCS).

Opieka postpenitencjarna

Opieka uzupełniająca odgrywa niezwykle ważną rolę w przypadku osób dotkniętych chorobą, które cierpią z powodu minimalnego stanu świadomości. Tak więc, w zależności od zakresu ograniczeń ich aktywności, pacjenci nadal wymagają opieki nawet po wypisaniu ze szpitala. Dotyczy to również odzyskanej niepodległości. Rehabilitacyjna opieka pooperacyjna odbywa się w trybie ambulatoryjnym i obejmuje dłuższy okres czasu, którego nie zawsze można określić.

Ponieważ osoby dotknięte chorobą nie mogą już mieszkać same, zaleca się zakwaterowanie we wspólnym mieszkaniu, gdzie poza szpitalem prowadzona jest intensywna terapia. Jednak całodobowa opieka jest również możliwa w znanym środowisku. W łagodnych przypadkach można również prowadzić życie wspomagane. Niektórzy z poszkodowanych mogą nawet pracować w specjalnym warsztacie dla osób niepełnosprawnych.

Z kolei osoby ciężko chore wymagają stałej opieki w żłobku lub gabinecie ambulatoryjnej neurorehabilitacji. Wielu pacjentów po latach spędzonych w znajomym otoczeniu nadal może wyzdrowieć z zespołu apalii. Konsultacje są możliwe w ramach ubezpieczenia pielęgnacyjnego.

Mają za zadanie doradzanie osobom dotkniętym chorobą w zakresie opieki we własnym domu. Punkty wsparcia specjalnej opieki są również dostępne w wielu regionach. Wczesna rehabilitacja jest ważną częścią opieki pooperacyjnej. Kontynuuje ostre leczenie szpitalne i obejmuje opiekę terapeutyczną, zabiegi fizjoterapeutyczne, terapię mowy i połykania, terapię zajęciową i neuropsychologię. Celem jest poprawa stanu świadomości pacjenta. To, czy pełne wyzdrowienie jest możliwe, zależy od osoby.

Możesz to zrobić sam

Pacjenci o minimalnym stanie świadomości mogą niewiele zrobić dla siebie lub dla poprawy swojej sytuacji. Krewni lub personel pielęgniarski są zatem przede wszystkim odpowiedzialni za optymalizację warunków ramowych dla pacjenta.

W szczególności ważna jest higiena i warunki do spania, aby nie powodować dodatkowych dolegliwości. Ciało pacjenta należy regularnie przenosić i dokładnie czyścić.Ponieważ chory nie jest w stanie tego zrobić sam, pomocne ręce powinny przejąć te zadania. Miejsce do spania również musi być wyczyszczone i wyposażone w czyste przybory do spania. Ważne jest, aby zminimalizować ryzyko rozwoju bakterii lub innych patogenów, ponieważ pacjent jest bardzo podatny na inne choroby ze względu na swoje zdrowie. Nie należy zapominać o dopływie świeżego powietrza. Ma to korzystny wpływ na drogi oddechowe pacjenta.

Kilka badań sugeruje, że bliskość i głos bliskich mogą mieć pozytywny wpływ na przebieg choroby. Dlatego wskazane jest, aby porozmawiać z pacjentem lub przeczytać mu historie, nawet jeśli pacjent nie może odpowiedzieć. Jednocześnie krewni powinni dbać o własne dobro. Psychoterapia lub metody relaksacyjne pomagają wzmocnić ich siłę psychiczną w walce z chorobą.