Aseksualność

Osoby aseksualne mają niewielki lub żaden pociąg seksualny do innych ludzi. Plik Aseksualność nie wymaga leczenia, o ile nie powoduje cierpienia.

Co to jest aseksualność?

Aseksualność definiuje się jako określoną orientację seksualną, czyli analogiczną do heteroseksualności lub homoseksualizmu. Aseksualność nie jest zatem równoznaczna z faktem, że mężczyzna lub kobieta nie mają seksualności, ale z definicji jest pewną formą orientacji seksualnej wobec żadnej z płci.

Osoby aseksualne mają zatem własną tożsamość płciową, ale nie czują pociągu seksualnego do własnej lub płci przeciwnej. W międzynarodowej klasyfikacji chorób i zaburzeń, ICD 10, utrata lub brak zainteresowania seksualnego jest opisywana jako obraz kliniczny lub jako zaburzenie psychiczne.

Zmniejszone libido, czyli zmniejszony apetyt seksualny, jest również definiowane jako mimowolny spadek lub mimowolny brak pożądania seksualnego lub fantazji seksualnych. Jednak według ICD 10 pojęcie choroby jest wyraźnie związane z napięciem psychicznym. Dlatego jednym z kryteriów diagnozy klinicznej byłoby wyraźne, wyraźne cierpienie.

Ale właśnie tak nie jest w przypadku zdecydowanej większości osób aseksualnych. Osoby aseksualne nie cierpią z powodu nieistniejącego związku seksualnego, ale co najwyżej z tego, że nie czują się traktowani poważnie lub rozumiani przez innych ludzi. Szczególną cechą aseksualności, która nie wymaga leczenia, jest zatem brak bezpośredniego cierpienia.

Funkcja i zadanie

Termin aseksualność został ukuty w 1886 roku przez psychiatrę Kraffta-Ebinga, który nazwał to zjawisko w swojej pracy Psychopathia Sexualis. Opisane tam nieprawidłowości seksualne były już wtedy przełomowe dla badań seksualnych.

Aseksualność istniała tak długo, jak istnieli ludzie, ale tej szczególnej orientacji seksualnej nadaje się teraz nowe znaczenie. Ze względu na stałą obecność tematu seksualności we wszystkich mediach, osoby dotknięte tym problemem często odczuwają pewną presję, aby być seksualnymi, chociaż właśnie tego nie są lub tylko ograniczają ich natura. W zakrojonym na szeroką skalę badaniu przeprowadzonym w 1948 roku, badacz seksu Alfred Kinsey był w stanie stwierdzić, że oprócz pożądania heteroseksualnego i homoseksualnego istnieją również osoby aseksualne, które nie są pociągane seksualnie do kobiet lub mężczyzn.

Doktor Myra Johnson opublikowała podobny artykuł naukowy już w 1977 roku, w którym opisuje aseksualność nie jako zaburzenie, ale jako pewną formę orientacji seksualnej. Z czysto fizycznego punktu widzenia osoby aseksualne są również doskonale zdolne do aktów seksualnych, ale nie mają na nie ochoty. Z ankiet wśród aseksualistów wiadomo, że niektórzy również się masturbują, ale nawet wtedy zazwyczaj nie rozwijają fantazji seksualnych na temat innych ludzi.

Nie można też ogólnie powiedzieć, że osoby aseksualne nigdy nie uprawiają seksu. Jeśli partner nie jest również aseksualny, niektórzy aseksualiści idą na kompromisy, aby nie stracić ukochanego partnera. Ponadto ludzie, którzy określają siebie jako zasadniczo aseksualni, mogą uprawiać seks z czystej ciekawości lub daje im to pewną przyjemność w dawaniu swojemu odpowiednikowi satysfakcji i przyjemności bez odczuwania jakichkolwiek doznań seksualnych.

Choroby i dolegliwości

Relacje, podniecenie i pociąg są zawsze bezpośrednio związane z aseksualnością danej osoby. Osoby aseksualne mają bardzo różne życzenia i wyobrażenia o związkach. Podczas gdy niektórzy wolą pozostać dla siebie, inni aseksualiści mają romantyczne relacje. W porozumieniu jednak, niezależnie od modelu związku, aseksualiści twierdzą, że nie ma związku między seksualnością a miłością do nich.

Dla większości osób aseksualnych podniecenie jest procesem postrzeganym jako dość powszechny i ​​niezwiązany ze znalezieniem partnera seksualnego. Jeśli nie ma presji z zewnątrz, która jest postrzegana jako społeczna lub rodzinna, zdecydowana większość osób aseksualnych nie doświadcza żadnego problemu medycznego ani nawet psychologicznego. Jest to również główny powód, dla którego nie szuka się pomocy medycznej z powodu samooceny aseksualności. Jeśli chodzi o atrakcyjność, aseksualiści mogą być również silnie pociągani do innych ludzi.

Jednak tego pragnienia nie należy wyrażać na płaszczyźnie seksualnej, ale w postaci bliskiego związku romantycznego, w którym seksualność nie jest na pierwszym planie. Osoby bezpłciowe mogą uważać inne osoby za bardzo estetyczne i atrakcyjne. Dla nich jednak nie ma wielkiej różnicy w obserwacji innych pięknych rzeczy, takich jak zdjęcie czy kwiat.

W przypadku osób heteroseksualnych lub homoseksualnych atrakcja obejmuje aspekt seksualny, czyli pożądanie seksualne. Z drugiej strony osoby aseksualne opisują swój pociąg do innych ludzi w innych typach intymności, które są definiowane jako prawie lub bez pożądania seksualnego.

Ponadto, jak pokazują badania, aseksualność niekoniecznie jest statyczna podczas całego życia. Fazy ​​seksualne i bezpłciowe mogą się zmieniać. Osoby dotknięte nią mogą przeżywać intymność niezwiązaną z seksem na różne sposoby. W ten sposób głęboka intymność może powstać w szczerych, bliskich rozmowach, a także poprzez wspólne działania i doświadczenia lub bliskość fizyczną bez praktykowania seksualności.

W tym sensie aseksualność kojarzy się z chorobami lub dolegliwościami, na przykład gdy na jednostkę oddziałuje zewnętrzna presja społeczna lub gdy cierpienie wynika z niewyczuwalnej przyjemności. Jednak może to być bardziej niechęć do seksu niż ogólna aseksualność.