Ludzie są wyposażeni w różne odruchy, aby móc przetrwać w czasie ciąży, a także w trakcie i po porodzie. Obejmuje to również Odruch Moro. Zapewnia to pierwszy oddech dziecka po urodzeniu i służy jako odruch zaskoczenia w pierwszych miesiącach życia niemowlęcia.
Co to jest odruch Moro?
Odruch Moro został po raz pierwszy opisany i nazwany przez niemieckiego pediatrę Ernsta Moro w 1918 roku. Ten odruch jest reakcją wywołaną mimowolnie przez bodziec. Noworodek reaguje na ewentualne zagrożenie, na przykład jeśli upadnie na plecy lub zostanie nagle i brutalnie odłożone.
Odruch Moro przejawia się w dwóch fazach. W pierwszej fazie dziecko wyrywa ręce i nogi, otwiera ręce i rozkłada palce. Odkłada głowę do tyłu, tak że górna część ciała opada lekko do tyłu. Następnie otwiera usta, aby wykonać wdech i krótko zastyga w tej pozycji. Następnie następuje druga faza, w której następuje wycofanie rąk i nóg. Teraz zaciska dłonie w pięść, przyciąga głowę do piersi i wypuszcza powietrze. Dziecko może wtedy głośno krzyczeć.
Odruch jest najbardziej widoczny w pierwszych kilku tygodniach życia noworodka. W ciągu kilku następnych miesięcy życia układ nerwowy niemowlęcia dojrzewa, przez co częstotliwość i intensywność odruchów coraz bardziej się zmniejsza. Od trzeciego miesiąca życia występuje rzadziej i tylko w bardzo słabej postaci, a najpóźniej po szóstym miesiącu życia zanika.
Odruch ma inne znaczenie u małp człekokształtnych. Matka cały czas je nosi. Gdy tylko matka się poruszy, odruch Moro jest aktywowany u młodych małp. Chwytają nakrętkę bardzo mocno i lekko odchylają główkę do tyłu, aby nie spadły z nakrętki. Z tego powodu odruch Moro jest również znany jako Odruch wspornika lub Odruch uścisku nazywa.
Ponieważ odruch ten pojawia się również w pierwszych miesiącach życia człowieka, badacze biologii ewolucyjnej podejrzewają, że my też kiedyś byliśmy niesieni.
Funkcja i zadanie
Odruch Moro to wysoce złożona reakcja organizmu, która jest aktywowana przez interakcję wszystkich zmysłów (wzroku, słuchu, dotyku i równowagi). U ludzi odruch Moro pojawia się już w dziewiątym tygodniu ciąży. Bezpośrednio po urodzeniu odgrywa istotną rolę dla ludzkiego dziecka: zapewnia otwarcie tchawicy. W ten sposób pobudza noworodka do pierwszego oddechu i chroni go przed uduszeniem.
W kolejnych miesiącach życia odruch ten służy także upominaniu rodziców, aby byli ostrożni i opiekowali się noworodkami. W końcu dziecko nie jest jeszcze w stanie samodzielnie trzymać głowy. A ponieważ reakcja wydaje się niekontrolowanym ruchem i wiele dzieci płacze głośno, rodzice często są bardzo przerażeni.
A odruch jest w rzeczywistości bardzo niewygodny dla dziecka, ponieważ małe ciało w tym czasie dużo przechodzi: uwalniane są hormony stresu adrenalina i kortyzol, poziom cukru we krwi gwałtownie spada, a tętno gwałtownie rośnie. Jednak odruch jest całkowicie normalną reakcją organizmu i jest częścią wczesnego rozwoju dziecka.
Choroby i dolegliwości
Jeżeli odruch Moro jest wywoływany bardzo często w pierwszych miesiącach po urodzeniu, organizm wytwarza więcej hormonów stresu. Zakłócają one aktywność odpornościową niemowlęcia, która i tak nie jest jeszcze w pełni rozwinięta. W wyniku osłabienia odporności immunologicznej częściej dochodzi do infekcji czy chorób układu oddechowego.
Od czwartego miesiąca życia odruch Moro powinien powoli ustępować. W ramach rozwoju neurologicznego niemowlęcia zostaje on zastąpiony przez odruch przestraszenia, który utrzymuje się w wieku dorosłym. Do odruchów wczesnodziecięcych odnosi się następująca zasada: rozwijają się do punktu kulminacyjnego, następnie odpływają i ostatecznie zanikają.
Wraz z regresją odruchów wczesnego dzieciństwa dojrzewają również motoryka duża i mała. Istnieją również odruchy, które tak naprawdę nie znikają, ale są zintegrowane w bardziej złożony odruch.
Zwykle rozwój odruchów jest taki sam u każdego dziecka. Układ nerwowy jest w pełni rozwinięty dopiero wtedy, gdy dziecko porzuciło wszystkie odruchy wczesnego dzieciństwa w ciągu pierwszych dwunastu miesięcy życia. Jeśli jednak podczas tego rozwoju wystąpią zaburzenia, u dzieci mogą później rozwinąć się choroby neurologiczne, takie jak ADHD i nadwrażliwość.
W szczególności zaburzenie rozwojowe odruchu Moro może na przykład prowadzić do tego, że dziecko początkowo rozkłada ramiona podczas upadku, a reakcja podtrzymująca zaczyna się dopiero później. Rani siebie znacznie częściej niż inne dzieci.
Ze względu na nadprodukcję hormonów stresu pochłaniają też zbyt wiele niepotrzebnych informacji z otoczenia, których nie są w stanie przetworzyć. Ciągła nadmierna stymulacja może ostatecznie doprowadzić do zaburzeń koncentracji, a tym samym do złych zachowań społecznych dzieci.
Mają też trudności z odpowiednim zachowaniem się w nowych sytuacjach. Tylko zwykłe życie codzienne i znajome środowisko mogą zapewnić im bezpieczeństwo. Nawet w wieku dorosłym ograniczenie może utrzymywać się, tak że życie osób dotkniętych chorobą częściowo charakteryzuje się atakami paniki i nerwicami lękowymi.
.jpg)
