Tak jak Strongyloides stercoralis nazywa się nicieniem karłowatym. Pasożyt może powodować choroby u ludzi.
Co to jest Strongyloides stercoralis?
Stercoralis Strongyloides to nicieni karłowatej należącej do rodzaju Strongyloides. Pasożyt występuje w ziemi, ale atakuje także ludzi. W medycynie inwazja owsików nazywana jest również strongyloidozą.
Infekcja owsikiem karłowatym jest jedną z najczęstszych chorób robaków. Larwy są w stanie osiedlić się w całym organizmie. Szczególnie dotknięci są ludzie w regionach tropikalnych. Czasami owsik można znaleźć również na obszarach o klimacie umiarkowanym. Lekarze szacują, że około 80 milionów ludzi na całym świecie jest zarażonych Strongyloides stercoralis.
Występowanie, dystrybucja i właściwości
Strongyloides stercoralis występuje głównie w ciepłych, wilgotnych obszarach, takich jak tropik. Jednak może również wystąpić w Europie w ciepłych strefach tuneli lub kopalni. Jednak w Niemczech i Europie Zachodniej rzadko spotyka się owsika karłowatego.
Samice owsika karłowatego, które osiedlają się w ludzkim jelicie, osiągają maksymalny rozmiar 2,7 centymetra. Okazy Strongyloides stercoralis żyjące poza organizmem człowieka są o około jedną trzecią mniejsze. Maksymalny rozmiar samców to około jednego centymetra.
Cykl życiowy Strongyloides stercoralis można podzielić na dwie fazy. Są więc larwy i dorosłe robaki. Pasożyty przedostają się do jelit człowieka, wnikając do organizmu przez skórę i naczynia krwionośne do płuc. Po wydostaniu się pasożytów z tkanki przemieszczają się dalej w kierunku żołądka przez tchawicę i przełyk. W końcu docierają do jelita cienkiego, w którego błonie śluzowej gnieżdżą się larwy robaka. Tam rosną aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej.
Z larw w jelicie cienkim rozwijają się tylko samice owsika. Każdego dnia składają kilka tysięcy jaj, z których następnie rozwija się kolejne pokolenie robaków. Po wylince Strongyloides stercoralis jest w stanie penetrować ścianę jelita lub przedostawać się dalej do jelita. Stamtąd przenika do błony śluzowej odbytu lub okolic. Lekarze określają ten proces jako egzo-auto-inwazję.
W miarę postępu choroby Strongyloides stercoralis jest wydalany z kałem. W tym procesie tworzą się robaki karłowate różnych płci. Osiągają mniejszy rozmiar niż okazy znajdujące się w jelicie. Robaki produkują jaja, z których wyłaniają się nowe zaraźliwe larwy. Każde jajo zawiera zarodek Strongyloides stercoralis, który dojrzewa do postaci larw. Rozwój owsika karłowatego trwa tylko kilka dni. Dokładne mechanizmy procesu rozrodczego nie zostały jeszcze wyjaśnione.
Jeśli pasożyty pozostaną w organizmie człowieka, zawsze może dojść do ponownej infekcji. W niektórych przypadkach jednak na ludzi nie mają wpływu owsiki karłowate. W innych przypadkach Strongyloides stercoralis przebija jelita chorego i dostaje się do krwiobiegu. Dzieje się to przede wszystkim w wyrostku robaczkowym, w jelicie krętym oraz w głównym obszarze okrężnicy.
Ryzyko infekcji jest szczególnie wysokie, gdy ludzie chodzą boso. Osoby cierpiące na niedobór odporności są również narażone na zarażenie nicieniami karłowatymi.
Choroby i dolegliwości
Infestacja przez Strongyloides stercoralis jest określana jako infekcja Strongyloides stercoralis lub infekcja owsikiem karłowatym. W niektórych przypadkach infekcja jest przewlekła i trwa przez dziesięciolecia, a osoba dotknięta chorobą nie odczuwa żadnych objawów.
Objawy mogą pojawić się, gdy larwy robaków migrują przez skórę. Nazywane są dolegliwościami skórnymi larw wędrujących i powodują mechaniczne uszkodzenia skóry. W obszarze migracji zachodzą reakcje zapalne. Proces ten jest widoczny poprzez zaczerwienienie i swędzenie.
Larwy owsika karłowatego poruszają się szybko i pokonują około dziesięciu centymetrów na godzinę. Jeśli Strongyloides stercoralis dotrze do płuc człowieka, istnieje ryzyko ostrych trudności w oddychaniu, zapalenia oskrzeli, a nawet płuc.
Stopień, w jakim jelita są dotknięte owsikami, zależy od układu odpornościowego pacjenta. Jeśli ta osoba cierpi na chorobę niedoboru odporności, taką jak AIDS lub rak, istnieje ryzyko powikłań, które w najgorszym przypadku mogą być śmiertelne. Przewlekła inwazja robaków grozi dalszymi infekcjami innymi patogenami.
Ponadto bakterie jelitowe mogą rozprzestrzeniać się po całym organizmie, gdy larwy migrują, co z kolei prowadzi do infekcji. U kobiet Strongyloides stercoralis może być również przenoszony przez mleko matki podczas karmienia piersią, jeśli pasożyty dostały się do przewodów mlecznych.
Pierwsze objawy zarażenia nicieniami karłowatymi pojawiają się w przewodzie pokarmowym około 3 do 4 tygodni po zakażeniu. Osoby dotknięte chorobą cierpią następnie na krwawą biegunkę, nudności i wymioty.
Jednak u około 30 procent zakażonych osób w ogóle nie występują żadne objawy. Rozpoznanie inwazji owsika jest możliwe dzięki badaniu mikroskopowemu stolca i plwociny.
Terapia lekowa jest stosowana w zwalczaniu Sterycoralis Strongyloides. Pacjent otrzymuje środki przeciwrobacze, takie jak mebendazol, albendazol lub iwermektyna, które zabijają pasożyty. Leczenie mebendazolem o szerokim spektrum działania trwa zwykle trzy dni. Następnie organizm jest ponownie uwalniany od Strongyloides stercoralis.
.jpg)
.jpg)
