Repaglinid

Repaglinid jest substancją czynną stosowaną w cukrzycy typu 2, gdy środki dietetyczne, redukcja masy ciała i trening fizyczny nie powodują dostatecznego obniżenia poziomu cukru we krwi. Hamując kanały potasowe komórek beta trzustki, środek prowadzi do uwolnienia insuliny. Przy przestrzeganiu dawkowania i warunków stosowania repaglinid jest dobrze tolerowany.

Co to jest repaglinid?

Doustny lek przeciwcukrzycowy repaglinid zwiększa wydzielanie insuliny z trzustki wewnątrzwydzielniczej. Wiąże się specyficznie z kanałami potasowymi, powodując w ten sposób uwalnianie insuliny.

Repaglinid należy do glinidowej grupy substancji czynnych i jest pochodną kwasu benzoesowego. Działa tylko w obecności glukozy i ma krótki czas działania.

Farmakologiczny wpływ na organizm i narządy

Repaglinid jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego po przyjęciu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po godzinie i szybko ponownie spada. Po 4-6 godzinach lek jest całkowicie eliminowany.

Farmakologiczne działanie repaglinidu polega na hamowaniu zależnego od ATP kanału potasowego komórek beta trzustki. Kanał potasowy to duży kompleks różnych miejsc wiązania własnych cząsteczek organizmu. Przylegające białka błonowe, receptory sulfonylomocznika, regulują otwarcie kanału. Cząsteczki endogenne, ale także leki, takie jak repaglinid, oddziałują z tymi specyficznymi receptorami. Im wyższe powinowactwo do receptorów, tym silniejszy jest lek. Zahamowanie kanału potasowego prowadzi do depolaryzacji komórek beta z następczym otwarciem kanałów wapniowych. Zwiększony napływ wapnia do komórek beta indukuje następnie uwalnianie insuliny.

Repaglinid działa szybko i tylko na poposiłkowy poziom cukru we krwi. W szczególności obecnie uważa się, że skuteczne obniżanie poposiłkowego stężenia cukru we krwi jest ważne w ograniczaniu długotrwałych incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto występuje mniej hipoglikemii, ponieważ z jednej strony czas działania jest krótki, az drugiej strony glinidy hamują kanał potasowy tylko w obecności cukru. W rezultacie działanie repaglinidu jest osłabiane wraz ze spadkiem poziomu cukru we krwi i nie wpływa na podstawowe wydzielanie insuliny.

Lek jest rozkładany głównie przez wątrobę za pośrednictwem enzymów CYP2C8 i CYP3A4 cytochromu P-450. CYP28C odgrywa tutaj ważniejszą rolę. Zatem metabolizm leku może ulec wrażliwej zmianie, jeśli dwa enzymy są hamowane lub zwiększane przez inne leki. W szczególności hamowanie enzymów może prowadzić do zwiększenia stężenia repaglinidu we krwi, co może potencjalnie powodować hipoglikemię. 90% leku jest wydalane z żółcią, a tylko około 8% przez nerki.

Zastosowanie medyczne i zastosowanie do leczenia i zapobiegania

Repaglinid stosuje się w cukrzycy typu 2, gdy normalizacji poziomu cukru we krwi nie można osiągnąć poprzez dietę, trening fizyczny i redukcję masy ciała. Można go podawać w monoterapii, ale można go również łączyć z niektórymi innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Ze względu na szybkie działanie repaglinidu zaleca się przyjmować go przed głównymi posiłkami, najlepiej 15 minut przed posiłkiem.

Dawka początkowa wynosi 0,5 mg i w razie potrzeby można ją zwiększyć do maksymalnej pojedynczej dawki 4 mg w odstępach 1-2 tygodni. Przy zmianie z innego leku przeciwcukrzycowego na repaglinid dawka początkowa wynosi 1 mg. Maksymalna dawka na dzień to 16 mg. Lek można również stosować w przypadku niewydolności nerek, ponieważ repaglinid jest trudno wydalany przez nerki. Jednak w zależności od konstelacji przypadku należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Poziom cukru we krwi i hemoglobina glikowana (HbA1c) powinny być regularnie kontrolowane przez lekarza, aby zapewnić odpowiednią terapię. Ponadto działanie repaglinidu może ulec osłabieniu w trakcie leczenia. Ta tak zwana wtórna niewydolność może wynikać z progresji cukrzycy lub zmniejszonej odpowiedzi na lek.

Zagrożenia i skutki uboczne

Istnieją przeciwwskazania do stosowania repaglinidu. Dlatego nie wolno go stosować u diabetyków typu 1. Stosowanie jest również przeciwwskazane w przypadku dysfunkcji wątroby lub zaburzeń metabolizmu glukozy w sensie kwasicy ketonowej. Podobnie nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących stosowania u osób poniżej 18 roku życia i dorosłych powyżej 75 roku życia, dlatego nie zaleca się podawania repaglinidu w tych grupach pacjentów.

Repaglinidu nie należy stosować w okresie ciąży ani karmienia piersią. Ryzyko przedawkowania, z następującą po nim hipoglikemią, jest małe, jeśli przestrzega się dawki i przyjmuje wystarczającą ilość posiłków. Zasadniczo jednak hipoglikemia jest możliwa w przypadku repaglinidu, podobnie jak w przypadku innych leków przeciwcukrzycowych. Jednak krótki okres półtrwania repaglinidu zmniejsza to ryzyko. Jeśli wystąpią reakcje hipoglikemiczne, są one zwykle łagodne.

W bardzo rzadkich przypadkach dalszymi skutkami ubocznymi są reakcje alergiczne, zaburzenia czynności wątroby i zaburzenia czynności oczu. Częściej występują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka lub ból brzucha.

Istnieje wiele leków, które oddziałują z repaglinidem w taki sposób, że zwiększa się potencjał hipoglikemiczny repaglinidu. Należą do nich w szczególności gemfibrozyl, klarytromycyna, itrakonazol, ketokonazol, trimetoprim, cyklosporyna, klopidogrel, inne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory ACE, salicylany, NLPZ, alkohol i steroidy anaboliczne. W szczególności nie zaleca się skojarzenia z gemfibrozylem, ponieważ badania kliniczne wykazały, że lek ten znacznie wydłuża okres półtrwania repaglinidu i jego siłę działania. W ten sposób hipoglikemia mogłaby być wyzwalana częściej. Z drugiej strony istnieją leki, takie jak ryfampicyna, które osłabiają działanie repaglinidu i tym samym powodują konieczność zwiększania dawki.

Inny stres fizyczny, taki jak infekcja, uraz i gorączka, również może zwiększyć poziom cukru we krwi, co może spowodować konieczność dostosowania dawki.