Wizja fotopowa

Dzięki widzenie fotopowe staje się normalne Widzenie kolorów za pomocą tak zwanych stożków M, L i S, które są zoptymalizowane pod kątem zielonych, czerwonych i niebieskich obszarów przez fotokomórki. Widzenie fotopowe wymaga minimalnej jasności około 3 do 30 cd / m2 i występuje głównie w dołku centralnym, niewielkim obszarze siatkówki. Dołek centralny ma największe zagęszczenie czopków zapewniających ostre widzenie kolorów, podczas gdy w obszarach poza dołkiem centralnym na siatkówce znajdują się głównie tak zwane pręciki, które są znacznie jaśniejsze, ale pozwalają jedynie na widzenie skotopowe.

Co to jest widzenie fotopowe?

Widzenie fotopowe oznacza ostre widzenie kolorów. Jest sensoryczny za pomocą stożków L, M i S, które są zoptymalizowane pod kątem czerwonego, zielonego i niebieskiego zakresu widmowego i osiągają największą gęstość na siatkówce w obszarze dołka centralnego o średnicy około 1,5 milimetra.

Szczególnie ostre widzenie w dołku centralnym jest spowodowane nerwowym połączeniem czopków koloru prawie 1: 1. Prawie każdy stożek jest połączony z oddzielnym włóknem nerwowym, dzięki czemu każdy padający foton można stosunkowo dokładnie zlokalizować w mózgu.

Odpowiednikiem fotopowego widzenia jasnego jest widzenie skotopowe we względnej ciemności, które odbywa się za pomocą światłoczułych pręcików, które znajdują się głównie poza dołkiem centralnym na siatkówce. Wędki są niezwykle wrażliwe na światło, ale nie są w stanie rozróżnić kolorów. Oznacza to, że widzenie skotopowe należy utożsamiać z widzeniem monochromatycznym. Ponadto noktowizor skotopowy wiąże się z pewnym rozmyciem, ponieważ wiele prętów musi mieć wspólne włókno nerwowe, tak że mózg nie może zlokalizować padających fotonów tak dokładnie, jak w przypadku czopków.

Funkcja i zadanie

My, ludzie, należymy do organizmów dziennych, dla których wzrok jest jednym z najważniejszych źródeł informacji. Zdolność widzenia ostrych kolorów umożliwia nawet do pewnego stopnia komunikację niewerbalną. Silne emocje, takie jak podekscytowanie, strach czy złość, wyrażają się mimiką twarzy, na skórze poprzez zaczerwienienie w określonych obszarach oraz w widocznym mowie ciała. Nabycie niuansów w komunikacji niewerbalnej wymaga możliwie najostrzejszego widzenia kolorów, czyli widzenia fotopowego.

Ponadto widzenie fotopowe, obuoczne umożliwia widzenie przestrzenne, a tym samym ułatwia orientację w przestrzeni trójwymiarowej, w tym szacowanie odległości. Widzenie fotopowe zostało zoptymalizowane przez ewolucję, aby zapewnić ludziom najlepszą możliwą ochronę przed wrogami i innymi zagrożeniami oraz ułatwić im znajdowanie pożywienia.

Pod warunkiem, że istnieje odpowiednie minimalne oświetlenie wynoszące od 3 do 30 cd / m2, widzenie fotopowe jest niemal wszechstronną pomocą w (prawie) wszystkich sytuacjach i służy mózgowi jako pomoc w orientacji w przypadku niezgodnych informacji multisensorycznych. W takich przypadkach widzenie fotopowe służy jako nadrzędny impuls, do którego w razie wątpliwości dopasowywane są wszystkie inne wrażenia zmysłowe, co w wielu przypadkach może prowadzić do problemów, takich jak dezorientacja przestrzenna.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Widzenie fotopowe zależy z jednej strony od otaczających warunków świetlnych, a także od funkcji poszczególnych składników organicznych, które są związane z funkcjonalnością stożków L, M i S. Nawet jeśli wszystkie komponenty są w idealnym stanie, mogą wystąpić złudzenia optyczne, które utrudniają orientację, a nawet mogą powodować nudności i wymioty.

Podczas gdy nasz mózg może kompensować krótkotrwałe rozbieżności między wzrokiem a komunikatami przedsionkowymi, długoterminowe niezgodności, które mogą wynikać z złudzeń optycznych, powodują problemy z złym samopoczuciem. Złe samopoczucie lub następujące po nim wymioty można interpretować jako mechanizm ochronny. Jego celem jest zapobieganie wyrządzaniu jeszcze większych szkód jakimkolwiek spożyciu substancji psychogennych lub halucynogennych, na których mogą opierać się rozbieżności między sensorycznym sprzężeniem zwrotnym.

Choroby i dolegliwości, które mają bezpośredni wpływ na widzenie fotopowe, obejmują szeroki zakres przyczyn. Zaburzenia widzenia mogą wynikać z niedostatecznego zaopatrzenia czopków w tlen i składniki odżywcze z powodu prostych zaburzeń krążenia. Zaburzenia widzenia mogą nawet zostać uwzględnione w diagnozie jako wskaźnik zaburzeń krążenia.

W wielu przypadkach choroby zakaźne lub genetyczna degeneracja siatkówki lub czopków są przyczyną pogorszenia widzenia, tak jak w przypadku zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD). Obejmuje stopniową postępującą degenerację czujników koloru w plamce żółtej, plamce żółtej lub dołku centralnym.

Inna choroba oczu, tak zwana jaskra, znana również jako jaskra, prowadzi do upośledzenia wzroku, a nawet utraty wzroku z powodu postępującego uszkodzenia i zwyrodnienia nerwu wzrokowego.