Plasmodium malariae

Plasmodium malariae jest pasożytem należącym do rodzaju Plasmodia. Pierwotniaki są czynnikiem wywołującym chorobę zakaźną malarię.

Co to jest malariae Plasmodium?

Plasmodium malariae to pierwotniak zaliczany do pasożytów. Oznacza to, że Plasmodium żyje kosztem żywiciela. Oprócz Plasmodium falciparum, Plasmodium ovale i Plasmodium vivax, Plasmodium malariae jest jednym z czynników wywołujących malarię. Organizm jednokomórkowy powoduje malarię kwarcową. Ta postać malarii jest stosunkowo łagodna i rzadko kończy się śmiercią.

Patogen malarii został po raz pierwszy opisany w 1880 roku przez francuskiego lekarza Alphonse'a Laverana. Jednak dopiero w 1954 roku Międzynarodowa Komisja ds. Nomenklatury Zoologicznej wprowadziła kombinację nazw zwyczajowych Plasmodium malariae.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Pod koniec drugiej wojny światowej malaria rozprzestrzeniła się na północ Europy i Ameryki Północnej. Dziś choroba zakaźna jest typowa dla tropików. Występuje głównie na obszarach subtropikalnych i tropikalnych. Malaria występuje endemicznie na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Australii. Każdego roku choruje około 200 milionów ludzi. 600 000 z nich umiera na tę chorobę.

Główne obszary występowania malarii Plasmodium znajdują się w Afryce, Azji i Ameryce Południowej. Patogen nie jest szeroko rozpowszechniony w Niemczech. Jednak każdego roku importuje się około 500 do 600 przypadków malarii. Jednak odsetek zakażeń wywoływanych przez malariae Plasmodium wynosi nieco poniżej 10 procent.

Większość ekspertów uważa ludzi za jedynego żywiciela rezerwuarowego dla patogenu. Jednak zakażone małpy mogą również stanowić rezerwuar.

Malariae Plasmodium jest przenoszona przez komara anopheles. U komara patogen jest w fazie rozwojowej sporozoitów. Mają one średnicę 12 mikrometrów i dostają się do krwiobiegu człowieka poprzez ugryzienie przez zakażonego komara. Stamtąd migrują do wątroby i penetrują komórki wątroby.

Tam sporozoity mogą rozmnażać się bezpłciowo. Okres inkubacji tej fazy wątroby wynosi około dwóch tygodni. Tak zwane schizonty wątrobowe wytwarzają wiele merozoitów. Są one uwalniane i wpływają na czerwone krwinki. Rozmnażają się bezpłciowo w komórkach krwi. Pod koniec 72-godzinnego cyklu reprodukcyjnego uwalnianych jest wiele nowych pasożytów, które są wypłukiwane do krwiobiegu i ponownie zakażają czerwone krwinki.

Tylko niektóre z plazmodiów rozwijają się w czerwonych krwinkach do form płciowych. Te formy płciowe nazywane są mikrogametocytami lub makrogametocytami. Są połykane przez komary, gdy gryzą zakażoną osobę i nadal rozwijają się w jelitach owada. Tworzą się nowe sporozoity, które następnie migrują do gruczołu ślinowego komara i mogą być przenoszone stamtąd na inną osobę.

Choroby i dolegliwości

Malaria, choroba zakaźna, wywoływana przez patogen Plasmodium malariae, zaczyna się od nietypowych objawów, takich jak gorączka, ból głowy, bóle mięśni i ogólne uczucie choroby. Na tym etapie choroby często dochodzi do błędnej diagnozy grypy.

Ponieważ pasożyty są uwalniane do krwi co 72 godziny, ataki gorączki występują co 72 godziny. Dreszcze zwykle pojawiają się późnym popołudniem. Z biegiem czasu gorączka bardzo szybko wzrasta do wartości powyżej 40 ° Celsjusza. Po trzech do czterech godzin temperatura nagle spada do normy. Podczas tego spadku gorączki pacjenci obficie się pocą.

Należy jednak zaznaczyć, że brak rytmu gorączki nie jest kryterium wykluczającym z rozpoznania malarii. Malaria Quartana może poważnie uszkodzić nerki. Ten niebezpieczny efekt uboczny nazywa się nerczycą malarii. Z medycznego punktu widzenia jest to zespół nerczycowy. To idzie w parze ze zmniejszeniem ilości białka w surowicy.

Białka surowicy, zwane także albuminami, regulują gospodarkę wodną w krwiobiegu. Jeśli występuje niedobór albumin, woda może gromadzić się w tkance (obrzęk), a woda może gromadzić się w jamie brzusznej (wodobrzusze). Aby zrekompensować utratę białka w surowicy, wzrasta poziom cholesterolu w surowicy. Nerczyca malarii występuje jako powikłanie szczególnie u dzieci w wieku od dwóch do dziesięciu lat w tropikalnej Afryce.

W przeciwieństwie do innych zarodźców Plasmodium malariae stale atakuje krew. Jednak ta uporczywa inwazja pasożytów jest tak niska, że ​​często nie można jej wykryć pod mikroskopem. Z powodu obciążenia pasożytniczego krwi nawroty mogą wystąpić nawet po długim okresie bez choroby. Istnieją nawroty malarii, które wystąpiły ponad 50 lat po pierwotnym zakażeniu.

Brak dowodów mikroskopowych stanowi zagrożenie dla medycyny transfuzyjnej na obszarach endemicznych. Nawet w przypadku dawców, u których wynik testu na malarię był ujemny, malaria może być również przenoszona, jeśli zostanie przekazana świeża krew. Jednak ochłodzenie dopływu krwi zabija malariae Plasmodium. Nawrotom można też zwykle zapobiec za pomocą leków.

Quartana malaria musi być leczona szpitalnie. W tym przypadku lekiem z wyboru jest chlorochina. Ponieważ malariae Plasmodium nie rozwija hipnozoitów w wątrobie, w przeciwieństwie do innych postaci malarii, malaria quartana nie wymaga późniejszego leczenia prymachiną.

Podróżni odwiedzający obszary endemiczne malarii powinni rozważyć profilaktykę narażenia. Pokoje odporne na komary z klimatyzacją i moskitierą, spanie pod moskitierami i noszenie odzieży z długimi rękawami może zmniejszyć ryzyko infekcji. Pomocne okazało się również stosowanie tzw. Repelentów.