Substantia nigra

Plik Substantia nigra przedstawia rdzeń w śródmózgowiu, który jest ciemno zabarwiony i należy do pozapiramidowego układu motorycznego. W ten sposób przyczynia się do kontroli ruchów. Obniżenie istoty czarnej występuje w zespołach Parkinsona i prowadzi do rozwoju objawów kardynalnych: sztywności, drżenia, spowolnienia ruchowego i niestabilności postawy.

Co to jest istota czarna?

Istota czarna jest umiejscowiona symetrycznie w obu połowach mózgu (półkulach) i należy do śródmózgowia. Tam graniczy z crurą mózgową (crura cerebri) i śródmózgowia (tegmentum mesencephali). Nazwa istoty czarnej pochodzi od jej czarnego koloru, który wynika z dużej zawartości melaniny i żelaza w tym obszarze.

Dopamina pełni funkcję najważniejszego neuroprzekaźnika istoty czarnej, występuje jako substancja przekaźnikowa jedynie w ośrodkowym układzie nerwowym i należy do grupy amin biogennych. Są to neuroprzekaźniki, które powstają z aminokwasu tyrozyny i tracą cząsteczkę dwutlenku węgla poprzez dekarboksylację. Oprócz dopaminy do amin biogennych zalicza się również serotoninę, adrenalinę i noradrenalinę.

Anatomia i budowa

Z anatomicznego punktu widzenia istota czarna może być podzielona na dwa obszary: część zbitą, zwaną również strefą zbitą, oraz część zwartą (pars reticulata). Pars compacta składa się z ściśle ułożonych komórek nerwowych, które zawierają dużą ilość melaniny barwnikowej. Włókna nerwowe łączą część zbitą z prążkowiem.

Ponadto pars compacta należy do systemu czarnego (pętla nigrostriatalna). Obejmuje to również jądro rubera, które również znajduje się w śródmózgowiu, oraz jądra prążkowia. W porównaniu z komórkami nerwowymi części zbitej, neurony części zbitej są mniej blisko siebie i zawierają dużo żelaza, co nadaje tkance czerwonawy kolor. Obszar ten obejmuje również pars lateralis, które niektórzy eksperci uważają za niezależną część. Pars reticulata istoty czarnej mają połączenia z prążkowiem i brzuszno-bocznym wzgórzem. Inne włókna nerwowe prowadzą z istoty czarnej do kory mózgowej i jądra podwzgórza.

Funkcja i zadania

Istota czarna należy do pozapiramidowego układu ruchowego i dlatego bierze udział w kontroli ruchów. W tym kontekście pełni funkcję startera, ponieważ jest szczególnie zaangażowany w inicjowanie ruchu i planowanie.

Pozapiramidowy układ motoryczny obejmuje również zwoje podstawy, korę ruchową i różne obszary rdzeniowe mózgu, w tym jądro ruber w śródmózgowiu i formację siatkowatą, która przebiega przez tyłomózgowie, śródmózgowie i międzymózgowie. Podobnie jak istota czarna, wszystkie te struktury są zależne od dopaminy jako neuroprzekaźnika: komórki nerwowe tworzą substancję przekaźnikową w swoich końcowych guzkach i przechowują ją w pęcherzykach. Jeśli impuls elektryczny - tak zwany potencjał czynnościowy - dotrze do końca włókna nerwowego, a tym samym do końcowych guzków, komórka uwalnia dopaminę do szczeliny synaptycznej.

Substancja przekaźnikowa przekracza lukę między presynaptycznymi i postsynaptycznymi komórkami nerwowymi i przyłącza się do receptorów w błonie postsynaptycznej, po czym otwierają się w niej kanały jonowe. Naładowane cząsteczki sodu mogą wpływać do komórki kanałami i zmieniać ładunek elektryczny neuronu. Jeśli zmiana przekracza potencjał progowy, w postsynaptycznej komórce nerwowej powstaje nowy potencjał czynnościowy. Niedobór dopaminy prowadzi do zakłócenia tego procesu, a tym samym upośledza zdolności motoryczne człowieka. Jako całość pozapiramidowy układ motoryczny jest przede wszystkim odpowiedzialny za duże ruchy motoryczne.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Choroba Parkinsona wiąże się ze spadkiem istoty czarnej, co prowadzi do rozwoju charakterystycznych objawów choroby. Zespół Parkinsona jest chorobą neurodegeneracyjną, znaną również jako paraliż.

W 1917 roku James Parkinson jako pierwszy opisał ten zespół; Obecnie w Niemczech na tę chorobę cierpi około 250 000 ludzi, z czego trzy czwarte z powodu idiopatycznego zespołu Parkinsona. Główne objawy to: sztywność, drżenie, spowolnienie ruchowe / akinezja i niestabilność postawy. Sztywność to sztywność lub sztywność mięśni, która powstaje z powodu zwiększonego napięcia spoczynkowego: dotknięte mięśnie są nadmiernie napięte. Z drugiej strony drugi główny objaw, drżenie, objawia się drżeniem mięśni i wpływa głównie na drobne ruchy motoryczne.

Ponadto osoby dotknięte chorobą zwykle cierpią na spowolnione ruchy; medycyna nazywa to zjawisko bradykinezją. Podczas gdy pacjenci z bradykinezją mogą w zasadzie wykonywać ruchy - aczkolwiek wolniej - z akinezą są tylko częściowo zdolni do tego (brak ruchu) lub wcale (bezruch). Niestabilność postawy prowadzi do niebezpiecznej postawy, aw rezultacie często do lekko zgiętego chodu. Połączenie spowolnienia ruchowego ze sztywnością, drżeniem i / lub niestabilnością postawy często prowadzi do zaburzeń chodu i innych zaburzeń czynnościowych.

Oprócz idiopatycznego zespołu Parkinsona medycyna wyróżnia trzy inne postacie. Rodzinny zespół Parkinsona jest spowodowany defektami w budowie genetycznej - za przyczynę można uznać różne geny. Z kolei objawowy lub wtórny zespół Parkinsona powstaje w wyniku innej choroby podstawowej, takiej jak choroba Binswangera lub choroba Wilsona, lub w wyniku przyjmowania leków, leków, zatrucia lub urazu. Czwarta postać zespołu Parkinsona jest również konsekwencją innych chorób; Są to jednak szczególnie choroby neurodegeneracyjne, które objawiają się utratą komórek nerwowych.

Należą do nich demencja z ciałami Lewy'ego, atrofia wielonarządowa, postępujące porażenie nadjądrowe i zwyrodnienie korowo-podstawne. L-dopa jest często stosowana w leczeniu choroby Parkinsona. Prekursor dopaminy może przekraczać barierę krew-mózg i przynajmniej częściowo kompensować niedobór dopaminy w mózgu, co prowadzi do złagodzenia objawów. Leczenie przyczynowe nie jest możliwe.