Tak jak mięsień języka zewnętrznego jest Mięsień krzyżowo-krzyżowy zaangażowany w połykanie, mówienie, ssanie i żucie, odciąganie języka do tyłu i w dół. Ograniczenia funkcjonalne są często spowodowane problemami z nerwem hipoglossalnym, który zaopatruje mięśnie neuronalnie.
Co to jest mięsień hyoglossus?
Mięsień hyoglossus jest jednym z czterech zewnętrznych mięśni języka, który obejmuje również mięsień genioglossus, mięsień rylcowo-krzyżowy i mięsień chondroglossus.
Ze względu na swoje umiejscowienie w ciele mięsień gnykowy jest również nazywany mięśniem języka gnykowo-językowego. Skurcz mięśnia powoduje ruch języka w tył iw dół. Jego antagonistą jest mięsień rylcowozłotowy, który jest kolejnym mięśniem języka zewnętrznego i bierze udział głównie w połykaniu. Kiedy się kurczy, ciągnie język do tyłu i do góry, częściowo rozluźniając mięsień golca.
Eksperci nie są zgodni co do tego, czy mięsień chondroglossus należy do mięśnia hyoglossus i oddziela się od niego - czy też jest to oddzielny mięsień. Mięsień chondroglossus ma dwa cale długości i ciągnie język do tyłu i w dół, jak mięsień hyoglossus. Powstaje z kości gnykowej i przyczepia się do języka.
Anatomia i budowa
Pochodzenie mięśnia gnykowatego znajduje się w dolnej tylnej części jamy ustnej na kości gnykowej (os hyoideum). Kość gnykowa to kość utrzymywana przez mięśnie i więzadła, która nie jest bezpośrednio połączona z innymi kośćmi - ale mięsień gnykowy nie jest jednym z mięśni podtrzymujących.
Zamiast tego jest on z kolei zależny od mocnego trzymania kości gnykowej. Wstawienie musculus hyoglossus jest przyczepione do rozcięgna linguae. Płytka ścięgna znajduje się pomiędzy mięśniami języka a błoną śluzową jamy ustnej i łączy się z przegrodą języka (septum linguae), z którą jest zespolona. W swojej podstawowej postaci mięsień hyoglossus tworzy w przybliżeniu kwadratową, cienką powierzchnię. Należy do prążkowanych mięśni szkieletowych, których struktura składa się z pojedynczych włókien.
Takie włókno mięśniowe lub komórka mięśniowa powstaje w wyniku podziału komórki i ma wiele jąder komórkowych, które jednak nie znajdują się, jak zwykle, w oddzielnej komórce. Zamiast tego tworzą strukturę z nadrzędną organizacją. Włókno mięśniowe łączy wiele miofibryli. Mięśnie prążkowane zawdzięczają swoją nazwę swojemu mikroskopijnemu obrazowi: naprzemiennym jasnym i ciemnym pasom. Powstają, ponieważ przypominające włosy włókna aktyny i miozyny są przesunięte bliżej lub dalej do siebie.
Funkcja i zadania
Mięsień hyoglossus uczestniczy w połykaniu, mówieniu, ssaniu i żuciu. Za jego kontrolę odpowiada nerw czaszkowy XII lub nerw podjęzykowy, który unerwia również pozostałe mięśnie języka. Nerw przenosi polecenia napinania mięśni w postaci impulsów elektrycznych, które przemieszczają się wzdłuż włókna nerwowego.
W mięśniu włókno kończy się w płytce ruchowej: zawiera pęcherzyki wypełnione neuroprzekaźnikami. Przychodzący bodziec elektryczny prowadzi do uwolnienia przekaźnika do szczeliny synaptycznej między nerwem a mięśniem. Kiedy docierają do błony komórki mięśniowej, cząsteczki otwierają kanały jonowe, co nieznacznie zmienia stan naładowania komórki. Ten tymczasowy ładunek elektryczny na komórce mięśniowej jest również znany jako potencjał płytki końcowej. Podróżuje przez sarkolemę i kanaliki T do retikulum sarkoplazmatycznego, który następnie uwalnia jony wapnia.
Wapń wiąże się z drobnymi strukturami miofibryli i zapewnia, że jego filamenty aktyny i miozyny wsuwają się w siebie. Skraca to wzdłużnie podrażnione włókna mięśniowe i jednocześnie ciągnie język do tyłu i do dołu, co jest konieczne podczas połykania, mówienia, ssania i żucia. Ludzie są w stanie świadomie kontrolować te ruchy; Jednak odruchy automatyczne mają również wpływ na kontrolę mięśnia golcowo-krzyżowego. Na przykład odruch ssania u noworodków nie jest wynikiem arbitralnego działania, ale częścią wrodzonego programu behawioralnego.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki przeciw utracie apetytuChoroby
Ponieważ mięsień hyoglossus znajduje się głęboko w głowie, bezpośrednie uszkodzenia tkanki są rzadkie. Wady funkcjonalne i dolegliwości mięśnia języka są często spowodowane uszkodzeniem nerwu podszewkowego, który odpowiada za jego kontrolę.
W medycynie rozróżnia się zmiany jednostronne i obustronne, które prowadzą do różnych zaburzeń żucia, połykania, ssania i mówienia. Przyczyną uszkodzenia nerwu podjęzykowego może z kolei być uraz, choroby neurodegeneracyjne lub udar.
Obustronne uszkodzenie objawia się całkowitym porażeniem języka: język jest całkowicie nieoperacyjny, ponieważ nerw hipoglossalny nie tylko unerwia mięsień golcowo-krzyżowy, ale jest również odpowiedzialny za kontrolowanie innych mięśni języka. Jeśli uszkodzenie nerwu utrzymuje się przez długi czas, tkanka mięśniowa zanika (atrofia), gdy organizm stopniowo ją rozkłada. Jeśli jest to zmiana odwracalna na nerwie podszewkowym, po porażeniu języka często konieczne jest ćwiczenie dotkniętych mięśni. Ćwiczenia ukierunkowane pobudzają organizm do odbudowy tkanki. Stopień, w jakim możliwe jest całkowite przywrócenie normalnego stanu, zależy od indywidualnego przypadku.
W przeciwieństwie do całkowitego porażenia języka, jednostronne porażenie języka jest spowodowane jednostronnym uszkodzeniem nerwu podjęzykowego. W rezultacie język zwisa po uszkodzonej stronie. I odwrotnie, niewielkie odchylenie w położeniu języka niekoniecznie wskazuje na uszkodzenie nerwów, ponieważ może również wynikać z innych czynników i nie zawsze jest patologiczne.
