Repolaryzacja

Repolaryzacja jest regresją komórki, która wcześniej zbudowała potencjał czynnościowy poprzez bodziec. Przywraca się potencjał spoczynkowy błony komórkowej.

Co to jest repolaryzacja?

Termin repolaryzacja opisuje przywrócony potencjał spoczynkowy komórki, zwłaszcza komórki nerwowej, po potencjale czynnościowym poprzez redystrybucję jonów na błonie komórkowej.

Przebieg potencjału czynnościowego można podzielić następująco:

1) potencjał spoczynkowy,

2) przekroczenie potencjału progowego,

3) depolaryzacja,

4) repolaryzacja i

5) hiperpolaryzacja.

Potencjał błony wynosi około -70mV w potencjale spoczynkowym.

Funkcja i zadanie

Aby przebieg akcji zaczął się, na wzgórzu aksonu musi zostać przekroczona określona wartość progowa (- 50mV). Jeśli ta wartość nie zostanie osiągnięta, nie ma potencjału czynnościowego, a przychodzące bodźce nie są przekazywane. Zgodnie z zasadą „wszystko albo nic”, albo potencjał czynnościowy występuje, gdy ta wartość progowa jest przekraczana przez akson, albo nie jest wyzwalana żadna reakcja.

Przy depolaryzacji potencjał czynnościowy przebiega nad aksonem. Gdy odpowiednie kanały (Na +) są otwarte, jony Na + przepływają z zewnątrz do wnętrza aksonu. Następuje tak zwane przeregulowanie, odwrócenie polaryzacji. Obszar wewnątrzkomórkowy jest teraz naładowany dodatnio.

Po depolaryzacji następuje repolaryzacja. Otwarte kanały K + są warunkiem wstępnym dyfuzji potasu z dodatnio naładowanych komórek. Proces ten zachodzi w krótkim czasie z powodu różnicy napięć. Różnica napięcia wynika z dodatnio naładowanego wnętrza ogniwa i ujemnie naładowanego zewnętrza ogniwa. W wyniku tego procesu repolaryzacji napięcie we wnętrzu komórki ponownie spada. Wraz z hiperpolaryzacją napięcie spada poniżej pierwotnego potencjału spoczynkowego.

Po repolaryzacji kanały odpowiedzialne za redukcję napięcia (Na +) ponownie się zamknęły, tak że w tej fazie nie jest możliwy nowy potencjał czynnościowy. Ten okres odpoczynku nazywany jest okresem refrakcji. Pompa sodowo-potasowa reguluje pole napięcia z powrotem do początkowej wartości 70mV. Akson komórki nerwowej jest teraz gotowy na następny potencjał czynnościowy.

Jeśli serce jest dotknięte repolaryzacją, proces ten powoduje znaczny dyskomfort. Serce jest niezależnym i autonomicznym organem z drobnym systemem wyzwalanych i rozproszonych fal wzbudzenia. Ten ważny narząd ma dużą liczbę komórek mięśnia sercowego, które są aktywowane w celu skurczu zgodnie z harmonogramem zoptymalizowanym pod względem czasu i przestrzeni. Jako fizjologiczny i pierwotny rozrusznik serca (rozrusznik), węzeł zatokowy w prawym przedsionku wyznacza tempo, podobnie jak dyrygent. Od tego momentu przewodzenie potencjałów czynnościowych odbywa się poprzez układ przewodzenia i mięsień sercowy.

Podczas repolaryzacji wnętrze komórki jest naładowane dodatnio w porównaniu z ośrodkiem zewnętrznym. Oryginalna dystrybucja jonów jest teraz przywracana przez pompę sodowo-potasową. Najczęstsze dolegliwości występują w postaci pierwotnej i wczesnej repolaryzacji. Jest to zaburzony proces, w którym stan podniecenia serca nie może już być regularnie rozkładany. W przypadku hipertrofii prawej strony z zaburzeniami repolaryzacji naprężenia napływające do prawej części serca nie są już regularnie łagodzone.

Serce składa się z komory i przedsionka po prawej i lewej stronie. Zubożona i zużyta krew najpierw przepływa przez lewy przedsionek. Stamtąd trafia do prawej komory serca i stamtąd jest pompowana do płuc, gdzie zaopatrywana jest w nowy tlen. Lewa komora jest powiększona pogrubionymi ścianami serca, co powoduje zwiększony wysiłek.

Prawa zastawka serca jest „bramą prowadzącą z prawej komory do płuc”. To już nie działa normalnie i nie otwiera się, aby umożliwić przepływ krwi. Występuje zwężenie zastawki płucnej. Ponieważ zastawka serca nie jest normalnie otwarta, krew przepływa z powrotem do komory, a nie do tętnicy płucnej zgodnie z przeznaczeniem. Występuje tam zator z powodu nieregularnie płynącej krwi, co oznacza, że ​​serce zużywa więcej mocy pompowania i zwiększa swoją objętość.

Serce jest pompą elektryczną, ponieważ mięśnie serca muszą stale pobierać bodźce elektryczne, aby wywołać skurcz mięśnia sercowego, a tym samym zapewnić regularny przepływ krwi. Jednak po stanie podniecenia serce musi wrócić do fazy spoczynku, stanu repolaryzacji, aby zredukować nadchodzące napięcie, aby nie było przeciążone. Dopiero gdy stan podniecenia ulega regularnemu przełamywaniu, mięśnie serca zaczynają budować nowy stan podniecenia. Jeśli jednak ta faza spoczynku trwa zbyt długo, normalny stan repolaryzacji zostaje zakłócony, a serce przestaje normalnie pracować. Ten stan może powodować różne objawy, od łagodnych zaburzeń rytmu serca po migotanie komór i nagłą śmierć sercową.

Wielu pacjentów dotyka wczesna repolaryzacja, niektórzy również idiopatyczne (bezpodstawne) migotanie komór. Większość wyników EKG jest normalna i tylko w pojedynczych przypadkach są to zaburzenia repolaryzacji odpowiedzialne za zagrażające życiu arytmie.

Kliniczne wyniki wczesnej repolaryzacji nie pozwalają jeszcze na jednoznaczną identyfikację grup wysokiego ryzyka. Granica między niezagrażającym życiu zaburzeniem repolaryzacji a zagrażającym życiu migotaniem komór jest cienka. Najczęstsze przyczyny to podłoże genetyczne i czynniki wtórne, takie jak wiek, styl życia, autonomiczny układ nerwowy, aw pojedynczych przypadkach ostre niedokrwienie. Leki mogą również wywoływać arytmie serca z powodu repolaryzacji.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Lekarze kierują się zasadą „wszystko albo nic”, diagnozując łagodne dolno-boczne oznaki wczesnej repolaryzacji. Jeśli do zwykle łagodnych zmian EKG zostaną dodane specjalne wyzwalacze, występują rozległe zmiany wczesnej repolaryzacji, które mogą prowadzić do „katastrofy elektrycznej” i nagłej śmierci sercowej z powodu nieregularnego spadku napięcia.

Złośliwe zaburzenia układu nerwowego są istotnie zaangażowane w zaburzenia repolaryzacji i wynikające z nich arytmie serca. Stopień, w jakim nerw współczulny (nerw stresowy, współczulny układ nerwowy) i związane z nim zaburzenia repolaryzacji wpływają na nagłą śmierć sercową, mierzy się metodą inwazyjną. Elektrodę pomiarową umieszcza się wewnątrz komórki nerwowej, podczas gdy druga elektroda jest przymocowana na zewnątrz komórki.

Ponieważ identyfikacja grup ryzyka dotkniętych tą drugą śmiercią jest obecnie nadal nierozwiązanym medycznie problemem, defibrylator może być stosowany jako środek zapobiegawczy dla pacjentów, u których występują nieprawidłowości elektrokardiologiczne.

Zespół nagłej śmierci niemowląt, który lekarze również przypisują zaburzeniom repolaryzacji, jest jednym z tych nierozwiązanych problemów medycznych. Medyczne środki zapobiegawcze nie są jeszcze znane.