Relaks

„Relaxare” oznacza relaks i jest również używane w medycynie. Termin medyczny Relaks dotyczy głównie rozluźnienia mięśni. Zaburzenia relaksacyjne mogą być stanem zagrażającym życiu, zwłaszcza serca.

Co to jest relaks?

Relaks to słowo zapożyczone z łaciny, gdzie czasownik „relaxare” dosłownie oznacza „relaks”. Dosłowne tłumaczenie relaksacji to „relaksacja”. W zależności od kontaktu termin może mieć różne indywidualne znaczenia w konkretnym zastosowaniu. Na przykład w medycznych podobszarach anestezji, radiologii i fizjologii termin relaksacja ma różne znaczenia.

W fizjologii relaksacja odnosi się do mięśni i narządów mięśniowych, takich jak serce. Mięśnie składają się z pojedynczych włókien. Kiedy mięsień jest skurczony, tj. Gdy mięsień jest napięty, filamenty aktyny i miozyny w mięśniach wsuwają się w siebie i powodują w mięśniu pewien stan napięcia, co powoduje skrócenie struktury mięśniowej. Z drugiej strony podczas relaksacji kurczliwe włókna rozsuwają się, struktura mięśniowa ulega wydłużeniu, a mięsień rozluźnia się.

W znieczuleniu lekarz rozumie przez relaksację sztuczne rozluźnienie mięśni, które może być wywołane przez podanie leku i jest stosowane przed i śródoperacyjnie. Z drugiej strony w radiologii termin relaksacja oznacza rozwój magnetyzacji w kierunku poprzecznym i podłużnym, jak ma to miejsce w przypadku tomografii rezonansu magnetycznego.

Funkcja i zadanie

Skurcz i rozluźnienie mięśni udokumentowano w teorii przesuwających się włókien, która opisuje poszczególne procesy związane ze skurczem włókien mięśniowych i została opracowana przez Huxleya i Hensona w latach pięćdziesiątych XX wieku. Z fizjologicznego punktu widzenia włókna mięśniowe składają się z włókien aktyny i miozyny. Te kurczliwe elementy mięśni są ze sobą połączone. Kiedy mięsień się kurczy, poszczególne struktury włókien wsuwają się w siebie. Włókna nie skracają się same, ale skurcz skraca cały mięsień. Podstawą strukturalną wsuwania się włókienek w siebie jest ruchliwość ich główek włókien wykonanych z miozyny.

Trifosforan adenozyny przyczepia się do mięśnia i w ten sposób rozluźnia wiązanie między główkami włókienek a filamentami aktyny. W ten sposób głowa wygina się i może przesuwać się wzdłuż filamentów aktyny. Z powodu nagromadzenia difosforanu adenozyny w mięśniu, główki włókien wykonane z miozyny ponownie przyczepiają się do włókien aktyny. Proces ten pobiera niezbędną energię z rozkładu trifosforanu adenozyny na difosforan adenozyny i fosforany nieorganiczne, które są katalizowane przez ATPazy miozyny mięśniowej.

Skurcze mięśni podlegają kontroli zależnej od wapnia, ponieważ pojedyncze mostki krzyżowe mogą być mocno przyczepione do filamentu aktyny tylko przy wysokim stężeniu wapnia. Im wyższe stężenie, tym silniejsza więź. Mocne wiązanie umożliwia tworzenie mostków, które pozwalają miozynie i aktynie na wsuwanie się w siebie. W tym kontekście rozluźnienie uzyskuje się, gdy włókna ponownie się rozsuwają.

Naprzemienne skurcze i rozluźnienie są niezbędne, szczególnie w odniesieniu do mięśnia sercowego. Gdy tylko część mięśnia sercowego nie rozluźnia się już normalnie, w sercu pojawia się patologiczne zaburzenie relaksacji.

W połączeniu ze znieczuleniem, termin relaksacja zachowuje swoje fizjologiczne znaczenie, ale w tym obszarze zwykle odnosi się do sztucznie wywołanego rozluźnienia mięśni, takiego jakie może wywołać podanie środków zwiotczających mięśnie. Leki te zmniejszają napięcie mięśniowe, blokując przekazywanie bodźców, działając bezpośrednio na ośrodkowy układ nerwowy lub bezpośrednio na mięśnie. Bezpośrednio działające środki zwiotczające mięśnie hamują napływ wapnia do mioplazmy mięśnia, a tym samym zapobiegają skurczom.

Choroby i dolegliwości

W rozkurczowym zaburzeniu relaksacyjnym część mięśnia sercowego nie rozluźnia się normalnie. Serce jako mięsień pompuje krew przez organizm w fazach skurczu i rozluźnienia, dostarczając w ten sposób poszczególnym tkankom i narządom ważne składniki odżywcze, substancje przekaźnikowe i tlen. Aby serce mogło sobie z tym poradzić, mięsień sercowy musi naprzemiennie kurczyć się i ponownie rozluźniać. Kiedy mięsień sercowy rozluźnia się, jamy serca wypełniają się krwią. Gdy tylko mięsień sercowy ponownie się kurczy, krew wypływa z jam serca i jest pompowana do krwiobiegu.

W przypadku rozkurczowego zaburzenia relaksacji serca, jamy serca nie wypełniają się dostatecznie krwią. W rezultacie, gdy mięsień kurczy się, mniej krwi jest dostępnych do przejścia do krwiobiegu. Takie zaburzenia relaksacyjne pojawiają się szczególnie często w kontekście przewlekłych zaburzeń ciśnienia krwi.

Zaburzenie relaksacji mięśni szkieletowych, objawiające się napięciem mięśni, jest mniej niebezpieczne, ale tym bardziej powszechne. Napięcie mięśni jest często wynikiem jednostronnego niewłaściwego obciążenia lub przeciążenia. Zjawisku temu mogą towarzyszyć bóle mięśni, bóle głowy i wiele innych dolegliwości. Stres i napięcie psychiczne mogą również powodować trwale napięte i stwardniałe mięśnie.

Oprócz wymienionych objawów mogą wystąpić skurcze żołądka i mięśni. Mogą wystąpić drżenie i drganie mięśni towarzyszące objawom. Napięcie w organizmie może również zwiększyć ciśnienie krwi i sprawić, że soki żołądkowe będą bardziej kwaśne.

Należy rozróżnić napięcie mięśniowe i spastyczność neurogenną, która powoduje zwiększone trwałe napięcie mięśni. Spastyczność jest spowodowana uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Uszkodzenie często objawia się początkowo porażeniem wiotkim, które następnie przechodzi w porażenie spastyczne.