Jako część kości klinowej, Sella turcica koścista struktura u podstawy czaszki. Przysadka mózgowa, która jest połączona ze wzgórzem przez szypułkę przysadki, znajduje się we wgłębieniu w kształcie siodła. Stąd kontrolowane są procesy hormonalne w ludzkim ciele.
Co to jest Sella turcica?
Termin „Sella turcica” składa się z łacińskich słów oznaczających „siedzenia” i „turecki”. W języku niemieckim termin „siodło Turka” jest również używany jako synonim.
Siodło tureckie to wystająca kość kości klinowej (kość klinowa) przy wewnętrznej podstawie czaszki. Dzieli środkowy dół czaszki w płaszczyźnie przyśrodkowej na prawą i lewą połowę.
Nazwa pochodzi od belgijskiego anatomisty i profesora anatomii i chirurgii Adriaana van den Spieghela (1578 - 1625). Porównał wgłębienie tej struktury kostnej z siodłem z wysokim grzbietem, takim jak te używane wcześniej przez Turków. Sella turcica jest jedyną strukturą w ludzkim ciele, której nazwa pochodzi od całego narodu.
Van den Spieghel jako pierwszy ukuł termin siodło tureckie w swojej pracy „De humani corporis fabrica libri decem”, opublikowanej w 1627 roku. Szczegółowe omówienie nazwy „Sella turcica” można znaleźć u austriackiego anatoma Josepha Hyrtla (1810 - 1894). Zajmuje się nimi w swoich pracach „Onomatologia Anatomica” oraz „The Arabic and Hebrew in Anatomy”.
Anatomia i budowa
Anatomicznie, siodło tureckie jest przypisane do kości klinowej. Ta kość czaszki leży czołowo w stosunku do kości skroniowej i kości potylicznej u podstawy czaszki. Można go podzielić na ciało (corpus ossis sphenoidalis) i dwa skrzydła (alae majores i minores) oraz wyrostki skrzydłowe wystające do tyłu. Ta kość jest najbardziej złożona w ludzkim ciele i ze względu na swój kształt nazywana jest również kością osy.
Sella turcica znajduje się na szczycie kości klinowej. Elewacje charakterystyczne dla siodła tureckiego widoczne są z dwóch stron. Z przodu jest to tuberculum sellae (guzik siodełka) z dwoma bocznymi guzkami, procesus clinoidei anteriores. Tylną granicę tworzy grzbiet siodłowy (grzbiet siodła) z wyrostkiem łokciowym tylnym. Pomiędzy tymi dwoma wypukłościami znajduje się otwór otwarty do mózgu, dół przysadkowy. Tutaj znajduje się przysadka mózgowa (przysadka mózgowa). Siodło tureckie obejmuje część opony twardej, tak zwaną przeponę turecką. To oddziela przysadkę mózgową od podstawnych części mózgu i połączenia nerwu wzrokowego.
Funkcja i zadania
Sella turcica jest strukturą kostną. To sprawia, że jest częścią pasywnego układu mięśniowo-szkieletowego składającego się z około 200 kości. Jako część kości klinowej siodło tureckie jest kością niesparowaną, nieregularną. Ze względu na skomplikowaną budowę nie można ich przypisać do żadnego innego kształtu kości.
Ludzka czaszka jest wynikiem długiej ewolucji, która sprawnie ukształtowała ciało. Kość klinowa jako nieregularna kość pełni funkcję wspierającą i ochronną. Bierze również udział w kształtowaniu czaszki.
W przeciwieństwie do większości innych kości w ludzkim ciele, kość klinowa nie jest źródłem ani punktem przyczepu jednego lub więcej mięśni. Jak każda kość, kość klinowa zawiera rdzeń szpikowy i tym samym pełni funkcję metaboliczną. Istnieją dwa rodzaje szpiku kostnego: czerwony i biały. Zadaniem czerwonego szpiku kostnego jest wytwarzanie niezróżnicowanych komórek macierzystych. Nazywa się to szpikiem kostnym krwiotwórczym. Powstają tam erytrocyty, płytki krwi i leukocyty. Biały szpik kostny, znany również jako szpik tłuszczowy, służy jako magazyn energii.
W przypadku dużej utraty krwi biały szpik kostny przekształca się w czerwony. Ten proces jest znany jako hematopoeza. U niemowląt czerwony szpik kostny znajduje się we wszystkich kościach ciała, u dorosłych tylko w kościach płaskich i krótkich. Sella turcica obejmuje przysadkę mózgową jako część kości klinowej. Jako interfejs między układem nerwowym a równowagą hormonalną kontrolowany jest tu metabolizm, wzrost i funkcja innych narządów dokrewnych.
Choroby
Przysadka mózgowa jest chroniona przez strukturę kostną siodła tureckiego. Niemniej jednak w tym momencie mogą wystąpić zmiany w tkance lub choroby.
Guzy przysadki mózgowej są często rozpoznawane dopiero po latach. Osoby dotknięte chorobą cierpią między innymi na nudności, obniżoną wydajność, zaburzenia metaboliczne lub bóle głowy. Ponadto w przypadku zajęcia nerwu wzrokowego mogą wystąpić ubytki pola widzenia. W takim przypadku oprócz diagnostyki obrazowej konieczne jest badanie okulistyczne pola widzenia. Większość guzów przysadki można usunąć chirurgicznie przez nos.
Jeśli przysadka mózgowa nie jest widoczna w obrazowaniu komputerowym lub rezonansu magnetycznego, występuje zespół pustego siodła lub zespół pustego siodła. Powodem tego jest zwykle wystawanie opon mózgowych na siodełko tureckie. Ta wypukłość uciska przysadkę mózgową do krawędzi siodła, stwarzając wrażenie pustego siodła w procedurach obrazowania. Inną przyczyną może być uszkodzenie tkanki przysadki spowodowane atakiem serca, zabiegiem chirurgicznym lub promieniowaniem. Jeżeli dana osoba nie wskaże przychodni, dalsze badania nie są konieczne.
Zespół Pustego Siodła może objawiać się m.in. bólami głowy, ciągłym katarem oraz zaburzeniami widzenia. Rzadziej występuje nadprodukcja prolaktyny, substancji przekaźnikowej. Prowadzi to do mlecznego wydzieliny z piersi, zaburzeń cyklu miesiączkowego, zaburzeń erekcji i bezpłodności. Objawy można leczyć chirurgicznie lub lekami, w zależności od przyczyny.
