Gruczołowa gorączka Pfeiffera

Gorączka gruczołowa Pfeiffera lub mononukleoza zakaźna jest chorobą zakaźną, która występuje bardzo często. Głównymi objawami wywoływanymi przez wirusa Epsteina-Barr (EBV) są obrzęki węzłów chłonnych i gorączka.

Co to jest gorączka gruczołowa Pfeiffera?

Ponieważ okres od zakażenia do wystąpienia choroby w gorączce gruczołowej Pfeiffera jest bardzo długi, typowe objawy pojawiają się późno. Istnieje różnica między objawami u dorosłych i u dzieci.
© Henrie - stock.adobe.com

Zwykle tak jest Gorączka gruczołowa Pfeiffera bardzo powszechna, nieszkodliwa choroba wirusowa. Jest to spowodowane wirusem Epstein-Barr. Infekcję można łatwo wykryć na podstawie morfologii krwi. Według szacunków do 30 roku życia ponad 90% populacji jest zakażonych gorączką gruczołową Pfeiffera.

$config[ads_text1] not found

Przynajmniej u dzieci do końca 10 roku życia gorączka gruczołowa Pfeiffera przebiega bez większych objawów. U osób starszych występują objawy grypopodobne, które rzadko wiążą się z powikłaniami. Typowe objawy gorączki gruczołowej Pfeiffera mogą obejmować być: obrzęk węzłów chłonnych, ból gardła lub zapalenie migdałków, zawroty głowy i dezorientacja. Dlatego wirusy atakują narządy pierścienia limfatycznego gardła. Może to również dotyczyć wątroby, serca i śledziony.

przyczyny

Przenoszenie patogenu z Gorączka gruczołowa występuje głównie przez ślinę. Dalszymi drogami transmisji mogą być tzw. Infekcje kontaktowe, kropelkowe lub rozmazowe. Ponieważ główna transmisja zachodzi z ust do ust, gruczołowa gorączka Pfeiffera jest również znana jako „choroba pocałunków”, „choroba studencka”.

Zarażony patogenem pozostaje w organizmie do końca życia, podobnie jak w przypadku innych infekcji opryszczką. Nawet po wybuchu gruczołowej gorączki Pfeiffera lub po ustąpieniu choroby wirus może nadal być przenoszony przez ślinę na osoby nieuodpornione. Podobnie po całkowitym wyleczeniu choroby u zakażonej osoby mogą wystąpić powtarzające się wybuchy objawów. Ten wznowiony wybuch choroby można w dowolnym momencie potwierdzić za pomocą odpowiedniej morfologii krwi.

$config[ads_text2] not found

Objawy, dolegliwości i oznaki

Ponieważ okres od zakażenia do wystąpienia choroby w gorączce gruczołowej Pfeiffera jest bardzo długi, typowe objawy pojawiają się późno. Istnieje różnica między objawami u dorosłych i u dzieci. Ponieważ układ odpornościowy dzieci nie jest jeszcze w pełni rozwinięty i dlatego nie reaguje tak silnie na wirusa, często pozostają one całkowicie wolne od objawów.

Z kolei dorośli są znacznie bardziej dotknięci skutkami. Cierpią na zmęczenie i ogólne poczucie choroby, czują się słabi i wyczerpani. Ta ospałość może trwać bardzo długo, zanim zostanie rozpoznana jako oznaka choroby. Możliwe jest wystąpienie nieprzyjemnego bólu gardła, któremu towarzyszy zaczerwienienie gardła i trudności w połykaniu.

Czasami węzły chłonne puchną i pacjent gorączkuje. W dalszym przebiegu mogą wystąpić dodatkowe, ale indywidualnie zupełnie inne objawy. Są pacjenci, u których choroba powoduje zapalenie wątroby; rozpoznawalny po zażółceniu skóry i skóry właściwej oczu.

W rezultacie może dojść do uszkodzenia i obrzęku śledziony. W pojedynczych przypadkach pojawia się guzkowa wysypka, która rozprzestrzenia się na skórze w postaci wypukłych i nakrapianych plam. Rzadkie powikłania w postaci paraliżu i zapalenia opon mózgowych występują tylko wtedy, gdy wirus atakuje układ nerwowy.

$config[ads_text3] not found

Przebieg choroby

Okres inkubacji Gorączka gruczołowa wynosi od siedmiu do trzydziestu dni u dzieci. U dorosłych czas ten może wynosić od czterech do siedmiu tygodni.

Gorączka gruczołowa Pfeiffera zwykle zaczyna się od gorączki, bólów kończyn i zmęczenia, czyli od stosunkowo „normalnych” objawów przeziębienia. Węzły chłonne puchną (prawdopodobnie również pod pachami i pachwinami), a migdałki ulegają zapaleniu.

Typowa dla gruczołowej gorączki Pfeiffera jest brudnoszara powłoka na migdałkach, która powoduje zgniły nieświeży oddech. Ponadto niektórzy chorzy mają chrypkę i zaburzenia mowy.

Choroba trwa zwykle kilka tygodni, w najrzadszych przypadkach może się przedłużać do 1-2 miesięcy.Jeśli choroba przebiega bezobjawowo, przez okres od kilku miesięcy do dwóch lat może wystąpić zmęczenie i trwałe osłabienie.

Komplikacje

Powikłania, które mogą wystąpić przy gorączce gruczołowej, są różnorodne, ale rzadkie. Większość z nich wymaga również terapii, ale może wymagać hospitalizacji. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku osób z osłabionym układem odpornościowym (zwłaszcza dzieci). Tutaj choroba może być ciężka lub śmiertelna.

Może to prowadzić do obrzęku wątroby lub śledziony. Oba są bolesne w dotyku i ograniczają funkcję dotkniętych narządów. W przypadku obrzęku śledziony należy unikać silnego wysiłku i skrzywienia, ponieważ mogą one doprowadzić do pęknięcia śledziony. Może również wystąpić żółtaczka.

Może wystąpić zapalenie płuc, mięśnia sercowego lub nerek, które zwykle wymagają leczenia. Zwłaszcza infekcje nerek i serca niosą ze sobą ryzyko zniszczenia ważnych tkanek i mogą powodować następcze uszkodzenia.

$config[ads_text4] not found

Możliwa jest niedokrwistość lub zmniejszona liczba płytek krwi. To pogarsza wyniszczającą fazę choroby, a krwawienie (krwawienie z nosa, krwawienie z urazu itp.) Może być trudniejsze do opanowania. Ważne jest, aby unikać wysiłku i kontuzji.

Może również wystąpić zapalenie mózgu. Wymaga specjalnej pomocy lekarskiej, ponieważ może wpływać na nerwy - a tym samym na zdolności motoryczne i poznawcze chorego.

Kiedy należy iść do lekarza?

Jeśli dziecko ma obrzęk węzłów chłonnych, ból gardła lub wysoką gorączkę, należy skonsultować się z lekarzem. Lekarz może postawić diagnozę na podstawie liczby białych krwinek i, jeśli to konieczne, natychmiast rozpocząć leczenie. Porada lekarska jest szczególnie ważna w przypadku narastających dolegliwości, których nie można złagodzić środkami domowymi i leżeniem w łóżku. Jeśli gorączka gruczołowa Pfeiffera nie ustąpi sama, należy zwalczać patogen za pomocą leków. Lekarz może również przepisać czopki przeciwgorączkowe i inne środki pomocnicze.

Gorączkę gruczołową Pfeiffera leczy lekarz rodzinny, pediatra lub specjalista chorób wewnętrznych. Jeśli wirus Epsteina-Barr rozprzestrzenił się na drogi oddechowe, w leczeniu należy zaangażować specjalistę od uszu, nosa i gardła. W zależności od tego, czy wystąpią powikłania, może być konieczne leczenie szpitalne. Przy odpowiednim leczeniu farmakologicznym objawy powinny ustąpić w ciągu kilku dni lub tygodni. Jeśli tak nie jest, należy poinformować lekarza. Rodzice powinni samodzielnie skonsultować się z lekarzem ze względu na ryzyko infekcji.

Leczenie i terapia

Niestety do leczenia Gorączka gruczołowa Pfeiffera bez specjalnego leku. W każdym przypadku konieczne jest picie dużej ilości płynów, jak zwykle zaleca się w przypadku gorączki. Pomocne są również leki przeciwgorączkowe, aw każdym razie dużo czasu na odpoczynek.

W niektórych przypadkach może również wystąpić infekcja bakteryjna, którą należy leczyć za pomocą antybiotyków. Ogólnie rzecz biorąc, ważne jest, aby skontaktować się z lekarzem, który zdecyduje, czy ją przyjąć. Generalnie należy uważać, aby lekarz nie stosował antybiotyków o szerokim spektrum działania, np Amoksycylina lub ampicylina, przepisuje. Mogą one powodować rozległe, swędzące wysypki na całym ciele. Ta wysypka może się rozwijać do trzech dni po przyjęciu antybiotyku. Wysypka może ustąpić do dwóch tygodni i może być bardzo bolesna. To nie jest alergia, „tylko” nadmierna reakcja.

Opieka postpenitencjarna

Gorączka gruczołowa Pfeiffera jest chorobą przewlekłą. Opieka kontrolna obejmuje odpoczynek i regularne wizyty kontrolne przez lekarza. Pacjenci powinni odpoczywać przez co najmniej cztery do sześciu tygodni. Jeśli wynik jest pozytywny, należy co tydzień konsultować się z lekarzem. Odpowiedzialny internista lub lekarz rodzinny zajmie się opieką następczą.

Lekarz pobierze krew pacjenta i przeprowadzi badanie fizykalne. Opieka kontrolna obejmuje również wywiad lekarski w celu wyjaśnienia otwartych pytań i oceny aktualnego stanu zdrowia pacjenta. Po wyleczeniu gruczołowej gorączki Pfeiffera zwykle nie są konieczne dalsze badania kontrolne.

W przypadku wystąpienia komplikacji wymagana jest porada lekarska. Lekarz najpierw sprawdzi typowe objawy, takie jak zażółcenie skóry i podwyższona temperatura ciała, aby określić lub wykluczyć zajęcie narządów wewnętrznych. W takim przypadku może być wymagany pobyt w szpitalu. Jeśli kurs jest skomplikowany, konieczne są dalsze badania kontrolne przez odpowiedzialnych specjalistów.

Lekarz musi zbadać narządy wewnętrzne, aby wykluczyć uszkodzenia narządów i współistniejące choroby. W zależności od przyczyny gorączki gruczołowej Pfeiffera, po kontroli może być konieczne umówienie się na kolejne wizyty lekarskie. Przed zakończeniem leczenia należy zidentyfikować i usunąć przyczynę choroby.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na gorączkę i dreszcze

Perspektywy i prognozy

Szanse na całkowite wyleczenie są bardzo duże w przypadku gorączki gruczołowej Pfeiffera. Choroba zwykle goi się w ciągu dwóch do trzech tygodni bez powikłań lub następczych uszkodzeń. U osób z osłabionym układem odpornościowym np. B. przez zakażenie wirusem HIV lub po przeszczepie narządu, jednak istnieje zwiększone ryzyko przebiegu z powikłaniami.

Możliwe następcze uszkodzenia to zapalenie serca, wątroby, nerek lub mózgu. Istnieje ryzyko dodatkowych infekcji bakteryjnych lub wirusowych, które pogarszają rokowanie. W bardzo rzadkich przypadkach powiększona śledziona może pęknąć. To nagły przypadek wymagający natychmiastowej operacji. W niektórych przypadkach chłoniaki rozwijają się u osób z obniżoną odpornością. Są to guzy, które rozwijają się ze zmienionych białych krwinek i które później mogą stać się złośliwe.

Przeciwciała przeciwko wirusowi Epstein-Barr powstają po zakażeniu gorączką gruczołową Pfeiffera. Po pierwszej infekcji zwykle występuje odporność na całe życie. Jednak ponowne zakażenie u osób z obniżoną odpornością jest całkiem możliwe. Aby uniknąć ponownego zakażenia, należy unikać kontaktu z chorymi. Ponieważ infekcja występuje tylko poprzez bezpośredni kontakt, ryzyko ponownej infekcji można zmniejszyć.

Możesz to zrobić sam

W leczeniu wspomagającym gruczołowej gorączki Pfeiffera przede wszystkim leżenie w łóżku w przypadku wystąpienia gorączki. Odpoczynek fizyczny zapewnia organizmowi siłę potrzebną do obrony przed wirusami. Dobre wyniki w obniżaniu gorączki można osiągnąć stosując okłady na nogi.

W przypadku ogólnie chorych osób, a zwłaszcza dzieci, ważne jest zapewnienie odpowiedniej podaży płynów oraz podawania łatwo przyswajalnego pokarmu w czasie infekcji. Oprócz napadów gorączki pacjenci często doświadczają silnego bólu gardła. Można je złagodzić, płucząc gardło herbatą szałwiową lub ciepłą słoną wodą.

Ponadto wdychanie herbaty z kwiatów rumianku może mieć pozytywny wpływ na ból gardła. Jeśli ból gardła przekształci się w dławicę bakteryjną, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ wówczas wskazane jest podanie antybiotyków. Silnym bólom głowy i bólu ciała można przeciwdziałać dostępnymi w handlu środkami przeciwbólowymi. Jednak pacjenci muszą upewnić się, że stosowany przez nich lek przeciwbólowy nie jest oparty na kwasie acetylosalicylowym. Tutaj może wystąpić krwawienie.

Po ustąpieniu objawów choroby pacjenci powinni odpocząć przez cztery do ośmiu tygodni. Podnoszenie ciężkich ładunków w tym czasie jest szczególnie niebezpieczne, ponieważ może łatwo pęknąć śledzionę. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli ćwiczysz zbyt wcześnie, istnieje ryzyko urazu śledziony.