Serratia

Serratia lub Serratia, jak się je również nazywa, należą do rodziny bakterii jelitowych (enterobakterie). Większość patogenów jest nieszkodliwa dla osób z nienaruszonym układem odpornościowym. Jednak stanowią duże zagrożenie w szpitalach i oddziałach niemowlęcych.

Co to jest Serratia?

Serratia to nazwa bakterii pręcikowej, którą odkrył w 1819 roku włoski farmaceuta i fizyk Bartolomeo Bizio. Znalazł ją na zgniłej polencie i nazwał ją na cześć Serafina Serratiego, XVIII-wiecznego fizyka, którego podziwiał.

Do rodzaju Serratia należy 15 gatunków. Serratia marcescens jest najpowszechniejszym rodzajem bakterii. Nadano mu imiona cudownej pałeczki i grzyba żywiciela, ponieważ tworzy na żywicielach czerwonawe pigmenty przypominające krople krwi. W tamtych czasach przebarwienie uważano za boski cud.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Serratia występują, z wyjątkiem flory jelitowej ludzi i zwierząt, w glebie, wodzie, a nawet w roślinach. Poszczególne gatunki Serratia różnią się pod względem wybranych siedlisk. Kolorowe plemiona Serratia preferują siedliska słodkowodne, takie jak woda źródlana i studnie, a bezbarwne preferują wodę z rzek.

Zadaniem patogenów żyjących na roślinach i warzywach jest rozkład materiału organicznego. Ponadto szczepy Serratia można wykryć w żywności, takiej jak jajka, mięso drobiowe i produkty mleczne.

Ponieważ bakteria pręcika występuje we wszystkich typach mediów na całym świecie, prawie niemożliwe jest uniknięcie z nią kontaktu. Innym sposobem przekazywania jest między osobami. Aby zarazić się kroplami zawierającymi serratia, wystarczy krótki kaszel i kichanie.

Serratia może żyć tlenowo, ale także beztlenowo i jest gram-ujemna. Patogen porusza się za pomocą małej wici. Nie tworzy zarodników. Większość kultur Serratia wyhodowanych na stałych pożywkach ma kolor czerwonawy lub różowy. Niektóre rodzaje serratia nie są pigmentowane. Odbarwienie spowodowane jest prodigiozyną wytwarzaną przez omawiane serratia.

Bakterie żywią się węglowodanami, takimi jak glukoza, fruktoza, galaktoza, maltoza i niektóre alkohole cukrowe. Jako produkty uboczne powstają kwasy i gazy. Niektórzy przedstawiciele enterobakterii, takich jak Serratia odorifera, wydzielają intensywny zapach przypominający ziemniaki.

Serratia są zdolne do wytwarzania beta-laktamaz. Enzymy te powodują, że antybiotyki beta-laktamowe są nieskuteczne, rozkładając ich pierścień beta-laktamowy. Bakterie Serratia rosną optymalnie w temperaturach od 20 do 37 ° C i przy wartości pH do 9. Tworzą czynniki wirulencji żelatynazy, DNAzy, lipazy, endotoksyny i bakteriocyny.

Serratia marcescens może powodować śmiertelną chorobę ospy białej u koralowców Acrospora, która obecnie zagraża dużym częściom raf koralowych na całym świecie. Śmierć koralowców jest wywoływana przez patogeny Serratia, które pochodzą ze ścieków, które są odprowadzane do wody morskiej bez oczyszczania.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Serratia jest całkowicie nieszkodliwa dla większości ludzi. Jednak enterobakterie mogą powodować poważne infekcje u osób z osłabionym układem odpornościowym i u noworodków. Dzieje się to zwykle podczas pobytów w szpitalu. Osoby dotknięte chorobą mają kontakt z bakterią na oddziale intensywnej terapii.

Wprowadzenie endoprotez również niesie wysokie ryzyko zakażenia serratią. Enterobakterie dostają się do organizmu człowieka poprzez zanieczyszczone roztwory infuzyjne i cewniki. W najgorszym przypadku skutkiem jest zatrucie krwi (posocznica).

Najbardziej niebezpieczne dla ludzkiego organizmu są Serratia marcescens i Serratia liquefaciens. Osoby chore leczone w szpitalu są bardziej narażone na zarażenie patogenem niż osoby chore leczone ambulatoryjnie. Wskaźnik infekcji wynosi około 2% w przypadku infekcji dróg moczowych i 1% w przypadku zatrucia krwi i zapalenia płuc (w przypadku leczenia ambulatoryjnego). Ponadto bakterią są czasami zarażone niemowlęta (wcześniaki) i domy opieki. Przyczyną jest zła higiena oraz niedostateczna dezynfekcja stosowanych implantów i kaniul.

Noworodki, zwłaszcza wcześniaki, są bardzo zagrożone, ponieważ ich układ odpornościowy nie jest jeszcze w pełni rozwinięty. Mają również cieńszą skórę, więc serratia mogą łatwiej dostać się do ich ciała. Osoby, które przyjmują leki dożylnie, są również narażone na zwiększone ryzyko zakażenia wywołanego przez bakterię.

Serratia może wywoływać różne choroby. Należą do nich posocznica (zakażenie krwi), infekcje dróg oddechowych prowadzące do zapalenia płuc, infekcje dróg moczowych, zapalenie opon mózgowych (zapalenie mózgu), infekcje ran, zapalenie wsierdzia (zapalenie wewnętrznej wyściółki serca) i zapalenie szpiku (zapalenie szpiku kostnego).

Kilka gatunków Serratia można skutecznie zwalczać antybiotykami. Patogeny są odporne na cefalosporyny. W celu znalezienia odpowiedniego leku wykonuje się antybiogram (test oporności). Sprawdzonymi lekami są acyloaminopenicyliny, aminoglikozydy, takie jak amikacyna i cyprofloksacyna. Ponadto karbapenemy (meropenem, imipenem) są pomocne w leczeniu chorób wywołanych przez serratia.