Neuropsychologia

Plik Neuropsychologia to nauka łącząca neuronaukę i psychologię. Neuropsychologia kliniczna, jako najczęstszy obszar zastosowania, zajmuje się chorobami i nieprawidłowościami ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza mózgu.

Co to jest neuropsychologia?

Neuropsychologia kliniczna, jako najczęstszy obszar zastosowania, zajmuje się chorobami i nieprawidłowościami ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza mózgu.

Jednym z podobszarów neuropsychologii jest psychologia fizjologiczna. Dotyczy struktury i funkcji ośrodkowego układu nerwowego oraz jego wpływu na doświadczenie i zachowanie. Jeden skupia się na procesach poznawczych i procesach percepcyjnych. Z drugiej strony, neuropsychologia kliniczna zajmuje się przede wszystkim chorobami układu nerwowego i dlatego jest jedną z najważniejszych dziedzin zastosowania neuropsychologii.

Neuropsychologia kliniczna koncentruje się w szczególności na chorobach mózgu, na przykład na różnych formach demencji. Jako kolejna subdyscyplina neuropsychologii, neurochemopsychologia zajmuje się skrzyżowaniem neuronauki, (bio) chemii i psychologii. Neurochemopsychologia bada związki między procesami neurochemicznymi i psychologicznymi, ze szczególnym uwzględnieniem neuroprzekaźników (substancji przekaźnikowych między komórkami). Podobnie jest z farmakopsychologią, której przedmiotem jest działanie leków i innych substancji chemicznych na psychikę i układ nerwowy.

Zabiegi i terapie

Neuropsychologia bada, diagnozuje i leczy szeroką gamę chorób wpływających na ośrodkowy układ nerwowy. Choroby otępienne odgrywają ważną rolę w neuropsychologii klinicznej. Na przykład w otępieniu typu alzheimerowskiego dochodzi do specyficznych zaburzeń funkcji poznawczych. Oddziałują one głównie na pamięć krótkotrwałą oraz orientację czasową i przestrzenną: osoba zainteresowana nie pamięta ostatnich wydarzeń lub ma trudności z zapamiętaniem ostatnich wydarzeń, traci poczucie czasu, nie potrafi poprawnie nazwać daty lub nie wie, gdzie się znajduje.

W zależności od ciężkości demencji Alzheimera objawy te mogą mieć różny stopień nasilenia. Upośledzenie jest spowodowane śmiercią komórek nerwowych w określonej części mózgu, korze śródwęchowej. Innym stanem, który bada i leczy neuropsychologia, są zaburzenia uczenia się u dzieci. Zaburzenie uczenia się występuje, gdy dziecko wykazuje znaczne deficyty w czytaniu, pisaniu i / lub arytmetyce, których nie można wytłumaczyć poniżej średniej inteligencji lub nieodpowiednim wykształceniem.

W zależności od tego, której umiejętności nie można się nauczyć lub której trudno się nauczyć, zaburzenie uczenia się określa się jako dysleksję (upośledzenie czytania), dyskalkulię (upośledzenie arytmetyki) lub dysgrafię (upośledzenie pisania). Ponadto kliniczna neuropsychologia zajmuje się różnymi różnymi zaburzeniami pamięci i świadomości, języka, wykonywania czynności i orientacji. W wielu przypadkach leczenie ma charakter interdyscyplinarny. W przypadku niektórych chorób, na przykład otępienia Alzheimera, nie jest możliwe przywrócenie pierwotnej sprawności poznawczej.

W takich przypadkach leczenie ma na celu osiągnięcie niewielkiej poprawy, ułatwiającej radzenie sobie z chorobą w życiu codziennym i zapobiegającej dalszemu pogorszeniu lub przynajmniej spowolnieniu przebiegu choroby. Inne choroby, takie jak neurologiczne zaburzenia widzenia lub zaburzenia uczenia się, często mają lepsze rokowanie.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Diagnostyka i metody badań

Jednym z najważniejszych zadań neuropsychologii klinicznej jest trafna diagnoza. Za pomocą różnych testów psychologicznych neuropsycholodzy mogą określić, czy dana osoba ma upośledzenie funkcji poznawczych i jakiego rodzaju jest. Testy te są znormalizowane, a tym samym umożliwiają obiektywną ocenę. W przypadku wspomnianego zaburzenia uczenia się, zadaniem neuropsychologów jest nie tylko samodzielne i rzetelne określenie deficytów w szkolnych obszarach czytania, pisania i arytmetyki; muszą również uwzględniać inteligencję dziecka, a także uwarunkowania społeczne i naukowe.

Problemy motywacyjne i inne są również sprawdzane w celu wykluczenia przyczyny innej niż zaburzenie uczenia się. Jednym z najczęściej stosowanych testów neuropsychologicznych jest „mini test stanu psychicznego”, który jest również często stosowany przez lekarzy. Osoba badana jest najpierw proszona o dokładną datę (rok, miesiąc, dzień, dzień tygodnia), aby móc z grubsza oszacować swoją orientację czasową. Następnie osoba testująca wykonuje mniejsze zadania, na przykład powtarzanie i zapamiętywanie słów, pisanie do przodu i do tyłu oraz nazywanie dwóch obiektów. Zadania te często wydają się banalne i proste dla zdrowych ludzi; Jednak osoby z zaburzeniami poznawczymi mają trudności z korzystaniem z tych podstawowych umiejętności.

Można również rozpoznać czasowe upośledzenie spowodowane zażywaniem narkotyków i tym podobnymi. W innym badaniu neuropsychologicznym, „teście zegarowym”, osoba badana powinna najpierw narysować tarczę zegara analogowego w danym okręgu, a następnie narysować określony czas. Ten test jest procedurą, która jest przede wszystkim wrażliwa na demencję Alzheimera i może nawet wykryć deficyty, jeśli procedury obrazowania, takie jak obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), nie ujawniają jeszcze żadnych zmian w mózgu badanej osoby . Testy neuropsychologiczne są więc nie tylko ekonomicznym, ale także bardzo czułym instrumentem pomiarowym, który może wykryć nawet drobne odchylenia.

W praktyce różne testy są zawsze łączone ze sobą, aby objąć różne obszary umiejętności i móc wykluczyć alternatywne wyjaśnienia, takie jak inteligencja, zaburzenia motoryczne, motywacja i inne. Ponadto neuropsychologia korzysta z różnych metod obrazowania: często stosuje się tomografię rezonansu magnetycznego (MRT), elektroencefalografię (EEG), magnetoencefalografię (MEG) czy pozytonową tomografię emisyjną (PET). Są one w stanie uwidocznić funkcję mózgu w celu rozpoznania nieprawidłowości.