Linia autowa

Kierunki drugorzędne opierają się zawsze na głównym kierunku widzenia (fiksacji). Różnią się od siebie różnymi wartościami przestrzennymi i są ważne dla rozwoju poczucia przestrzeni. Przestawienie kierunków wtórnych zawsze powoduje zmianę percepcji w pomieszczeniu.

Jaki jest drugi kierunek?

Drugi kierunek patrzenia jest definiowany jako subiektywny kierunek patrzenia, który odbiega od głównego kierunku patrzenia. Tworzy linię między obiektem a punktem na siatkówce. W ten sposób przechodzi przez przybliżony środek optyczny oka, przez który przechodzą wszystkie promienie świetlne.

Istnieje wiele kierunków drugorzędnych, ale tylko jeden kierunek główny. Obraz nieruchomego obiektu pada na środek siatkówki, dołek centralny (zwany również dołkiem środkowym). Jest punkt najostrzejszego widzenia, bo tutaj rozdzielczość jest najlepsza ze względu na duże zagęszczenie stożków. To, co jest przedstawione na dołku centralnym, subiektywnie oddaje wrażenie patrzenia bezpośrednio na nie i formuje wartość przestrzenną na wprost. To jest główny kierunek.

Wszystkie inne obiekty w polu widzenia są postrzegane przestrzennie względem tego głównego kierunku patrzenia. Ustawiane są bodźce pozadolumnowe, które są postrzegane jako drugorzędne kierunki. Obraz obiektu odbywa się wówczas w innym miejscu siatkówki niż dołek centralny. We wszystkich innych miejscach ostrość wzroku jest zauważalnie niższa. W rezultacie obiekt w drugim kierunku patrzenia jest rozmyty, a jego wartość przestrzenna nie jest na wprost.

Funkcja i zadanie

Funkcja widoku wtórnego polega na tworzeniu wartości przestrzennych poprzez powiązanie ze sobą obiektów widocznych na siatkówce. Z kolei wartości przestrzenne określają kierunek, w jakim postrzegany jest obiekt. Wszystko, co jest przedstawione na Foveoli, jest postrzegane jako proste. Punkty siatkówkowe na prawo od dołka mają wartość przestrzenną po lewej stronie. Obiekty stymulujące te miejsca są postrzegane jako leżące po lewej stronie. Punkty siatkówki po lewej / powyżej / poniżej dołka mają wartość przestrzenną po prawej / poniżej / powyżej. W związku z tym przedmioty, które drażnią te obszary, są postrzegane jako leżące po prawej / poniżej / powyżej.

Fakt, że siatkówka odbiera bodźce optyczne na dużym obszarze i że bodźce te mogą być umieszczone w relacji przestrzennej, umożliwia powstanie poczucia przestrzeni. Całość wszystkich obiektów dostrzeganych w polu widzenia jest przyporządkowana temu, na co patrzy się bezpośrednio, a tym samym głównemu kierunkowi patrzenia. Nazywa się to lokalizacją względną. Jest niezależne od kierunku patrzenia. Z kolei lokalizacja względna jest warunkiem koniecznym dla lokalizacji egocentrycznej.

Dzięki temu można określić, gdzie w przestrzeni zewnętrznej znajduje się oglądany obiekt w stosunku do orientacji naszego ciała. Postrzeganie kierunków drugorzędnych i ich związku z kierunkiem głównym jest zatem ważne dla poczucia przestrzeni i odnalezienia się.

Porządek świata zewnętrznego lub przestrzeni fizycznej znajduje odzwierciedlenie w subiektywnej przestrzeni wizualnej poprzez względną lokalizację kierunków drugorzędnych. Fiksacja dołkowa jest podstawowym warunkiem tego normalnego porządku w przestrzeni. W tym celu anatomiczne i funkcjonalne struktury siatkówki muszą być nienaruszone, należy zapewnić fizjologiczny rozwój i utrzymanie głównego kierunku widzenia wraz z dołkiem, a dołek centralny musi być zabezpieczony jako motoryczny punkt zerowy oka.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Jeśli fiksacja dołkowa nie jest obecna jako podstawowy warunek rozwoju poczucia przestrzeni, orientacja w przestrzeni jest zaburzona. Tak jest w przypadku zmian patologicznych w środkowej części siatkówki. Choroby plamki mogą powodować organiczny mroczek centralny, co oznacza, że ​​utrwalenie jest możliwe tylko w innym miejscu siatkówki niż dołek.

Podobnie, w przypadku obecności funkcjonalnego mroczka centralnego, który jest podstawą zeza (zez), nie można już ustalić najostrzejszego punktu widzenia. Aby w ogóle móc zobaczyć przedmiot zainteresowania, należy go przedstawić na skraju mroczka. Jeśli główny kierunek widzenia jest nadal przywiązany do dołka, a wartości przestrzenne pozostałych punktów siatkówki pozostają do niego zorientowane, osoba zainteresowana nie może już patrzeć na coś bezpośrednio, ponieważ linia wzroku od obiektu do środka siatkówki jest zaburzona. Subiektywnie jednak tylko ta oś wizualna ma wartość przestrzenną na wprost. Jeśli ta wartość przestrzenna okaże się organiczna lub funkcjonalna, wówczas obiekt ten jest postrzegany tylko z boku. Ale wiąże się z tym subiektywne poczucie patrzenia w przeszłość.

Aby w ogóle móc na coś spojrzeć, trzeba spojrzeć poza to. Jest to więc ekscentryczna sceneria. Koreluje to z zauważalnym pogorszeniem ostrości wzroku, ponieważ rozdzielczość jest wyraźnie zmniejszona od środka siatkówki. W ten sposób widać rozmycie, a egocentryczna lokalizacja jest również zaburzona. Dlatego trudno jest ocenić, gdzie postrzegany przedmiot znajduje się w stosunku do własnego ciała.

Oprócz ustawienia ekscentrycznego istnieje również przypadek fiksacji ekscentrycznej, w której obraz oglądanego obiektu nie pada już na dołek, ale na ekscentryczny punkt siatkówki. Może się to zdarzyć we wczesnym dzieciństwie zeza. Główny kierunek widzenia przeszedł następnie do tego punktu siatkówki, a względna lokalizacja jest zorganizowana wokół nowego głównego kierunku widzenia. Drugorzędne kierunki są oparte na niej i są ponownie ustawione w stosunku do niej. Takiemu przestawieniu towarzyszy znaczny spadek ostrości wzroku iw większości przypadków całe pole widzenia nie jest już rejestrowane równomiernie.