Zespół borderline

Plik Zespół borderline lub Zaburzenie graniczne jest chorobą psychiczną z zakresu zaburzeń osobowości. Osoby dotknięte chorobą cierpią na brak umiejętności społecznych. W szczególności relacje międzyludzkie z innymi ludźmi charakteryzują się patologiczną niestabilnością. Częste są również silne wahania nastroju. Postrzeganie siebie (obraz siebie) narażone jest na silne zniekształcenia. Występują również zaburzenia lękowe, złość i rozpacz.

Co to jest syndrom borderline?

Pacjenci typu borderline mają trudności z klasyfikacją i kontrolowaniem własnych emocji i impulsów. Szybko ulegają swoim uczuciom, nie biorąc pod uwagę możliwych konsekwencji.
© Jan H. Andersen - stock.adobe.com

Zespół borderline to choroba psychiczna, w której osoby dotknięte chorobą żyją w skrajnych napięciach psychicznych, które są potworne i rozproszone. Dokładna klasyfikacja zespołu do dziś budzi kontrowersje. Zespół borderline ogólnie odnosi się do „borderline” lub „borderline” i powstał jako termin, ponieważ został użyty do podsumowania objawów, które lekarze umieścili między zaburzeniami nerwicowymi i psychotycznymi.

$config[ads_text1] not found

Początkowo rozumiany jako diagnoza wstydu, zespół borderline jest obecnie uznawany za niezależny obraz kliniczny. W związku z tym syndrom borderline jest specyficznym zaburzeniem osobowości, które charakteryzuje się niestabilnością w relacjach międzyludzkich i skrajną impulsywnością, wahaniami nastroju i zniekształconym obrazem siebie.

Oprócz terminu syndrom borderline, w żargonie technicznym używane są również terminy zaburzenie osobowości niestabilne emocjonalnie lub zaburzenie osobowości typu borderline (w skrócie BPS).

przyczyny

Tło zespołu borderline nie jest do końca jasne. Jak dotąd badania wykazały, że syndrom ten rozwija się głównie u osób, które były wykorzystywane seksualnie przez długi czas, które w dzieciństwie doświadczyły ciężkiego odrzucenia, były zaniedbywane emocjonalnie lub narażone na przemoc fizyczną. Pod tym względem osoby z pogranicza to osoby z silną traumą, narażone na skrajne stany strachu.

Nie jest pewne, u kogo i u ilu osób z takim urazem występuje syndrom borderline, ponieważ obraz kliniczny nadal nie zawsze jest rozpoznawany lub precyzyjnie diagnozowany. Jednak szacunki zakładają, że średnio dotyczy to 1 do 2 procent populacji. Około 70 procent wszystkich osób dotkniętych chorobą to kobiety. Opierając się na tych szacunkach, borderline byłby częstszy niż inne choroby psychiczne, takie jak schizofrenia. Przyczyny genetyczne mogą również powodować zespół borderline.

$config[ads_text2] not found

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki poprawiające nastrój

Objawy, dolegliwości i oznaki

Pacjenci typu borderline mają trudności z klasyfikacją i kontrolowaniem własnych emocji i impulsów. Szybko ulegają swoim uczuciom, nie rozważając możliwych konsekwencji. Należą do nich na przykład wybuchy złości, dla których wystarczą nawet drobne powody. Wahania nastroju są również typowymi objawami: osoby z pogranicza doświadczają silnych burz emocjonalnych, które również mogą być pozytywne, ale zwykle są krótkotrwałe i wywołują u nich silny wewnętrzny niepokój.

Pod tym względem wielu pacjentów ma skłonności do autodestrukcji. Same się „tną”, to znaczy ranią własne części ciała nożami lub żyletkami. Samozniszczenie może również objawiać się intensywnym używaniem alkoholu lub narkotyków. Pacjenci często podejmują ryzyko w ruchu ulicznym lub narażają się na stosunek seksualny bez zabezpieczenia.

Często grożą samobójstwem lub wręcz próbują odebrać sobie życie. Stres często prowadzi do utraty rzeczywistości. Mówi się o objawach dysocjacyjnych, co oznacza, że ​​zmienia się percepcja pacjenta. Postrzegają swoje otoczenie jako nierealne i mają poczucie obcości lub oderwania od siebie.

Wielu pacjentów doświadcza też uporczywego poczucia pustki - ich życie wydaje im się nudne i bezcelowe. Jednocześnie często boją się samotności i wchodzą w związki, które jednak często okazują się niestabilne z powodu objawów.

$config[ads_text3] not found

kierunek

Stany napięcia u osób z zespołem borderline charakteryzują się depresją, która występuje prawie u wszystkich osób z pogranicza, z jednej strony poczuciem wewnętrznej pustki i silną impulsywnością. Osoby z pogranicza nie mają poczucia „normalności”, wahają się między skrajnościami emocjonalnymi, żyją w niestabilnych relacjach społecznych i mają tendencję do wentylowania silnej wewnętrznej presji, która może nagle i bezpodstawnie wywołać ekstremalne zachowanie. W takich przypadkach zdarza się, że poszkodowani ranią się lub znajdują się w ekstremalnych sytuacjach.

Typowe zachowania to nadmierne zażywanie narkotyków, odważna jazda lub balansowanie na barierkach mostu. Takie ryzykowne zachowanie służy stabilizowaniu poczucia bezsilności i tworzeniu usamodzielnienia.

Osoby z pogranicza często są zdane na łaskę swoich wahań nastroju. Zachowanie społeczne osób z zespołem borderline jest zatem trudne do oceny, ponieważ afektywne zwarcia pojawiają się raz po raz i nie ma żadnej kontroli impulsów, co jest często niezrozumiałe dla świata zewnętrznego.

Komplikacje

Fizyczne powikłania są możliwe w zespole borderline, jeśli dana osoba angażuje się w zachowania samookaleczające lub samookaleczające. Cięcia i oparzenia są powszechne. Ze względu na strach, brak poczucia własnej wartości lub z innych powodów osoby dotknięte chorobą nie zawsze szukają pomocy w odpowiednim czasie. Rany mogą ulec zakażeniu lub goić się słabo.Możliwe jest również uszkodzenie mięśni i nerwów. Zespół borderline ma również zwiększone ryzyko samobójstwa.

Z drugiej strony jednak niektóre osoby z pogranicza wykorzystują takie urazy, aby otrzymać opiekę. W takim przypadku może dojść do uzależnienia psychicznego od opieki medycznej. Ponieważ poszkodowany często potrzebuje w tym przypadku pomocy medycznej, możliwe są negatywne konsekwencje opieki, na przykład hospitalizacja.

$config[ads_text4] not found

Wiele osób z zespołem borderline ma trudności z utrzymaniem długotrwałych relacji z innymi ludźmi. Objawy zaburzeń osobowości często prowadzą do konfliktu. Niektóre osoby dotknięte chorobą wykazują sprzeczne zachowania, ponieważ z jednej strony chcą mieć ze sobą bliskich, ale z drugiej strony dystansują się od nich. W rezultacie ich rzeczywiste potrzeby emocjonalne często pozostają niezaspokojone.

Izolacja społeczna to kolejna komplikacja, która może rozwinąć się w wyniku ambiwalentnego zachowania społecznego. Objawy psychotyczne lub dysocjacyjne mogą również prowadzić do dezorientacji lub czasowej niezdolności do działania w życiu codziennym.

Ponadto borderline często współistnieje z innymi problemami zdrowia psychicznego, zwłaszcza z lękiem i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, zespołem stresu pourazowego, uzależnieniem od substancji lub szkodliwym używaniem substancji, zaburzeniami odżywiania i ADD / ADHD.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Każdy, kto rozpoznaje co najmniej pięć z następujących dziewięciu typowych objawów zespołu borderline, powinien udać się do lekarza:

• Niski próg gniewu i niekontrolowane wybuchy gniewu, które mogą zakończyć się przemocą fizyczną

• Zachowania samookaleczające, takie jak drapanie skóry lub poparzenia podczas próby samobójczej, zażywania narkotyków i zaburzeń odżywiania

• Nagły impuls do podjęcia skrajnego ryzyka, które może zagrażać życiu, np B. trawnik na autostradzie, wchodzenie po balustradach mostu itp.

• Silny strach przed separacją i stratą oraz ciągły strach przed samotnością

• Wewnętrzna pustka, ciągła nuda i bezcelowość

• Ekstremalne i niekontrolowane wahania nastroju, których negatywne fazy stają się coraz dłuższe

• Niestabilne relacje międzyludzkie spowodowane ciągłym wahaniem między lgnięciem a odrzuceniem, myśleniem czarno-białym

• Utrata rzeczywistości poprzez poczucie przebywania w innym świecie i przeżywanie uczuć oderwanych od siebie

• Zaburzenia tożsamości w postaci nagłej niepewności co do tego, kim jesteś i co możesz zrobić

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

W medycynie i psychologii nie ma zgody co do sposobu leczenia zespołu borderline. Podejścia psychoterapeutyczne generalnie nie przynoszą szczególnie dobrych rezultatów. Bardziej skuteczne okazały się behawioralne podejścia terapeutyczne, w których pacjentowi pokazano, w jaki sposób może rozwinąć nowe wzorce zachowań w sytuacjach ekstremalnych i internalizować je w perspektywie długoterminowej.

Są znowu różne szkoły, które są bardziej wspierające lub bardziej konfrontacyjne. Ponieważ syndrom borderline wyraża traumatyczne przeżycia w dzieciństwie, zaleca się również specjalne terapie traumatyczne, chociaż nauka zgadza się, że nie powinno to prowadzić do ponownej traumatyzacji.

Wybór właściwej metody leczenia zespołu borderline zależy ostatecznie od osoby chorej, a wystandaryzowane procedury rzadko przynoszą pożądany efekt. Ponadto zawsze za szczególnie pomocne uważa się włączenie środowiska społecznego do terapii. Leczenie lekami, tak zwanymi lekami, nie może leczyć zespołu borderline jako całości, ale co najwyżej zwalczać poszczególne objawy.

Perspektywy i prognozy

Osobowość typu borderline zwykle trwa kilka lat. Zespół borderline jest zwykle łagodniejszy z wiekiem. Objawy mogą ustąpić na tyle, że kryteria diagnostyczne zaburzenia osobowości nie są już spełniane. Często jednak niektóre objawy pozostają. Jednak ta reszta nie musi mieć wartości chorobowej, ale może również stanowić część normalnego spektrum osobowości.

Jednocześnie jednak starszy wiek jest również czynnikiem ryzyka prób samobójczych, które zakończyły się śmiercią osoby zainteresowanej. Impulsywność, depresja i znęcanie się we wczesnym dzieciństwie również zwiększają statystyczne ryzyko samobójstwa. Ponadto, oprócz zespołu borderline, może wystąpić inne zaburzenie osobowości, które zmniejsza szanse na poprawę.

Szczególnie często występują zaburzenia osobowości zależnej, lękowo-unikającej i paranoidalnej. Jeśli osobowość borderline ma antyspołeczne zaburzenie osobowości, zwiększa się również ryzyko samobójstwa. Są to jednak stwierdzenia ogólne - indywidualny przebieg zaburzenia osobowości typu borderline może odbiegać od średniej.

Jedno z badań wykazało, że sześć lat po postawieniu diagnozy jedna trzecia pacjentów nadal cierpiała na zespół borderline. Wyraźny spadek był widoczny już po dwóch latach. Rozwój i rozprzestrzenianie się specyficznych terapii, takich jak dialektyczna terapia behawioralna (DBT), doprowadziło do ulepszenia zakresu pomocy dla pacjentów w ciągu ostatnich piętnastu lat.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki poprawiające nastrój

Możesz to zrobić sam

Osoby dotknięte zespołem borderline mogą uchronić się przed impulsywnymi działaniami o negatywnych konsekwencjach w życiu codziennym, unikając od czasu do czasu sytuacji, które sprzyjają nadmiernie negatywnym lub pozytywnym percepcjom i działaniom. Uwzględnia się przy tym regularne przerwy na odpoczynek, podczas których dana osoba na pewien czas odrywa się od rozmów i innych interakcji.

Podczas tych przerw osoby dotknięte chorobą nie powinny zajmować się postrzeganiem wydarzeń, ale raczej nabrać dystansu do tego, co się wydarzyło - nie ma znaczenia, czy było to coś dobrego, czy złego. Można to zrobić na różne sposoby, na przykład głośno słuchając muzyki, masując się piłkami do masażu czy rozwiązując małe zagadki. Możliwości chwilowego odwrócenia uwagi są wielorakie i osoby dotknięte chorobą mogą je zbadać i znaleźć.

Tymczasowe dystansowanie się od uczuć w odniesieniu do siebie i otoczenia pomaga osobom dotkniętym zaburzeniem osobowości typu borderline powrócić do swojej roli społecznej w bardziej refleksyjny i mniej impulsywny sposób. W ten sposób można z wyprzedzeniem zapobiegać konfliktom - czasami obiektywnie bezpodstawnym.

Należy również uwzględnić środowisko ludzi. Komunikacja o tym, co jest odczuwalne, pomaga wszystkim zaangażowanym w codzienne kontakty. Regularne dyskusje, które przebiegają według określonej struktury, ułatwiają zrozumienie aspektu emocjonalnego i często umożliwiają osobom z zespołem borderline lepszą ocenę i ponowną ocenę sytuacji z perspektywy czasu.