Religijne szaleństwo

Religijne szaleństwo jest urojeniowym objawem treści często kojarzonej ze schizofrenią. Często złudzenie idzie w parze z misją zbawienia. Leczenie pacjenta jest zwykle trudne ze względu na syntonię ego.

Co to jest złudzenie religijne?

Osoby z urojeniami religijnymi są często przekonane, że mają bezpośredni kontakt z Bogiem. W niektórych przypadkach wierzą również, że sami zostali wybrani na nowego Mesjasza i że zostaną wysłani na ziemię, aby odkupić świat.
© artinspiring - stock.adobe.com

Złudzenie jest objawem choroby psychicznej. W odkryciu psychopatologicznym złudzenie jest zaburzeniem myśli merytorycznym w kontekście różnych zaburzeń psychicznych. Choroby urojeniowe zakłócają styl życia poprzez przekonania niezgodne z obiektywną rzeczywistością. Osąd poszkodowanych jest zaburzony.

Podobnymi zaburzeniami myśli są idee przeceniające i myśli obsesyjne. Jednak w przeciwieństwie do pacjentów z urojeniami pacjenci z tym zaburzeniem myślenia zwykle wiedzą, że ich myśli są w konflikcie z obiektywną rzeczywistością i normalnością. Złudzenie charakteryzuje głównie choroby, takie jak schizofrenia. Treść urojeń może się różnić. Relatywnie rozpowszechnioną treścią są tematy religijne.

Ta religijna forma złudzenia nazywa się religijne złudzenie wyznaczony. Pacjenci tego szaleństwa cierpią z powodu fałszywych, ale niewzruszonych idei w postaci przekonań, które są sprzeczne z osobistym poziomem wykształcenia oraz kulturowym lub społecznym pochodzeniem danej osoby. Pacjenci przedstawiają swoje przekonania z niezwykłym przekonaniem i syntonią ego. Twoja osobista pewność wytrzymuje wszelkie przeciwne dowody.

przyczyny

Według ostatnich badań, do 30 procent wszystkich schizofrenicznych zdarzeń urojeniowych jest związanych z kwestiami religijnymi. To sprawia, że ​​urojenia religijne są jednym z najczęstszych tematów urojeń. Oprócz schizofrenii z objawami urojeń związanych jest wiele innych chorób. Dotyczy to na przykład zaburzeń nastroju, takich jak duża depresja lub mania i choroba afektywna dwubiegunowa.

Główną przyczyną jest często demencja lub uszkodzenie mózgu. Szczególnie w kontekście demencji choroba Alzheimera często wywołuje objawy szaleństwa. Niemal równie często urojenia występują w otępieniu naczyniowym, otępieniu z ciałami Lewy'ego i otępieniu czołowo-skroniowym. Dlatego złudzenie religijne zwykle nie jest spowodowane czysto psychologicznymi zjawiskami, ale w większości przypadków jest związane z organicznym uszkodzeniem mózgu.

Z drugiej strony znane są również przypadki religijnego szaleństwa, które nie są związane z organicznymi zmianami w mózgu. W zależności od pierwotnej choroby, istnieją różne formy religijnego szaleństwa. Ostatecznie religijne szaleństwo należy rozumieć jako objaw, w którym wymienione choroby znajdują wyraz.

Często złudzenia religijne nie wynikają z osobistego doświadczenia religijnego. Powstają raczej w kontekście konfliktów międzyludzkich, takich jak problemy małżeńskie czy strach przed śmiercią.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Osoby z urojeniami religijnymi są często przekonane, że mają bezpośredni kontakt z Bogiem. W niektórych przypadkach wierzą również, że sami zostali wybrani na nowego Mesjasza i że zostaną wysłani na ziemię, aby odkupić świat. W takim przypadku mówi się o religijnym szaleństwie z misją zbawienia.

Pacjenci są całkowicie zafiksowani na swoich urojeniach i karmią się nimi wszystkie swoje myśli i działania. W swoim systemie urojeń są całkowicie odporni na krytyczne kontrargumenty. W schizofrenii paranoidalnej pacjenci często odczuwają wielką potrzebę komunikowania się i rozpowszechniania swoich urojeniowych idei religijnych.

W wielu przypadkach pacjent z urojeniami religijnymi przeplata się między formami dialogu i strukturami monologów o tej samej treści. W większości przypadków złudzenie skutkuje alienacją lub częściową wyobcowaniem ze środowiska. Pacjent jest zwykle odizolowany od świata zewnętrznego, ponieważ nikt poza nim nie reprezentuje treści urojenia.

W większości przypadków osoby dotknięte złudzeniami religijnymi również nie są zintegrowane ze wspólnotami religijnymi, ponieważ ich poglądy nie idą w parze z poglądami rozpowszechnionymi. W praktyce klinicznej mania religijna często prowadzi do poważnych obrażeń fizycznych.

Diagnoza i przebieg choroby

W kontekście diagnostyki religijne szaleństwo należy odróżnić od przekonań religijnych. W złudzeniu zakłada się wiedzę zamiast wiary. Nie tworzą żadnych wyznań, ale komunikują się w obiektywnie niemożliwym postrzeganiu rzeczywistości. Realistyczna samoocena jest nadal możliwa w przypadku przekonań religijnych.

Z drugiej strony pacjenci z urojeniami religijnymi cierpią z powodu aroganckiej samooceny. W swoich przekonaniach religijnych pacjenci mogą również dystansować się i kwestionować treści religijne. Pacjenci z urojeniami religijnymi nie są w stanie zdystansować się od swoich utrwalonych pomysłów i nie widzą punktu wyjścia do ich kwestionowania.

Rokowanie dla pacjentów z objawami urojeń religijnych zależy od choroby podstawowej. W wielu przypadkach całkowite wyleczenie nie może zostać osiągnięte z powodu syntonii ego.

Komplikacje

W trakcie religijnego szaleństwa mogą pojawić się liczne komplikacje, z których większość ma charakter społeczny. Możliwe są również poważne samookaleczenia. Tak więc w większości przypadków urojeniowe wyobrażenie osoby zainteresowanej prowadzi do izolacji społecznej. Upieranie się przy znajomości określonej kwestii religijnej może również prowadzić do poważnych konfliktów, które mogą wpływać między innymi na relacje rodzinne, inne kontakty społeczne i środowisko pracy.

Fiksacja na treści szaleństwa może prowadzić także do zaniedbania innych dziedzin życia, co może skutkować niezdolnością do pracy i zaniedbaniem własnych potrzeb. Wraz z faktem, że nawet wspólnoty religijne mogą być przytłoczone integracją takich psychotyków, konflikt między tym, w co wierzy otoczenie, a tym, co myśli psychotyk, który zna, często prowadzi do samoizolacji.

Zachowanie samookaleczające może wynikać z faktu, że dana osoba identyfikuje się z męczennikiem wywodzącym się z tradycji religijnych lub utożsamia się z nim i jest gotowa naśladować jego działania. Tendencja do podejmowania ryzyka jest podsycana - często przez urojeniowe przecenianie samego siebie - jeśli dana osoba postrzega siebie jako zbawiciela w imieniu Boga.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Złudzenie religijne nie jest chorobą samą w sobie. Zwykle występuje z innymi dolegliwościami, które dają ogólny obraz. Charakterystyczne jest, że osoba dotknięta chorobą często nie ma wglądu w chorobę. Dlatego za zainicjowanie wizyty lekarskiej odpowiadają rodzice, krewni lub osoby ze środowiska społecznego.

Jeśli dana osoba komunikuje się z wyimaginowanymi istotami, samo to nie jest cechą, która jest niepokojąca. Działania w imię Boga są również prowadzone od wielu tysiącleci i nie są interpretowane jako oznaki choroby.

Granica choroby zostaje przekroczona, jeśli dana osoba zgłasza słyszenie głosów lub samozwańczą misję uzdrawiania pozornie bez powodu. Istnieje utrwalenie urojeniowych treści, które zmieniają sposób myślenia i działania ludzi. Zachowanie zainteresowanej osoby jest wywołane normą i powinno zostać przedstawione lekarzowi.

Inne znaki to monologi i nieproszony wpływ na środowisko. Istnieje molestowanie, które prowadzi do konfliktów społecznych. Wyrażane tezy często nie mają solidnych podstaw i są bronione z całą gwałtownością przez osoby poszkodowane. Jeśli chodzi o zniewagi, skłonności do agresywnego zachowania lub samookaleczenia, należy skonsultować się z lekarzem.

Leczenie i terapia

Leczenie pacjentów z urojeniami religijnymi zależy od choroby podstawowej. Leki psychotropowe są przede wszystkim dostępne w leczeniu zachowawczym. W przypadku schizofrenii ostatnio zastosowano również terapię elektrowstrząsową, w której napady są stymulowane pod znieczuleniem. Jednak korzyści płynące z tej formy terapii pozostają kontrowersyjne.

Ponadto socjoterapia, terapia zajęciowa i terapia zajęciowa służą do normalizacji codziennych zajęć. To samo dotyczy terapii ruchowej. W psychoterapii zmniejsza się indywidualna wrażliwość, redukuje zewnętrzne stresory i wspomaga radzenie sobie z chorobą.

Terapia koncentruje się na akceptacji, samokontroli i radzeniu sobie z problemami. Do sesji można włączyć behawioralne i poznawcze elementy terapeutyczne. W większości przypadków ma miejsce terapia rodzinna.

Wynika to z faktu, że urojenia religijne nie tylko oddziałują ekstremalnie na krewnych psychozy, ale objawy urojenia często pojawiają się na gruncie problemów interpersonalnych w bliższym kręgu. Prawdziwą trudnością w przypadku religijnych objawów urojeń jest zrozumienie choroby. Syntonia ego urojeń musi stać się dystonią ego, aby pacjent w ogóle odczuwał stres.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

zapobieganie

Religijne objawy urojeniowe są tylko objawem choroby nadrzędnej i dlatego można im zapobiegać tylko w takim zakresie, w jakim można zapobiec chorobom przyczynowym.

Opieka postpenitencjarna

Dalsza opieka nad religijnym szaleństwem jest w dużej mierze zależna od przyczyny. Przede wszystkim kwestionowane są schizofrenia, depresja, uzależnienia i mania. W związku z tym religijne szaleństwo jest zwykle wyrazem tych dolegliwości i rzadko wymaga ukierunkowanej dalszej opieki, która byłaby ograniczona do tego objawu.

Jednak w przypadku szaleństwa religijnego może być konieczna dalsza opieka, jeśli doprowadziło to do działań ze strony osoby zainteresowanej. Samookaleczenia, przestępstwa urojeniowe i podobne rzeczy są czasami popełniane przez ludzi z urojeniami religijnymi. Dalsza opieka obejmuje leczenie ran, pierwszą pomoc i pomoc prawną.

Złudzenie religijne, które ogranicza się do złudzenia wyrażonego werbalnie poprzez monologi, przesłania zbawienia itp., Zwykle prowadzi tylko do problemów społecznych. W tym przypadku kontynuacja opieki powinna opierać się na chorobie podstawowej. Co więcej, religijne szaleństwo może również zależeć od wyzwalaczy.

Są to na przykład symbole religijne, pewne oświadczenia i tym podobne rzeczy. W interesie współistnienia społecznego i gdy istnieje wątpliwość, że złudzenia całkowicie zniknęły, warto unikać tych wyzwalaczy. W sensie późniejszej opieki społecznej powinno do tego przyczyniać się środowisko.

Możesz to zrobić sam

Nie ma środka samopomocy związanego z manią religijną, który mógłby zająć się pierwotną przyczyną problemu. Samo religijne szaleństwo jest w każdym przypadku objawem innej dolegliwości psychicznej. Jednak osoby dotknięte chorobą z pewnością mają możliwości ulepszenia zakresu i radzenia sobie ze złudzeniem.

Zasadniczo dla osób dotkniętych chorobą ma to sens, jeśli mogą poznać i nazwać wyzwalacze ich religijnego szaleństwa. Jeśli okaże się (w toku terapii), że istnieją pewne kluczowe bodźce, które z większym prawdopodobieństwem mogą prowadzić do złudzenia, to bodźców tych należy konsekwentnie unikać. Unikanie wyzwalaczy jest skuteczne tylko wtedy, gdy złudzenie religijne nie jest stanem trwałym, ale fazowym stanem umysłu.

W przypadku gdy dana osoba ma trwałe urojenia, można zastosować różne środki. Grupy samopomocy są przydatne w wielu przypadkach, ponieważ strategie radzenia sobie można tutaj omówić z innymi osobami dotkniętymi chorobą. Również w tych przypadkach właściwe jest przenoszenie rzeczy, które są częścią szaleństwa - takich jak przedmioty religijne - poza zasięg danej osoby.