Plik Ciałka Ruffiniego to mechanoreceptory klasy SA II występujące w skórze właściwej, naskórku korzenia zęba i torebkach stawowych. Receptory rejestrują ucisk lub rozciąganie między- i eksteroceptywne i przekazują te bodźce do mózgu poprzez rdzeń kręgowy. Mutacje receptorów są zwykle związane z nieprawidłowymi odczuciami.
Co to jest ciałko Ruffiniego?
Pierwszym przykładem ludzkiej percepcji są tak zwane komórki czuciowe.Najważniejszymi komórkami czuciowymi zmysłu dotyku są mechanoreceptory, które wykrywają bodźce, takie jak nacisk, dotyk i wibracje, i tłumaczą je na język ośrodkowego układu nerwowego.
Zmysły skóry mają różne mechanoreceptory, które należą do grupy receptorów SA, receptorów RA lub receptorów PC. Ciała Ruffiniego to mechanoreceptory należące do klasy receptorów SA-II. Są to powoli przystosowujące się komórki czuciowe, które mają określoną częstotliwość potencjału spoczynkowego i reagują w szczególności na bodźce rozciągające. Nazwy komórek pochodzą od włoskiego anatoma Angelo Ruffiniego, który jest uważany za pierwszego, który opisał te receptory. Jako receptory SA-II, w przeciwieństwie do receptorów SA-I, ciała Ruffiniego nie są nieaktywne w spoczynku i mają spoczynkową częstotliwość potencjału odpowiedzi większą od zera.
Anatomia i budowa
Ciała Ruffiniego znajdują się zarówno w skórze, jak i w błonie przyzębia zębów, a także w torebkach stawowych. W skórze znajdują się głównie w warstwie reticulare w skórze właściwej. Wszystkie ciałka Ruffiniego mają otwarty kształt przypominający walec i są spłaszczone na końcach. Wiązki włókien kolagenowych z tkanki łącznej wchodzą do krwinek przez cylindryczne otwory.
Wychodzą z cel po przeciwnej stronie ich wejścia. Podobnie jak inne mechanoreceptory, ciała Ruffiniego są również wyposażone w wolne zakończenia nerwowe, dzięki czemu są swobodnie narażone na bodźce otoczenia. Zakończenia włókien nerwowych leżą spiralnie pomiędzy wiązkami włókien wykonanymi z włókien kolagenowych. Afereza otacza izolująca mielina, która poprawia przewodnictwo nerwów i przeciwdziała potencjalnym stratom. Mielinowane aferentne ciałek Ruffiniego mają grubość około 5 µm.
Funkcja i zadania
Podobnie jak wszystkie inne mechanoreceptory, ciała Ruffiniego są odpowiedzialne za wykrywanie nacisku i dotyku, a po przetłumaczeniu ich na język ośrodkowego układu nerwowego przekazują je do mózgu. Ciała Ruffiniego w skórze właściwej to tak zwane eksteroceptory. Odpowiadają za percepcję zewnętrznych bodźców kontaktowych i reagują zarówno na nacisk, jak i rozciąganie poziome. Należy od tego odróżnić ciałka Ruffiniego w torebkach stawowych.
Należą do klasy interoceptorów i tym samym zajmują się percepcją bodźców od wewnątrz. Ciałka Ruffiniego w torebkach stawowych odgrywają rolę przede wszystkim dla wrażliwości na głębokość i ich wyczucia pozycji, a zatem należą do proprioceptorów. Rejestrują pozycję i prędkość ugięcia stawów w torebce stawowej, reagując na zależności ciśnienia. Kiedy działają bodźce, ciała Ruffiniego generują tak zwany potencjał czynnościowy, który przekracza potencjał komórek w stanie spoczynku. Ten potencjał czynnościowy przemieszcza się przez nerwy doprowadzające komórek przez rdzeń kręgowy do ośrodkowego układu nerwowego. Tylko w mózgu bodziec jest przetwarzany, integrowany sensorycznie, klasyfikowany i interpretowany.
Poprzez ciałka Ruffiniego w skórze właściwej ludzie odczuwają dotyk o różnej intensywności. Ciałka Ruffiniego w torebkach stawowych również dają ludziom poczucie siebie, które przez cały czas informuje ich o ich pozycji ciała. Taka relacja jest potrzebna np. Do wykonywania precyzyjnie kontrolowanych ruchów. Na przykład bez informacji o położeniu z przegubów ryzyko przemieszczenia się i nadsterowności byłoby znacznie wyższe. Ciała proprioceptywne Ruffiniego ściśle współpracują z wrzecionami proprioceptywnymi mięśni, które przede wszystkim zbierają informacje o napięciu mięśni w celu pomiaru siły mięśni.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na parestezje i zaburzenia krążeniaChoroby
W ostatnich latach wyszła na jaw nowa klasa chorób: choroba związana z receptorami. Takie choroby związane z receptorami można przypisać mutacjom receptorów i obejmują one szerokie spektrum indywidualnych chorób dziedzicznych i somatycznych.
Mutacje w ciałkach Ruffiniego powodują ich defekt: dotknięte receptory nie mogą już wiązać ligandów, na przykład nie przekazują już sygnałów lub nie tłumaczą już bodźców na język ośrodkowego układu nerwowego. W niektórych przypadkach mutacje receptorów, takich jak ciałka Ruffiniego, również powodują niewystarczającą produkcję lub niewystarczającą integrację receptorów z błoną. Czasami tak zwane choroby kanałów jonowych są również zaliczane do chorób związanych z receptorami. To samo dotyczy chorób autoimmunologicznych, które tworzą autoprzeciwciała przeciwko strukturom receptorów i w ten sposób powodują stan zapalny w receptorach.
Zatrucie może również uszkodzić receptory, takie jak ciała Ruffiniego. Ostatecznie większość dolegliwości w obszarze mechanoreceptorów nie jest spowodowana przez same receptory, ale nerwy z nimi połączone lub nawet w mózgu, gdzie następuje ocena informacji kontaktowych. Wiele chorób neurologicznych może na przykład prowadzić do nieprawidłowego lub nawet braku czucia dotyku i pozycji. Jedną z najczęstszych z tych chorób jest stwardnienie rozsiane.
Choroba ta powoduje autoimmunologiczne zapalenie tkanki nerwowej ośrodkowego układu nerwowego i może wpływać zarówno na mózg, jak i na linie zaopatrzeniowe rdzenia kręgowego. Chociaż ciałka Ruffiniego są nienaruszone, nie mogą już przekazywać zapisanych informacji do ośrodkowego układu nerwowego po uszkodzeniu ich doprowadzających. Konsekwencją tego jest czasami nie tylko dyskomfort spowodowany presją zewnętrzną. Niezdolność do dawkowania ugięć stawów może być również wynikiem uszkodzonych aferentów w ciałach Ruffiniego.
