Nephron

Nefrony to najmniejsze jednostki morfologiczne i funkcjonalne nerki. Składają się z ciałka nerkowego i połączonych z nim kanalików nerkowych. Krew jest filtrowana w nefronach, dzięki czemu ostatecznie powstaje mocz.

Co to jest nefron?

Nefron to funkcjonalna jednostka nerki. Każda nerka zawiera około miliona tych anatomicznych podjednostek. Każdy nefron składa się z ciałka nerkowego, zwanego także ciałkiem Malphigiego i kanalika nerkowego. Ten kanalik nerkowy jest również nazywany kanalikiem. Łączy się bezpośrednio z ciałkami nerkowymi. Z kolei ciałko nerki składa się z tak zwanego kłębuszka nerkowego i torebki Bowmana. To otacza kłębuszki.

Anatomia i budowa

Kłębuszek jest splotem tętnic o wielkości około 0,2 mm. Kłębuszki znajdują się w korze nerkowej i są zaopatrywane w krew przez odgałęzienia w tętnicy nerkowej. Małe pętle naczyniowe mają fenestrowany śródbłonek, co oznacza, że ​​są wyłożone od wewnątrz cienką, fenestrowaną warstwą komórek.

Kłębuszki są otoczone tak zwaną kapsułką Bowmana. Składa się z dwóch liści. Warstwa zewnętrzna otacza całe ciałko nerkowe. Warstwa wewnętrzna otacza z zewnątrz fenestrowany śródbłonek kłębuszków. W skrzydle kapsuły Bowmana znajdują się również okienka. Jest to ważne, aby woda i małe składniki krwi mogły wydostawać się przez te okna, a tym samym można było odfiltrować mocz. Jednak okienka są tak małe, że w zdrowych kłębuszkach nie mogą się przez nie zmieścić żadne czerwone krwinki ani białka. Oznacza to, że składniki te pozostają w naczyniach i krążeniu organizmu.

Na tak zwanym biegunie moczowym zewnętrzna warstwa kapsułki Bowmana łączy się z aparatem kanalikowym, czyli kanalikiem nerkowym. Aparat rurowy zaczyna się od kanalika proksymalnego. Podobnie jak kłębuszki, nadal znajduje się w korowym obszarze nerki. Jest szczególnie skręcony w swoim początkowym obszarze. Po tej części następuje prosty odcinek, który schodzi w dół do rdzenia nerki.

$config[ads_text2] not found

Następnie kanał zwęża się i tworzy łuk. Ten element przejściowy nazywa się pętlą Henle. Po tym następuje szersza i wznosząca się część kanalika, która ponownie podciąga się w pobliżu kłębuszka. Ta część kanalika nerkowego nazywana jest kanalikiem dystalnym.

Funkcja i zadania

Główną funkcją nefronów jest przygotowywanie moczu. Aby móc dostrzec funkcję filtra, nerki są bardzo dobrze ukrwione. Codziennie przez nerki przepływa około 1700 litrów krwi. Po wstępnym przefiltrowaniu przez kłębuszki powstaje około 170 litrów pierwotnego moczu. Po dalszych procesach regeneracji pozostaje 1,7 litra moczu. To jest następnie wydalane przez drogi moczowe.

Oddawanie moczu rozpoczyna się w kłębuszku. Tutaj pierwszy filtrat jest wyciskany z przepływającej krwi przez okienko śródbłonka. Woda i małe cząsteczki, takie jak elektrolity, mogą przenikać przez tak zwaną barierę krew-mocz. Większe cząsteczki, takie jak białka, pozostają w układzie naczyniowym. Tworzy to ultrafiltrat wolny od białka, czyli pierwotny mocz. Ten pierwotny mocz dostaje się teraz do aparatu rurowego nefronów. W większości reabsorpcja zachodzi w układzie rurowym.

Woda, sole lub glukoza wracają do naczyń z moczu pierwotnego. I odwrotnie, woda, sole, a przede wszystkim substancje moczowe mogą być również wydzielane z otaczających naczyń do kanalików nerkowych. To, które substancje i ile wody ostatecznie trafiają do dróg moczowych, jest regulowane przez różne układy organizmu.

Przefiltrowany mocz wtórny dociera następnie do miedniczki nerkowej przez rurki zbiorcze, które łączą się bezpośrednio z aparatem rurkowym. Ostatecznie mocz jest wydalany przez drogi moczowe.

Choroby

Kiedy nefrony nerki, a dokładniej kłębuszki nerkowe, są w stanie zapalnym, nazywa się to zapaleniem kłębuszków nerkowych. Kłębuszkowe zapalenie nerek to bakteryjne zapalenie kory nerkowej. Bakteryjny oznacza, że ​​choroba nie jest wywoływana przez bakterie. Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek jest zwykle spowodowane reakcją immunologiczną.

Choroba pojawia się zwykle po około dwóch tygodniach od ostrego zakażenia paciorkowcami ß-hemolitycznymi z grupy A. Podczas infekcji organizm wytworzył przeciwciała przeciwko tym bakteriom. Te wiążą się ze swoimi przeciwnikami, antygenami. To tworzy kompleksy antygen-przeciwciało (kompleksy immunologiczne). Te przyczepiają się do ściany kłębuszków i powodują tam stan zapalny. Choroba jest tylko pośrednio wywoływana przez bakterie.

Na początku zapalenia kłębuszków we krwi nie ma już bakterii. Typowe infekcje, które mogą prowadzić do zapalenia kłębuszków nerkowych to zapalenie migdałków, zapalenie zatok lub uszu. Niektóre choroby skóry, takie jak róża, również mogą być przyczyną kłębuszkowego zapalenia nerek. Choroba objawia się takimi objawami, jak krew w moczu, wysokie ciśnienie krwi, ciśnienie w okolicy nerek lub obrzęk powiek. Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek może również przekształcić się w postać przewlekłą. Nieleczone przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek może prowadzić do niewydolności nerek, a nawet niewydolności nerek.

Zespół nerczycowy to zespół objawów, które mogą występować jako powikłanie we wszystkich chorobach kłębuszków nerkowych. Nieprawidłowa wydajność filtra prowadzi do utraty białek i czerwonych krwinek. Mówi się również o nerce z utratą białka. Zespół nerczycowy charakteryzuje się białkomoczem (białka w moczu), obrzękiem i hiperlipoproteinemią.

W hiperlipoproteinemii we krwi znajduje się więcej związków tłuszczowo-białkowych, tzw. Lipoprotein. Oprócz zapalenia kłębuszków nerkowych przyczyną zespołu nerczycowego mogą być również cukrzycowe stwardnienie kłębuszków nerkowych, zatrucia, infekcje, plazmocytoma czy kolagenoza.