Minocyklina jest lekiem z grupy tetracyklin. Antybiotyk jest stosowany w leczeniu infekcji dróg oddechowych, infekcji dróg moczowych lub w leczeniu boreliozy.
Co to jest minocyklina?
Minocyklina jest tetracykliną. Tetracykliny to leki o działaniu antybiotycznym, które są wytwarzane przez bakterie z gatunku Streptomyces. W przeciwieństwie do chlortetracykliny minocyklina nie jest produktem naturalnym, ale pochodną półsyntetyczną. Jest syntetyzowany z oksytetracykliny w procesie wieloetapowym. Do otrzymywania oksytetracykliny odpowiednie są bakterie z gatunku Streptomyces rimosus.
Ze względu na szerokie spektrum działania minocyklina jest stosowana w leczeniu wielu chorób. Wskazaniami do antybiotyku są infekcje skóry, infekcje oczu, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, kiła, borelioza czy przewlekłe zapalenie oskrzeli.
Efekt farmakologiczny
Minocyklina jest antybiotykiem. Antybiotyki to leki zabijające bakterie lub powstrzymujące ich rozwój. Tetracykliny, podobnie jak minocyklina, zwalczają zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne. Bakterie Gram-dodatnie, takie jak paciorkowce lub gronkowce, w przeciwieństwie do bakterii Gram-ujemnych, takich jak Neisseria, Campylobacter czy Brucella, nie mają dodatkowej zewnętrznej ściany komórkowej.
Minocyklina odgrywa szczególną rolę w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie bez ściany komórkowej, takie jak riketsje, chlamydie czy mykoplazma. Ze względu na brak ściany komórkowej standardowe antybiotyki, takie jak cefalosporyny czy penicyliny, nie mogą nic zrobić przeciwko tym bakteriom. Jednak zarazków opornych na antybiotyk jest coraz więcej, zwłaszcza w szpitalach. W szczególności niektóre bakterie Proteus lub bakterie z gatunku Enterobacter nie reagują już na minocyklinę. Większość patogenów z grupy Pseudomonas aeruginosa również uważa się za opornych.
Minocyklina hamuje syntezę białek w rybosomach bakterii. Zapobiega się gromadzeniu aminoacylo-tRNA, tak że bakterie nie mogą się rozmnażać.
Aktualne badania pokazują, że minocyklina nie jest wyłącznie antybiotykiem. Testy wykazały działanie neuroprotekcyjne i przeciwzapalne w obszarze układu nerwowego.
Zastosowanie i zastosowanie medyczne
Pomimo wzrostu oporności na minocyklinę antybiotyk jest nadal lekiem z wyboru w leczeniu boreliozy i zapalenia cewki moczowej. Borelioza to choroba przenoszona przez ukąszenie przez kleszcza. Patogenami są Borrelia (krętki). Po rozmnożeniu w miejscu wejścia, rozprzestrzenia się poprzez krwiobieg. Dotyczy to różnych układów narządów. Po pewnym czasie pojawia się obraz kliniczny tzw. Boreliozy z Lyme. Borelioza z Lyme charakteryzuje się bólem mięśni i stawów, obrzękiem węzłów chłonnych, paraliżem, bólem nerwów i chronicznym zmęczeniem.
Zapalenie cewki moczowej to zapalenie cewki moczowej. Stan ten wiąże się ze swędzeniem, bolesnym oddawaniem moczu i wydzieliną. Minocyklina jest skuteczna tylko przeciwko bakteryjnym infekcjom cewki moczowej, które nie są wywoływane przez Neisseria gonorrhoeae, czynnik wywołujący rzeżączkę.
Antybiotyk jest również stosowany w chorobach przenoszonych drogą płciową, takich jak kiła oraz w infekcjach nerek i dróg moczowych. Infekcje chlamydiami są również leczone minocykliną.
Minocyklina jest również stosowana w leczeniu infekcji dróg oddechowych. Należą do nich zapalenie migdałków, infekcje zatok i zapalenie płuc. Minocyklina jest również podawana w przypadku zapalenia ucha środkowego (zapalenie ucha środkowego).
Rzadko występującymi wskazaniami do zastosowania minocykliny są bakteryjne choroby zakaźne, takie jak ornitoza, bartonelloza, dżuma, riketsjoza czy bruceloza. Listerioza, choroba zakaźna powodująca objawy grypopodobne, jest również leczona minocykliną.
Lek można również stosować w leczeniu ciężkiego trądziku. Minocyklina może być również stosowana jako profilaktyka zapalenia opon mózgowych po kontakcie z osobami zakażonymi meningokokami.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na przeziębienie i przekrwienie błony śluzowej nosaZagrożenia i skutki uboczne
Minocyklina może prowadzić do hipoplazji szkliwa. Może to prowadzić do nieodwracalnego żółtawego do brązowawego przebarwienia zębów. Dlatego antybiotyk nie może być stosowany w okresie ciąży i przed ukończeniem ósmego roku życia.
Kolejnymi przeciwwskazaniami są zaburzenia czynności nerek i wątroby. Minocyklina może powodować fotouczulenie. Jest to nadmierna wrażliwość skóry na światło. W związku z tym obrzęk lub rumień może rozwinąć się na odsłoniętych częściach ciała podczas przyjmowania minocykliny. Częstymi działaniami niepożądanymi są również zgaga, zapalenie przełyku, gazy, biegunka, tłuste stolce i wymioty.
Sporadycznie występuje zmęczenie, zawroty głowy, osłabienie mięśni, zaburzenia wątroby lub pojawienie się czarnego, włochatego języka. Czasami zespół Stevensa-Johnsona rozwija się z rozległą wysypką skórną i gorączką. Rzadko dochodzi do zaburzeń tworzenia się krwinek w szpiku kostnym. Ponadto ciśnienie krwi może gwałtownie spaść, obrzęk krtani lub wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego.
Ciężka biegunka w trakcie lub po leczeniu może być wywołana rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego. W przypadku takiego zapalenia jelit wywołanego antybiotykami, terapię minocykliną należy natychmiast przerwać i zastąpić leczeniem wankomycyną.
Jeśli w tym samym czasie podawane są inne antybiotyki, efekt może się wzajemnie osłabiać. Leki wiążące kwasy, suplementy żelaza, suplementy wapnia i węgiel aktywowany hamują wchłanianie minocykliny z jelita. Barbiturany i leki przeciwpadaczkowe mogą również osłabiać działanie antybiotyku.
Hormonalne środki antykoncepcyjne, takie jak „pigułka”, mogą stracić skuteczność podczas przyjmowania minocykliny. Ponadto lek może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych lub antykoagulantów.
Jeśli jednocześnie podaje się izotretynoinę, lek przeciwtrądzikowy, zwiększa się ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Należy również zauważyć, że minocyklina może nasilać działania niepożądane różnych środków znieczulających, teofiliny, cyklosporyny i metotreksatu.
.jpg)
