Anestezjologia

Plik Anestezjologia odnosi się do teorii znieczulenia wywoływanego przez środki znieczulające w celach medycznych, głównie chirurgicznych, w leczeniu bólu oraz w intensywnej medycynie. Aby uprzyjemnić pacjentowi zabiegi inwazyjne, a także ułatwić interwencję lekarzowi, anestezjolog wykonuje znieczulenie częściowe lub ogólne.

Co to jest anestezjologia?

Specjalista anestezjologii odpowiada za dobór odpowiedniego środka znieczulającego, właściwe dawkowanie, opiekę przed i pooperacyjną nad pacjentem, a także za monitorowanie parametrów życiowych i ewentualne interwencje w trakcie zabiegu.

Ponieważ niektóre wcześniejsze choroby lub dyspozycje oznaczają większe ryzyko przy znieczuleniu ogólnym, ważne jest, aby anestezjolog dokładnie znał historię pacjenta. Anestezjologia to specjalizacja medycyny, która ze względu na szeroki zakres zastosowań często styka się z innymi dziedzinami. Anestezjolodzy mogą wymagać pracy we wszystkich przypadkach, w których pacjent odczuwa ból, wymagana jest interwencja chirurgiczna lub pacjent jest na intensywnej terapii. Znieczulenie może odbywać się lokalnie, regionalnie lub ogólnie. W znieczuleniu miejscowym wyraźnie wydzielony obszar jest znieczulany w celu przeprowadzenia zabiegów chirurgicznych, oczyszczenia rany i innych rzeczy.

W przypadku znieczulenia miejscowego znieczulana jest jedna część ciała. Oba rodzaje znieczulenia nie mają wpływu na świadomość. Podczas zabiegu pacjent nie śpi, ale nie odczuwa bólu w znieczulonym miejscu. Oprócz ulgi fizycznej ma to również tę zaletę, że pacjent nie cofa się ani nie napina, gdy ból jest spowodowany zabiegiem, co mogłoby skutkować urazami. Znieczulenie ogólne wpływa również na świadomość pacjenta. Ponadto wywoływana jest niewrażliwość na ból i bezruch.

Zabiegi i terapie

Trudno jest przypisać anestezjologię do określonych specjalności medycznych czy chorób. W wielu możliwych podobszarach medycznych mogą występować przypadki, w których konieczne jest znieczulenie. Dotyczy to jednak szczególnie chirurgii, medycyny ratunkowej, medycyny intensywnej terapii i terapii bólu.

Interwencje chirurgiczne z ich strony mogą mieć swoje źródło we wszystkich możliwych obrazach klinicznych; Leczenie guzów, chirurgia plastyczna, operacje szczęki, usuwanie wyrostka robaczkowego i migdałków, zabiegi ginekologiczne, przeszczepy narządów i usuwanie wrzodów żołądka to tylko niektóre z możliwych metod leczenia, które mogą wymagać znieczulenia ogólnego lub miejscowego. Leczenie ran i urazów spowodowanych wypadkami często wymaga znieczulenia.

Zakres odpowiedzialności anestezjologa rzadko obejmuje stawianie diagnozy lub sugerowanie leczenia. Na przykład decyzja, czy cierpienie pacjenta powinno zostać zmniejszone, czy wyeliminowane poprzez operację, a nie za pomocą leków lub innego leczenia, należy do odpowiedniego specjalisty.

W szczególności w przypadku znieczulenia ogólnego, anestezjolog potrzebuje dokładnej wiedzy o historii choroby pacjenta, aby zapewnić prawidłowe znieczulenie o jak najmniejszym ryzyku. W szczególności anestezjolog bierze pod uwagę choroby serca, nietolerancję leków i ogólny stan pacjenta.

Leczenie bólu to kolejny ważny obszar zastosowań anestezjologów. Często monitorują ofiary wypadków lub pacjentów otrzymujących intensywną opiekę medyczną i ich funkcje życiowe, nawet jeśli nie stosowano znieczulenia ogólnego. Jeśli ich stan się pogorszy lub wystąpi ból, anestezjolog może zastosować leki znieczulające lub narkotyczne i przynieść ulgę pacjentowi. Szczególnie w medycynie intensywnej terapii może być konieczna sztuczna wentylacja, do której pacjent jest uspokajany.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Diagnostyka i metody badań

W przypadku znieczulenia miejscowego lek jest zwykle wstrzykiwany w miejsce, które ma być znieczulone, w celu wyłączenia odczuwania bólu. Inne opcje obejmują stosowanie odrętwiających maści lub sprayów. Jest to przydatne w przypadku małych zabiegów, takich jak pielęgnacja mniejszych ran. Szycie ich można również ułatwić poprzez wcześniejsze znieczulenie.

Znieczulenie miejscowe, takie jak znieczulenie zewnątrzoponowe (w skrócie PDA), powoduje znieczulenie splotów nerwowych odpowiedzialnych za określony obszar ciała. Zwykle są bardziej skuteczne niż metody „znieczulenia miejscowego”. Jednak terminologia medyczna nie jest ustandaryzowana. W przypadku PDA jako przykładu znieczulenia regionalnego, ciało jest znieczulane od określonego punktu kręgosłupa w dół. Ruchliwość tego obszaru również nie jest już podawana w okresie działania. Ten rodzaj znieczulenia jest często stosowany przy porodzie, ponieważ nie jest konieczne, aby matka straciła przytomność, a jedynie bardzo ograniczone, miejscowe znieczulenie nie byłoby w pełni skuteczne w walce z bólem.

Można przeprowadzić badania, takie jak USG serca lub badanie czynności płuc, aby zdecydować, czy znieczulenie ogólne jest możliwe dla pacjenta, czy też stwarza zbyt duże ryzyko. Podczas znieczulenia ogólnego funkcje życiowe pacjenta są stale i dokładnie monitorowane i wyświetlane na ekranach. Ciało jest tak intensywnie uspokajane, że zawodzi nawet samodzielne oddychanie. Dlatego pacjenci w znieczuleniu ogólnym są sztucznie wentylowani za pomocą tzw. Intubacji, która przejmuje funkcję płuc.

Monitorowane są tętno, czynność serca i ciśnienie krwi, aw przypadku wystąpienia groźnych nieprawidłowości system ostrzega anestezjologa za pomocą akustycznych dźwięków ostrzegawczych i może szybko podjąć środki zaradcze. Na przykład nietolerancja leku na jeden ze stosowanych środków znieczulających może być nieznana do czasu operacji. Nawet po operacji pozostaje u pacjenta do dalszej opieki lub jest dla niego dostępny, gdyż powikłania pooperacyjne często bywają niewielkie i rzadko zagrażają życiu.