Mięsień podłopatkowy

Pod Mięsień podłopatkowy (łac. za Mięsień podłopatkowy) rozumie się większy mięsień szkieletowy barku. Wnętrze łopatki jest całkowicie pokryte mięśniem podłopatkowym. Jego podstawowym zadaniem jest rotacja wewnętrzna kości ramiennej (łac. Humerus).

Co to jest mięsień podłopatkowy?

Jako ważny składnik brzusznej grupy mięśni barku, mięsień podłopatkowy jest głównym mięśniem stożka rotatorów. Rozpoczyna się po wewnętrznej stronie łopatki (łopatki).

Wraz z innymi mięśniami stożka rotatorów, mięśniem podgrzebieniowym (łac. Mięśnie dolnej kości), mięśniem supraspinatus (łac. Mięśnie górnej kości) i mięśniem teres minor (łac. Mały mięsień okrągły), przyczynia się do powstania głowy kości ramiennej do utrzymania i stabilizacji w panewce stawu.

Anatomia i budowa

Mięsień subscapularis ma swój początek w subscapularis fossa, zagłębieniu kości po brzusznej stronie łopatki. Rozpoczyna się na guzowatości mniejszej (łac. Mały guzek) kości ramiennej i na strukturze kostnej znajdującej się bezpośrednio pod nią (crista tuberculis minoris). Tutaj niektóre włókna ścięgien mięśnia mogą sięgać do torebki stawu barkowego.

Spośród mięśni stożka rotatorów mięsień podłopatkowy jest największy. Stamtąd biegnie w kierunku caput humeri (łac. Głowa kości ramiennej). Górna część mięśnia (podobnie jak mięśnia nadgrzebieniowego) przebiega między sklepieniem barku a głową kości ramiennej. Zaopatrzenie mięśni w nerwy zapewnia nerw podłopatkowy (łac. Nerw podłopatkowy). To jedna z gałęzi splotu ramiennego (łac. Splot).

Funkcja i zadania

Podstawowym zadaniem mięśnia podłopatkowego jest zapewnienie wewnętrznej rotacji ramienia w barku. Kolejną główną funkcją jest przywodzenie ramienia do ciała, czyli podejście. Mięsień może również powodować odwodzenie ramienia, czyli jego usunięcie z ciała.

Ponieważ niektóre włókna mięśniowe mięśnia podłopatkowego przylegają do torebki stawu barkowego, torebka stawowa jest rozciągnięta, a tym samym ustabilizowana. Ten mięsień jest niezwykle silnym mięśniem ramion. Ma duży fizjologiczny przekrój, co wynika z wyraźnego upierzenia. Mięsień podłopatkowy jest zatem najważniejszym podmiotem odpowiedzialnym za wewnętrzną rotację ramienia. Przywodzenie jest wspomagane przez górną część, podczas gdy dolna część mięśnia zapewnia odwodzenie. Stabilizacja stawu ramiennego w dole panewkowym (łac. Płaski zębodół) zapobiega wyskakiwaniu kości z zębodołu.

W ten sam sposób unika się w ten sposób uszczypnięcia torebki stawu barkowego. Ścięgno końcowe mięśnia jest bardzo szerokie, dlatego odgrywa ważną rolę w ochronie przed zwichnięciem barku. Przykłady funkcji mięśni w życiu codziennym są liczne wszędzie tam, gdzie wymagane są wewnętrzne rotacje. Typowym zadaniem tego mięśnia jest kierowanie podczas jazdy z rękami skrzyżowanymi przed tułowiem. Zapięcie pasa bezpieczeństwa powoduje również wewnętrzną rotację barku.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Często mięsień podłopatkowy jako część stożka rotatorów jest również dotknięty w przypadku pęknięcia tego pierścienia. Uraz mięśnia może zatem wywołać te same objawy, co zwykłe pęknięcie stożka rotatorów.

Oprócz zwykle silnego bólu, uraz tego mięśnia objawia się również znacząco upośledzonym zakresem ruchu, gdy ramię jest obracane do wewnątrz. Jednak możliwe jest również, że wystąpi jednoczesne zwichnięcie, to znaczy, że ramię jest zwichnięte w języku potocznym. Typowe jest zderzenie z uprowadzonym ramieniem, czyli ramieniem odsuniętym od ciała, szczególnie w niektórych sytuacjach wypadkowych. Takie uderzenia z obróconymi na zewnątrz ramionami często występują w sportach, takich jak piłka ręczna lub siatkówka. Z urazem wiąże się silny ból. W takich przypadkach osoba dotknięta chorobą zwykle odsuwa ramię od ciała i podtrzymuje je w bok, aby uniknąć bólu.

Ruchliwość barku jest bardzo ograniczona, brak regularnego konturu barku. Do diagnostyki dostępne są badania rentgenowskie, rezonans magnetyczny i rezonans magnetyczny. Na zdjęciu rentgenowskim głowa ramienia zwykle nie jest już widoczna w panewce stawu. W obu metodach tomografii możliwe są uszkodzenia mięśnia. Funkcję mięśnia podłopatkowego może również ograniczać porażenie nerwu podłopatkowego, czyli nerwu zaopatrującego mięsień. W tym przypadku również ograniczenie rotacji wewnętrznej jest głównym objawem.

W tym przypadku dłoń w szczególności można przesunąć do tyłu tylko za pomocą innych mięśni. Ze względu na swoją stabilizującą funkcję, ważną w przypadku głowy kości ramiennej, uszkodzenie mięśnia podłopatkowego wpływa również na stabilność głowy kości ramiennej. Uszkodzenie subcapularis prowadzi do znacznej destabilizacji górnej komory. Ramię może przesuwać się do przodu, aż ociera się o dach barku lub wyrostek krukowaty (łac. Kruczy dziób).

Zjawisko to nazywane jest uderzeniem barku. Nie należy tego mylić z bardziej powszechnym uderzeniem w ujście, które występuje z powodu zwężenia kości. Częściowe uszkodzenia tego mięśnia są problematyczne. Utrata funkcji często na początku pozostaje niezauważona z powodu dużego zestawu ścięgien i bezpośredniego kontaktu mięśnia z ramieniem poniżej ścięgna.