Prosopagnosia (ślepota twarzy)

Osoby poniżej a Prosopagnosia nie są w stanie rozpoznać osoby, którą znają osobiście po twarzy. W języku niemieckim również ta choroba Ślepota twarzy nazywa.

Co to jest ślepota twarzy?

Postrzegająca prozopagnostyka nie może wydobyć informacji takich jak wiek czy płeć z twarzy. Odczytywanie emocji sprawia im ogromne problemy.
© fotokitas - stock.adobe.com

Istnieje kilka różnych form Prosopagnosia: prozopagnozja apercepcyjna, asocjacyjna i wrodzona. Wrodzona postać to wrodzona ślepota twarzy.

Większość osób dotkniętych chorobą nie jest nawet świadoma swojego stanu, ponieważ uważają ten stan za normalny. Nie mogą zrozumieć, że inni ludzie mogą inaczej postrzegać twarze.

Osoby z apercepcyjną prozopagnozją nie są w stanie oszacować wieku osoby z twarzy. Nie potrafią też określić płci osoby z twarzy. Ponadto trudno im wywnioskować emocje osoby na podstawie rysów twarzy.

Z drugiej strony osoby cierpiące na prozopagnozję asocjacyjną mogą wywnioskować wiek i płeć osoby, patrząc na twarz. Konkretne zadanie, takie jak uznanie wybitnych osób, również nie jest dla nich możliwe.

przyczyny

Przyczyna wrodzona Prosopagnosia, wrodzona forma ślepoty twarzy, nie została jeszcze w pełni poznana. Zmieniona informacja genetyczna może być możliwym wyzwalaczem. Na przykład mutacja genu odpowiedzialnego za funkcję komórek nerwowych mózgu.

W ciężkich przypadkach ślepoty twarzy może się również zdarzyć, że rozróżnienie ludzi i przedmiotów nie jest możliwe. Wiele obszarów mózgu jest często uszkodzonych. Wrodzona postać ślepoty twarzy jest chorobą dziedziczną i czasami wiąże się z autyzmem lub zespołem Aspergera.

Przyczyną apercepcyjnej i asocjacyjnej prozopagnozji jest uszkodzenie mózgu. Może to nastąpić w wyniku choroby, takiej jak udar lub uraz. Stopień uszkodzenia ma wpływ na nasilenie ślepoty twarzy.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Obraz kliniczny prozopagnozji determinuje objawy, które są związane z tym częściowym upośledzeniem. Przede wszystkim prawie wszyscy dotknięci ślepotą twarzy są w stanie rozpoznać twarz. Inne informacje, które można uzyskać z twarzy, są różne. Ponadto niektóre osoby niewidome na twarz mogą pamiętać twarze tylko przez bardzo krótki czas.

Postrzegająca prozopagnostyka nie może wydobyć informacji takich jak wiek czy płeć z twarzy. Odczytywanie emocji sprawia im ogromne problemy. Pokazana twarz znanej osoby nie jest powiązana z żadnymi innymi informacjami o tej osobie. Prozopagnostycy asocjacyjni mogą rozróżniać twarze, przypisywać płeć i wiek, ale nie mogą przywołać żadnych dalszych informacji.

Wrodzona prozopagnostyka może doświadczać ślepoty twarzy na kilka sposobów. Obejmuje całkowitą niezdolność do rozpoznawania twarzy do słabej atrybucji. Ponieważ jest to jednak wrodzone, zwykle tworzy się strategie kompensacyjne, dlatego ograniczenia są niewielkie. Jeśli występują również problemy z rozpoznawaniem emocji, zachowanie czasami przypomina objawy zespołu Aspergera.

Oznaki jakiejś formy ślepoty twarzy obejmują trudności w zapamiętywaniu twarzy i niemożność wnioskowania o osobie na podstawie twarzy. Nawet jeśli osoby, które są rzeczywiście znane, są trudne do rozpoznania w zmienionym kontekście, może to być znak.

Diagnoza i przebieg

Wrodzony Ślepota twarzy w praktyce nie jest łatwo zdiagnozować. Osoby dotknięte chorobą zwykle automatycznie rozwijają sposoby rozpoznawania ludzi w swoim środowisku na podstawie innych cech.

Na przykład konkretnej osobie przypisana jest określona fryzura, ubranie lub głos i ruchy. Często osoby postronne nie zauważają, że to nie twarz osoby decydowała o rozpoznaniu. Jeśli często występują pomyłki między osobami, które znają, może to być oznaką prozopagnozji.

Często osoby dotknięte chorobą nie patrzą w twarz swoim bliźnim, ponieważ wydaje im się to całkowicie nieinteresujące. Brak kontaktu wzrokowego u małego dziecka może również wskazywać na inne choroby, takie jak autyzm i nie jest pewnym znakiem ślepoty twarzy.

W przypadku form ślepoty twarzy nabytej w wyniku wypadku, urazu lub choroby osoby poszkodowane i opiekunowie uznają, że zmieniło się postrzeganie i umiejętność przypisywania ludzi do twarzy.

Komplikacje

Agnozja wzrokowa lub prozopagnozja to ciężka nabyta lub wrodzona symptomatologia. Osoby dotknięte chorobą przez resztę życia muszą liczyć się z komplikacjami w życiu. W przypadku wrodzonej ślepoty twarzy problematyczne są interakcje społeczne. Osoby dotknięte chorobą nie rozpoznają ludzi, których powinni znać.

W przypadku nabytej ślepoty twarzy rozpoznawanie znajomych osób stało się niemożliwe. Osoby dotknięte chorobą muszą nauczyć się przypisywać swoich odpowiedników ze względu na zmienione strategie, w przeciwnym razie istnieje ryzyko izolacji społecznej. Największym problemem jest to, że osoby dotknięte chorobą nie są rozpoznawalne jako ślepe dla innych istot ludzkich. Prowadzi to do wielu nieporozumień i komplikacji. W prozopagnozji osoby dotknięte chorobą nie mogą poprawnie przypisywać obiektów, chociaż często są bardzo uzdolnione.

W najcięższej postaci ślepoty twarzy, nabytej prozopagnozji apercepcyjnej, osoby nią dotknięte nie są w stanie nawet poprawnie określić wieku lub płci drugiej osoby. U osób niewidomych na twarz mogą wystąpić dodatkowe komplikacje wywołane często ciężkimi urazami głowy, udarami lub guzami mózgu. Są one spowodowane istniejącym uszkodzeniem mózgu.

W zależności od nasilenia prozopagnozji, nasilenie możliwych powikłań również może się różnić. W najpoważniejszym stopniu osoby dotknięte chorobą rozpoznają tylko zacienione formy. Na przykład parkometry można pomylić z twarzami ze względu na ich kształt. Ze względu na swoje rozmiary są trzymane dla dzieci lub młodzieży. Z tego wynikają niezliczone problemy.

Kiedy należy iść do lekarza?

Jeśli w życiu codziennym zostaną zauważone nieprawidłowości w przetwarzaniu percepcji, konieczny jest przegląd wrażeń zmysłowych. W wielu przypadkach prozopagnozja pozostaje niezauważona przez długi czas. Choroba istnieje już przy urodzeniu, więc osoba dotknięta chorobą początkowo nie jest świadoma wad wzroku. Osoby są często rozpoznawane jako oczywiste na podstawie głosu, budowy ciała lub ubioru drugiej osoby.

Dlatego choroba często wymaga pomocy i wsparcia osób z najbliższego otoczenia. Jeśli dana osoba nie może odpowiednio opisać twarzy innej osoby, gdy zostanie o to poproszony, należy skonsultować się z lekarzem.

Prozopagnozja ogranicza się do zaburzenia rozpoznawania twarzy. Dlatego wszystkie inne wrażenia wizualne mogą być w pełni przetworzone i rozpoznane. Utrudnia to odkrycie istniejącego zaburzenia w życiu codziennym. Zasadniczo dzieci powinny być zgłaszane do lekarza na regularne badania kontrolne w pierwszych kilku latach życia. Jest to szczególnie ważne, jeśli choroba wystąpiła już w rodzinie.

Leczenie i terapia

Nie ma formy terapii, dzięki której Ślepota twarzy można naprawić. Jednak osoby dotknięte chorobą mogą nauczyć się pewnych strategii, aby móc wiarygodnie przypisać ludzi w swoim środowisku. Wskazówki na ten temat może udzielić neuropsycholog.

Aby osiągnąć optymalne wyniki, umiejętności należy trenować w kółko. Do identyfikacji ludzi można wykorzystać wiele innych elementów. Może to być na przykład głos, sposób chodzenia, postawa lub postawa osoby. Gesty mogą być również uwzględnione.

Pomocne mogą być również informacje o ubraniu, fryzurze lub cechach fizycznych, takich jak blizny. Niektóre przedmioty należące do osoby, takie jak zegarek, biżuteria czy okulary, również ułatwiają rozpoznanie. Osoby niewidome na twarz, które trenują te umiejętności, często są w stanie rozpoznać określone osoby w środowisku, w którym zwykle się z nimi spotykają. Na przykład możesz odróżnić swoich kolegów w biurze.

Jeśli jednak spotkają te osoby w innym miejscu, np. W centrum handlowym czy restauracji, rozpoznanie trwa znacznie dłużej, a czasem nawet nie jest możliwe. Osoby z wrodzoną postacią prozopagnozji odnoszą korzyści, gdy choroba zostanie wykryta bardzo wcześnie. Rodzice i inni opiekunowie mogą wtedy szczególnie zachęcać do zapoznania się z alternatywnymi opcjami przydziału.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

zapobieganie

W żadnej z trzech opisanych form nie ma profilaktyki Prosopagnosia możliwy. Można tylko próbować zminimalizować znane czynniki ryzyka udarów i innych chorób poprzez zdrowy tryb życia. Nosząc kaski ochronne można zapobiec wielu urazom głowy.

Opieka postpenitencjarna

Zakres istniejącej prozopagnozji nie może zostać zmniejszony przez specjalną opiekę kontrolną. Obecnie głównym celem jest, aby osoby dotknięte chorobą dobrze radziły sobie w życiu codziennym ze ślepotą twarzy i mogły prowadzić stosunkowo normalne życie. W przypadku wrodzonej prozopagnozji poradzenie sobie z restrykcją jest dużo łatwiejsze niż gdyby zaburzenie było spowodowane np. Wypadkiem lub chorobą.

To samo można zaobserwować w przypadku innych niepełnosprawności, takich jak ślepota lub głuchota. Pacjenci, którzy urodzili się ze ślepotą twarzy, już we wczesnym dzieciństwie przyjęli inne strategie, dzięki którym mogą w pewnym stopniu rozróżniać różne osoby.

To wyjaśnia również, dlaczego wielu prosodiagnostycznych często nie zdaje sobie sprawy, że cierpią na to zaburzenie. Dlatego w takich przypadkach opieka kontrolna zwykle nie jest wymagana i zwykle nie jest pożądana przez osoby dotknięte chorobą. Jeśli jednak prozopagnozja pojawi się później, należy z wielkim wysiłkiem nauczyć się alternatywnych strategii wykrywania.

Może tu pomóc ukierunkowane szkolenie, ale nie jest ono częścią standardowej opieki pooperacyjnej. W niektórych regionach iw Internecie istnieją również grupy samopomocy dla osób dotkniętych chorobą. Tutaj pacjenci mają możliwość wymiany pomysłów z innymi prozopagnostykami. Świadomość, że nie jesteś sam z ograniczeniem, może znacznie poprawić jakość życia osób dotkniętych chorobą.

Możesz to zrobić sam

Prozopagnozji (ślepoty twarzy) nie można wyleczyć. Jednak wielu cierpiących na tę chorobę wcześnie opracowuje strategie kompensujące niezdolność do rozpoznawania twarzy poprzez rozwijanie innych umiejętności.

Po długim przeszkoleniu specjaliści diagnostyczni mogą nauczyć się wykorzystywać inne cechy do rozpoznawania odpowiedniej osoby. Takie właściwości dotyczą między innymi głosu, chodu czy gestów. Często rolę odgrywają fryzury, pewne blizny lub znamiona, niektóre okulary i inne cechy. Czasami spisany lub mentalny spis pomaga również dowiedzieć się, jakich ludzi można spotkać w określonych miejscach o określonych cechach. Jeśli inne cechy pasują do siebie, osoba może zostać zidentyfikowana. Rozwój tych umiejętności jest absolutnie konieczny dla osób dotkniętych chorobą, aby odnaleźć się w środowisku społecznym. Trening tych umiejętności może odbywać się pod kierunkiem neuropsychologa.

Aby uniknąć wykluczenia, czasami pomaga ujawnienie problemów w rodzinie lub wśród zaufanych znajomych. W ten sposób można przynajmniej obalić oskarżenie o bycie niegrzecznym, niegrzecznym lub ignorantem. Istnieją również grupy samopomocy dla prozopagnostyki, w których można wymieniać się doświadczeniami w postępowaniu ze środowiskiem. Ponadto wymieniane są tutaj ciekawe strategie uznania. Możesz wyszukiwać te grupy samopomocy i nawiązywać kontakty w Internecie, między innymi.