Nerwu błędnego

Z Nerwu błędnego jest dziesiątą z wszystkich dwunastu nerwów czaszkowych, których jądra znajdują się bezpośrednio w mózgu. Nerw błędny stanowi największą część parasymphaticus i jest połączony wieloma odgałęzieniami z prawie wszystkimi narządami wewnętrznymi. Oprócz przywspółczulnej funkcji kontrolnej narządów wewnętrznych poprzez włókna trzewno-ruchowe, posiada również aferentne ruchowe i czuciowo-ruchowe.

Co to jest nerw błędny?

Nerw błędny - również prosty Vagus zwany - to szeroko rozgałęziony X nerw czaszkowy, który unerwia prawie wszystkie narządy wewnętrzne. Nerw błędny jest również największym nerwem parasymphaticus. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego vagus i oznacza coś w rodzaju wędrówki, niepewności. W swoich przywspółczulnych właściwościach uzupełniających i znoszących zwiększoną aktywność wegetatywną układu współczulnego, posiada ogólne i specjalne włókna trzewno-ruchowe i trzewno-wrażliwe, ale także somatosensoryczne i motoryczne doprowadzające i odprowadzające.

W szczególności, oprócz swoich funkcji w obszarze wegetatywnym, nerw błędny jest odpowiedzialny za świadome ruchy motoryczne w gardle oraz za niektóre doznania smakowe i dotykowe w gardle. Nerw błędny jest często określany w literaturze specjalistycznej jako IX. i XI. Hinrnerv (nerw językowo-gardłowy lub nerw nóg) łączy się, tworząc grupę błędną. Nerw błędny dociera do płuc, serca, nerek, wątroby i narządów trawiennych przez wiele gałęzi i nie tylko kontroluje wegetatywną aktywność przywspółczulną, ale jest również odpowiedzialny za wyzwalanie pewnych odruchów.

Anatomia i budowa

Ciała komórek nerwowych neuronów przywspółczulnych nerwu błędnego znajdują się w rdzeniu mózgu rdzenia (mielencephalon), podczas gdy jądra komórkowe włókien motorycznych znajdują się w jądrze motorius nervi vagi, regionie, który jest również częścią rdzenia mózgu. W obszarze podłużnego rdzenia kręgowego, wydłużonego rdzenia kręgowego, nerw wychodzi na powierzchnię mózgu i opuszcza czaszkę przez duży otwór u podstawy czaszki (otwór szyjny) i przechodzi przez dwa blisko siebie rozmieszczone zwoje. Ciała komórkowe doprowadzających włókien nerwowych nerwu błędnego wychodzących z narządów docelowych znajdują się w zwojach nerwowych.

Dalszy przebieg nerwu i jego odgałęzień związany jest głównie z przebiegiem większych tętnic lub z. B. również uchylone w stosunku do przełyku. Błędny na szyi biegnie razem z tętnicą szyjną i dużą żyłą szyjną we wspólnej osłonce tkanki łącznej, pochwie szyjnej. Przejście przez przeponę odbywa się wraz z przełykiem przez rozwór przełykowy. Ramus meningeus wyrasta z pierwszej gałęzi poniżej podstawy czaszki i wciąga się z powrotem do czaszki przez otwór szyjny w celu unerwienia opon mózgowo-rdzeniowych (opony twardej) tylnego dołu dołu w sposób wrażliwy na somy.

Funkcja i zadania

Zadania i funkcje nerwu błędnego są podzielone w zależności od tego, czy jego odprowadzające lub doprowadzające włókna nerwowe należą do wegetatywnego układu przywspółczulnego, czy też do układu somatyczno-czuciowego lub motorycznego świadomych funkcji czuciowych i motorycznych. W związku z przywspółczulną kontrolą unerwionych narządów jako antagonistą kontroli współczulnej, należy rozumieć różne odruchy ochronne, które mogą być wyzwalane przez aktywność nerwu błędnego. Najważniejszym odruchem ochronnym jest odruch błędny. Może być wywołane uderzeniem w krtań lub górną część brzucha, widokiem krwi lub stresem, strachem lub silnym bólem.

Prowadzi do poszerzenia żył z nagłym spadkiem ciśnienia krwi i spowolnieniem akcji serca, co może prowadzić do zawrotów głowy, bladości i utraty przytomności, a nawet omdlenia. W skrajnych przypadkach może dojść do tak zwanej śmierci odruchowej lub śmierci błędnej. W normalnym przypadku nerw błędny w zakresie swoich funkcji przywspółczulnych spełnia zadanie przywrócenia narządów wewnętrznych do normalnego stanu po sympatycznie zwiększonej aktywności i czujności oraz zainicjowania fazy regeneracji. Dzieje się to głównie w nocy, podczas dłuższej fazy odpoczynku i snu.

Najważniejszymi narządami, na które nerw błędny i jego gałęzie wpływają przywspółczulnie, są serce, wątroba, nerki, śledziona, żołądek i większość jelita, w tym jelito cienkie i około dwie trzecie jelita grubego. Poza obszarem przywspółczulnym nerw błędny ze swoimi motorycznymi, aferentnymi włóknami jest odpowiedzialny za świadomą funkcję motoryczną w gardle oraz za przekazywanie somatyczno-czuciowego, eferentnego sprzężenia zwrotnego z tego samego obszaru.

Choroby

Zasadniczo mogą pojawić się objawy, które są spowodowane słabymi impulsami nerwowymi w nerwie błędnym lub w wyniku nadmiernej aktywności nerwu. Upośledzenie czynnościowe spowodowane upośledzeniem przewodnictwa nerwu błędnego zarówno w kierunku doprowadzającym, jak i odprowadzającym może mieć przyczyny mechaniczno-fizyczne, chorobę samego nerwu lub inne problemy neurologiczne.

Vagotonia lub parasympatheticotonia to nadmiernie silna aktywność nerwu przywspółczulnego lub nerwu błędnego jako głównego przedstawiciela układu przywspółczulnego w stosunku do współczulnego układu nerwowego. Objawy obejmują niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie), wolne bicie serca, zimne dłonie, zimne stopy i wąskie źrenice. Rozróżnienie między wagotonią jako stanem normalnym u osób dobrze wytrenowanych a wagotonią patologiczną jest płynne i trudne do rozstrzygnięcia w indywidualnych przypadkach. Dobrze znaną postacią zaburzenia nerwu błędnego jest nerwoból górnego krtani. Nerw krtaniowy górny to boczna gałąź nerwu błędnego, która z powodu stanu zapalnego powoduje ból podczas połykania, kaszlu i mówienia.

Do terapii stosuje się specjalne leki, a jeśli efekt jest zbyt słaby, uzupełnia terapię neuronalną z miejscowo skutecznym środkiem znieczulającym. Możliwą terapią leczenia padaczki jest stymulacja nerwu błędnego (VNS), w której nerw błędny jest stymulowany elektrycznie w określonych odstępach czasu. Rozróżnia się inwazyjne i przezskórne VNS. W przypadku inwazyjnego VNS urządzenie stymulujące jest podłączone do odgałęzienia nerwu błędnego za pomocą elektrody w okolicy klatki piersiowej i wysyła automatyczne impulsy stymulacyjne. Przezskórny VNS wykorzystuje fakt, że wrażliwa boczna gałąź nerwu błędnego zaopatruje część małżowiny usznej i znajduje się tam bezpośrednio pod skórą i może absorbować bodźce przezskórne.