Perystaltyka niezwiązana z napędem

Perystaltyka to ruchy mięśni różnych narządów pustych perystaltyka niezwiązana z napędem głównie w jelitach. Służy do mieszania treści jelitowych.

Co to jest perystaltyka niezwiązana z napędem?

Perystaltyka to rytmiczne ruchy mięśni różnych wydrążonych narządów, takich jak przełyk, żołądek, jelita czy moczowody. Perystaltyka niezwiązana z napędem jest ważna tylko dla jelita. Nie służy do transportu, ale zapewnia dobre wymieszanie treści jelitowej w jelicie cienkim lub grubym.

Perystaltyka charakteryzuje się falowym ruchem pustych narządów. W przypadku przewodu pokarmowego ruchy są głównie odpowiedzialne za transport i mieszanie treści pokarmowej, która przemieszcza się przez przełyk, żołądek i jelita do odbytu.

Istnieją trzy formy perystaltyki. Obejmuje to perystaltykę napędową, nie-napędową i wsteczną. W perystaltyce napędowej treść jelitowa jest transportowana w kierunku aboralnym (w kierunku odbytu). Perystaltyka wsteczna powoduje powrót treści pokarmowej. Dzieje się tak na przykład podczas wymiotów.

Perystaltyka nie-napędowa charakteryzuje się rytmiczną segmentacją i ruchem wahadłowym, który nieustannie miesza treści pokarmowe lub treści jelitowe bez dalszego ich transportu. Ze względu na perystaltykę nie-napędową pasaż jelitowy trwa do 36 godzin.

Funkcja i zadanie

Po przejściu przez portiera żołądkowego perystaltyka nie-napędowa jelita cienkiego rozpoczyna się wraz z wejściem owsianki do dwunastnicy. Prowadzi to do rytmicznych ruchów jelita, zwanych segmentacjami.

W ramach tych ruchów do treści pokarmowej dodawane są wydzieliny trawienne trzustki i dalej mieszane. Jednocześnie jednak zachodzi również perystaltyka napędowa, która przenosi treści pokarmowe dalej. Podczas ruchów kosmków wchłaniane są ważne składniki odżywcze.

W jelicie cienkim występują zarówno napędzające, jak i nie-napędowe wypróżnienia. Treść jelitowa jest powoli transportowana w kierunku aboralnym i najpierw dociera do jelita grubego (okrężnicy). W okrężnicy dochodzi głównie do wypróżnień bez napędu. Zawartość jelit jest dalej mieszana, zagęszczana i przechowywana. Główny ruch okrężnicy składa się z segmentacji w celu mieszania. Powoduje to długi czas transportu resztek jedzenia. Średnio pełne przejście treści jelitowej trwa około 30 do 36 godzin. W ramach segmentacji treść jelitowa często pozostaje w tym samym miejscu przez długi czas. Z tymi ruchami zwykle nie ma dalszego transportu.

Tylko rzadko, mniej więcej raz do trzech razy dziennie, dochodzi do gwałtownego ruchu masowego treści jelitowej w kierunku odbytnicy. Ten masowy ruch jest wywoływany przez odruch żołądkowo-okrężny po posiłku. Poprzez stymulację receptorów żołądkowych, sygnał jest przekazywany do okrężnicy poprzez autonomiczny układ nerwowy, po czym następuje ruch masowy. Ten nagły ruch masowy jest jedynym sposobem na przetransportowanie treści jelitowej do odbytu i zainicjowanie wypróżnienia.

Głównym elementem ruchu jelit jest jednak perystaltyka niezwiązana z napędem, która oprócz mieszania pomaga również w magazynowaniu treści jelitowej. Podczas segmentacji fale skurczowe mięśni jelit przebiegają zarówno w kierunku brzucha, jak i antyperystaltycznie. Ze względu na przedłużone zatrzymywanie treści jelitowej w okrężnicy wstępującej (część jelita grubego), nadal może być wchłaniana wystarczająca ilość wody, elektrolitów i kwasów tłuszczowych. Ponadto niektóre składniki żywności są rozkładane i wykorzystywane przez bakterie.

Ruch jelit jest kontrolowany głównie przez autonomiczny jelitowy układ nerwowy. Rzadki ruch masowy wymaga sygnału z kierunku żołądka, który jest przekazywany do okrężnicy przez wegetatywny układ nerwowy.

Segmentacja prowadzi do pierścieniowatych zwężeń, które wraz ze stale zwiększającym się napięciem podłużnych pasków mięśniowych (tänien) prowadzą do wybrzuszenia (wybrzuszenia ściany jelita). Treść jelitowa jest przechowywana w domu przez długi czas i dlatego nadal może służyć jako źródło ważnych składników odżywczych.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Jak już wspomniano, perystaltyka nie-napędowa wydłuża czas, przez jaki treść jelitowa pozostaje w pewnych obszarach jelita grubego. Jeśli jednak skurcz odcinkowy mięśni okrężnych jelita grubego jest zmniejszony, wówczas występuje zaburzenie perystaltyki nie-napędowej. W tym przypadku następuje przyspieszenie jelitowego przejścia treści jelitowej. Powoduje to rzadką biegunkę. Ze względu na krótszy czas retencji w jelicie, z treści jelitowej nie można pobrać wystarczającej ilości płynu.

Przyczyny zaburzeń perystaltyki pozapędowej mogą być różne. Często występuje biegunka wegetatywno-funkcjonalna. Jest to spowodowane zwiększonym tonem współczującym w przypadku strachu lub stresu. Biegunka może również wystąpić w kontekście zespołu jelita drażliwego. Często ważną rolę odgrywają również czynniki psychologiczne, które wpływają na perystaltykę jelit.

W polineuropatii cukrzycowej dochodzi do uszkodzenia różnych nerwów, co może również prowadzić do zaburzeń perystaltyki pozapędowej, co może prowadzić zarówno do biegunki, jak i zaparć. Precyzyjnie dostrojony związek między perystaltyką napędową i nie-napędową jest zaburzony. W zależności od tego, które nerwy są dotknięte, polineuropatie mogą prowadzić do wodnistej biegunki lub, przeciwnie, do rozdęcia okrężnicy. Rozdęcie okrężnicy charakteryzuje się przewlekłymi zaparciami i powiększeniem okrężnicy.

Choroby hormonalne również często odgrywają ważną rolę w ruchliwości jelit. Na przykład nadczynność tarczycy (nadczynność tarczycy) również powoduje przyspieszony pasaż jelitowy. Ponadto wiele przewlekłych chorób jelit wpływa na czynność mięśni okrężnych w jelicie i powoduje przyspieszenie lub opóźnienie przejścia jelit.