Zapalenie zatok czołowych

Plik Zapalenie zatok czołowych to zapalenie zatoki czołowej. Jest to forma infekcji zatok.

Co to jest zapalenie zatok czołowych?

W a Zapalenie zatok czołowych zapalenie zatoki czołowej. Zatoka czołowa to zatoka przynosowa. Zapalenie zatok nazywane jest zapaleniem zatok. Zatok czołowy nazywany jest po łacinie zatoką czołową, tak więc zapalenie zatoki czołowej w terminologii medycznej nazywa się zapaleniem zatoki czołowej.

Jeśli masz infekcję zatok, wyściółka zatok jest zaogniona. Zazwyczaj stan zapalny obejmuje również wyściółkę nosa. Połączenie zapalenia nosa i zatok nazywa się zapaleniem błony śluzowej nosa i zatok. Dwie zatoki czołowe znajdują się bezpośrednio nad nosem, nad brwiami. Dlatego zapalenie zatok czołowych prowadzi do bólów głowy w okolicy czoła.

Zapalenie zatoki czołowej może występować samodzielnie lub w połączeniu z zapaleniem innych zatok. Najczęściej dochodzi do zapalenia zatok szczękowych. Dość powszechne jest również zapalenie komórek sitowych. Rzadziej występuje izolowane zapalenie zatok czołowych.

W przypadku zapalenia zatok czołowych można wyróżnić postać ostrą i przewlekłą. Ostra infekcja zatok trwa maksymalnie dwa tygodnie. Po tym czasie objawy całkowicie ustąpiły. Jeśli choroba trwa dłużej niż dwa tygodnie lub jeśli objawy nie ustępują, jest to przewlekłe zapalenie zatok czołowych.

przyczyny

Ostre ropienie zatoki czołowej zwykle jest spowodowane przeziębieniem (nieżyt nosa). Obrzęk błon śluzowych nosa zapobiega wydzielaniu się wydzieliny z zatoki czołowej. Tylko 20 do 30 procent wszystkich infekcji zatok jest powodowanych przez bakterie. Większość jest spowodowana przez wirusy.

Jednak gdy rozwinie się wirusowe zapalenie zatok, patogeny, takie jak Haemophilus infulenzae B, pneumokoki lub paciorkowce ß-hemolityczne z grupy A, mają tendencję do wywoływania drugiej infekcji bakteryjnej. Alergia może również powodować zapalenie zatok czołowych. Przewlekłe zapalenie zatok czołowych jest zwykle wynikiem ostrej infekcji zatok, która nie została wyleczona.

Różne czynniki mogą przyspieszyć rozwój zapalenia zatok czołowych. Możliwe czynniki ryzyka to osłabiony układ odpornościowy i cechy anatomiczne, takie jak powiększone małżowiny, zwężone wejścia do zatok i zgięta przegroda nosowa.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Głównym objawem ostrego zapalenia zatok jest ból głowy. Towarzyszy im silne uczucie ucisku w przedniej części głowy. Ból nasila się, gdy ludzie przechylają głowy do przodu. Wstrząsy, takie jak skakanie lub mocne stąpanie jedną stopą, nasilają ból. Często ból pulsuje tuż nad brwiami.

Jeśli infekcja zatoki czołowej występuje w połączeniu z zapaleniem zatoki szczękowej, może również rozwinąć się ból zęba. Przy równoczesnym nieżycie nosa rozwija się ropna żółtawo-zielona wydzielina z nosa. Oddychanie przez nos jest utrudnione, aw gardle tworzy się tak zwana „droga śluzowa”. Jest to spowodowane ciągłym przepływem wydzieliny z zatok. Wydzielina nie może wypłynąć przez nos i dlatego spływa do gardła.

Ciężkiemu zapaleniu towarzyszy gorączka, niewyraźne widzenie i zmęczenie. Silny kaszel może również wynikać z wydalania śluzu w drogach oddechowych. Jeśli potrzeba kaszlu przez długi czas, pojawia się ból mięśni klatki piersiowej. Przewlekłe zapalenie zatok charakteryzuje się utratą sprawności i chronicznym zmęczeniem.

W zaawansowanych stadiach może rozwinąć się senność, a nawet majaczenie. Zapalenie zatok czołowych zwykle nie wiąże się z krwawieniami z nosa. Zwiększone krwawienie z nosa należy zawsze traktować jako oznakę złośliwego nowotworu w okolicy zatok przynosowych.

Diagnoza i przebieg choroby

Rozpoznanie można łatwo postawić za pomocą badania endoskopowego. Bardzo wyraźne objawy zapalenia zatok zwykle dostarczają decydujących wskazówek. W celu wyjaśnienia przewlekłego zapalenia zatok można zastosować procedury obrazowania, takie jak ultrasonografia lub tomografia rezonansu magnetycznego.

Komplikacje

Zapalenie zatok czołowych może powodować różne komplikacje. Sporadycznie np. Powstają ropnie w okolicy powieki górnej lub ropne zapalenie oczodołu. Jeśli przebieg jest ciężki, może rozwinąć się zagrażające życiu zapalenie opon mózgowych i ropnie mózgu. Jeśli zapalenie skóry czoła nie jest leczone lub jest niedostatecznie leczone, może przekształcić się w chorobę przewlekłą.

W rezultacie mogą wystąpić zaburzenia zapachu i smaku. Niektórzy pacjenci cierpią na ostre zaostrzenia, którym towarzyszy ból i wyczerpanie. Typowe objawy, takie jak gorączka lub kaszel, mogą również powodować poważne komplikacje, takie jak problemy z krążeniem i duszność. W zaawansowanych stadiach choroby może wystąpić utrzymująca się senność, a nawet majaczenie.

Zwiększone krwawienia z nosa sugerują, że stan zapalny rozprzestrzenił się na zatoki. Jeśli w ramach terapii przepisano leki, mogą wystąpić różne skutki uboczne i interakcje. Stosowanie aerozoli do nosa lub kropli do nosa przeciwobrzękowych może powodować podrażnienie błony śluzowej, a nawet prowadzić do uzależnienia.

Antybiotyki i środki wykrztuśne powodują czasami objawy, takie jak problemy żołądkowo-jelitowe, bóle głowy lub reakcje alergiczne. Nie można wykluczyć uszkodzenia serca, wątroby i nerek w przypadku długotrwałego stosowania.

Kiedy należy iść do lekarza?

Zapalenie zatok nie zawsze jest powodem do wizyty u lekarza. Często powstaje w wyniku infekcji bakteryjnej i samoistnie goi się wraz z nią. Istnieją jednak przypadki, w których konieczna jest wizyta u lekarza. Może to być celem wstępnej diagnozy choroby, a także leczenia przewlekłego zapalenia zatok lub obrazu klinicznego ze szczególnie ciężkimi objawami. W tym przypadku osobą kontaktową jest lekarz rodzinny lub specjalista medycyny uszu, nosa i gardła.

Zapalenie zatok czołowych wymaga wizyty u lekarza, zwłaszcza jeśli odczuwasz uciskające bóle głowy w okolicach oczu w związku z przeziębieniem lub przeziębieniem po prostu nie chce się goić. Z jednej strony lekarz stwierdza, że ​​ból głowy jest spowodowany infekcją zatoki czołowej, a nie jakimś innym procesem. Z drugiej strony celem jest zapobieżenie przewlekłemu przebiegowi ostrej choroby, która w pewnych okolicznościach może nie być już tak łatwa do leczenia.

Nawet pacjenci ze skłonnością do zapalenia zatok mogą wcześniej rozpoznać chorobę, udając się do lekarza i zapobiegając jej rozwojowi. Jest to szczególnie ważne w przypadku pacjentów z wieloma chorobami lub dzieci, które podczas pobytu w przedszkolu i szkole są wielokrotnie zakażane infekcjami bakteryjnymi.

Terapia i leczenie

Głównym celem terapii jest zmniejszenie stanu zapalnego. Należy przywrócić naturalny drenaż śluzu w nosie i zatokach. Zwiększone spożycie płynów poprzez zwiększone picie powoduje upłynnienie śluzu, a tym samym prowadzi do lepszego wydalania. Ten sam efekt osiągamy poprzez wysoką wilgotność powietrza, którym oddychamy, poprzez leczenie krótkofalowe, poprzez płukanie nosa czy spraye wodą morską.

Pomocne mogą być również inhalacje parowe z olejkami eterycznymi lub ekstraktami roślinnymi. Można przyjmować środki wykrztuśne lub wykrztuśne, takie jak acetylocysteina lub ambroksol. Istnieją również ziołowe suplementy wykrztuśne lub suplementy enzymatyczne stosowane w leczeniu zapalenia zatok czołowych.

Stosowanie aerozoli do nosa lub kropli do nosa przeciwobrzękowych może złagodzić objawy. Ponieważ w przypadku tych aerozoli do nosa uzależnienie może się szybko rozwinąć, czas ich stosowania powinien być ograniczony do jednego tygodnia. Leki zawierające myrtol lub cineol również zapewniają czysty nos.

Stan zapalny można złagodzić preparatami enzymatycznymi lub aerozolami do nosa zawierającymi kortyzon. Antybiotyki są wskazane tylko w przypadku bardzo ciężkich objawów. Ponadto infekcję bakteryjną należy uznać za pewną lub co najmniej prawdopodobną. W ciężkich przypadkach może być wymagana operacja.

Obkurczenie małżowiny, zeskrobanie kości, wyprostowanie przegrody nosowej lub usunięcie polipów może ułatwić zatkany drenaż śluzu. W przypadku zapalenia zatok czołowych należy unikać silnego ciepła i silnego zimna. Wahania temperatury pogarszają ból. W przypadku silnych bólów głowy głowę można unieść w łóżku za pomocą kilku poduszek. Ułatwia to odpływ wydzieliny.

zapobieganie

Zapaleniu zatok czołowych można zapobiec jedynie poprzez wzmocnienie układu odpornościowego. Jeśli jesteś przeziębiony, nos należy dmuchać tylko niewielkim naciskiem. W przeciwnym razie bakterie mogą dostać się do zatok z powodu wysokiego ciśnienia.

Jeśli zapalenie zatoki czołowej jest spowodowane łagodnymi naroślami błony śluzowej lub innymi stanami anatomicznymi, można je usunąć chirurgicznie. Może to zapobiec przyszłym stanom zapalnym.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków bezpośrednie działania kontrolne w przypadku zapalenia zatok czołowych są znacznie ograniczone, chociaż w niektórych przypadkach nie są one nawet dostępne dla osoby zainteresowanej. Dlatego osoba dotknięta tą chorobą powinna bardzo wcześnie skonsultować się z lekarzem i rozpocząć leczenie, aby nie było dalszych dolegliwości czy powikłań. Ta choroba nie może wyleczyć się sama, dlatego zazwyczaj zawsze konieczne jest leczenie przez lekarza.

Im wcześniej skontaktujemy się z lekarzem, tym lepszy będzie dalszy przebieg choroby. W większości przypadków zapalenie zatok czołowych można dobrze leczyć za pomocą leków. Osoba dotknięta chorobą powinna zawsze przestrzegać prawidłowego dawkowania i regularnego przyjmowania, aby trwale złagodzić objawy.

Przyjmując antybiotyki należy zwrócić uwagę, że nie wolno ich przyjmować razem z alkoholem, w przeciwnym razie ich działanie będzie osłabione. Po zabiegu bardzo przydatne są regularne kontrole i badania lekarskie. Zapalenie zatok czołowych zwykle nie skraca oczekiwanej długości życia osób dotkniętych chorobą.

Możesz to zrobić sam

W ostrej postaci występuje silny ból głowy na czole. Jedna lub obie zatoki czołowe są również wrażliwe na ucisk i stukanie. W takim przypadku lekarz musi sprawdzić, czy konieczne jest podanie antybiotyków. Nie zaleca się tutaj samopomocy. W takim przypadku lepiej udać się do lekarza laryngologa.

Opcje samopomocy są wskazane tylko w przypadku przewlekłego zapalenia zatok czołowych. Środki hydroterapeutyczne obejmują rumiankowe kąpiele parowe i ciepłe, szybujące kąpiele stóp. Inhalacje parowe z olejkami eterycznymi ze świerku, lawendy i eukaliptusa działają kojąco i korzystnie. Dobrym środkiem samopomocy jest dodatek olejków eterycznych do wody do kąpieli. W tym celu do wody do kąpieli dodaje się od pięciu do ośmiu kropli olejku miętowego wraz z taką samą ilością olejku cytrynowego i lawendowego. Pomocne jest również wcieranie jednego z wymienionych olejków, zmieszanego z 60 ml odpowiedniego balsamu nośnikowego do twarzy. Przed pójściem spać chorzy pocierają kości policzkowe od nosa do skroni i czoła.

Należy unikać suchego powietrza, ponieważ wysusza ono błony śluzowe nosa i gardła. Spacery na świeżym powietrzu i wystarczająca ilość płynów są odpowiednie do wspomagania funkcji błon śluzowych.