Węzeł zatokowy

Z Węzeł zatokowy to generator zegara elektrycznego serca, który jest odpowiedzialny za generowanie pobudzenia lub tętna. Komórka rozrusznika może się sama rozładować, dlatego dyktuje rytm serca. Wadliwe działanie węzła zatokowego spowalnia bicie serca, a wtedy rozrusznik może przejąć kontrolę.

Co to jest węzeł zatokowy?

Z Węzeł zatokowy (Węzeł SA, Węzeł Keith Flack lub Nodus sinuatrialis) znajduje się w prawym przedsionku i odpowiada za rytm zatokowy. Jest również znany jako centrum bodźców serca. Wzbudzenie elektryczne jest przenoszone poprzez depolaryzację, która determinuje rytm serca.

Węzeł SA ma kształt wrzeciona na nasierdziu (zewnętrzna warstwa ściany serca), wielkość węzła często znacznie się różni (szerokość 2 do 3 mm, długość 10 do 20 mm). Składa się z komórek mięśnia sercowego, które mogą spontanicznie depolaryzować, tworząc wzbudzenie elektryczne. Z węzła zatokowego trzy wiązki włókien idą w kierunku węzła przedsionkowo-komorowego:

• Pakiet Bachmanna-Jamesa (pęczek międzyzębowy przedni)

• Pakiet Wenckebacha (środkowy pakiet międzywęzłowy)

• Pakiet Thorela (pęczek międzywęzłowy tylny)

Anatomia i budowa

Serce pompuje samodzielnie i nie jest zależne od pobudzenia nerwów. Wynika to z faktu, że istnieją tutaj tak zwane rozruszniki serca. Komórki te rozładowują się spontanicznie, a najważniejszym zegarem jest węzeł zatokowy. Znajduje się na najbardziej zewnętrznej warstwie mięśnia sercowego, gdzie żyła główna górna wpada do prawego przedsionka. Jest to guzek niewyczuwalny, ukrwiony przez prawą tętnicę wieńcową.

U zdrowych ludzi osiąga częstotliwość około 70 uderzeń / minutę. Jednak liczba ta zależy od wieku, poziomu wyszkolenia i różnych czynników indywidualnych. Podczas wysiłku fizycznego częstotliwość wzrasta do 120 uderzeń, często do 200 uderzeń. W nocy częstotliwość wynosi wtedy tylko 50 uderzeń na minutę.

Funkcja i zadania

Węzeł zatokowy jest również znany jako autonomiczny rozrusznik serca, który wywołuje pobudzenie serca. W tym celu jony sodu wpływają do komórek i otwierają się kanały wapniowe, co prowadzi do wzbudzenia węzła SA. Osiągnięcie określonej wartości progowej powoduje całkowite rozładowanie ogniwa (depolaryzacja). Następnie wyrównuje się napięcie, cząstki są ponownie zagęszczane przez pompę sodowo-potasową i przywracana jest pozycja wyjściowa (repolaryzacja).

Krzywa elektryczna, którą to tworzy, nazywa się potencjałem czynnościowym. Pobudzenie węzła zatokowego kontynuowane jest następnie do węzła przedsionkowo-komorowego, który znajduje się między komorami a przedsionkami. Węzeł przedsionkowo-komorowy przekazuje sygnały z węzła zatokowego do tzw. Wiązki His, która porusza się w kierunku przegrody międzykomorowej. Tam linia wzbudzenia dzieli się na lewą lub prawą kończynę komory. Kończyny komór rozgałęziają się następnie na szczycie serca, a końcowe gałęzie nazywane są włóknami Purkinjego.

Choroby i dolegliwości

Węzeł zatokowy może być dotknięty różnymi zaburzeniami, które podsumowuje się jako „zespół chorego węzła zatokowego”. Obejmuje to różnego rodzaju zmiany częstotliwości: Jeśli częstotliwość jest zbyt niska, nazywa się to bradykardią, jeśli jest zbyt szybka, nazywa się to tachykardią.

Innym wariantem jest zatrzymanie zatok. Węzeł zatokowy ulega całkowitej awarii i następuje ostre zatrzymanie akcji serca. Zwykle występuje tu węzeł przedsionkowo-komorowy, który następnie przejmuje funkcję węzła zatokowego, ale działa z nieco niższą częstotliwością. Jest to jednak wystarczające, aby zatrzymanie zatok tylko w rzadkich przypadkach zagrażało życiu.

Ponadto fazy zwiększonego pobudzenia mogą występować naprzemiennie z fazami, w których zmniejsza się liczba uderzeń. Szybkie fazy nazywane są wówczas również migotaniem przedsionków lub trzepotaniem przedsionków. Zespół węzła zatokowego występuje częściej u pacjentów z chorobą wieńcową lub wysokim ciśnieniem krwi, co oznacza, że ​​mięsień sercowy nie jest zaopatrywany w wystarczającą ilość tlenu.

W zależności od częstotliwości uderzeń występuje wiele różnych objawów: jeśli tętno jest mniejsze niż 50 na minutę, osoby dotknięte chorobą cierpią na zawroty głowy lub omdlenia, jeśli rytm serca jest trwale spowolniony, prowadzi to do duszności, zmniejszonej wydajności lub zatrzymywania wody w nogach i płucach.

Pacjenci skarżą się również na częste oddawanie moczu w nocy i niemożność leżenia płasko w łóżku. Nadaktywność objawia się trudnościami w oddychaniu, uczuciem ucisku w klatce piersiowej lub kołataniem serca. Ból pojawia się w klatce piersiowej, który promieniuje również do lewego ramienia lub szyi i może być bardzo groźny.

Jeśli tętno nie zwiększa się podczas wysiłku fizycznego, mówi się o niekompetencji chronotropowej. Jeśli impulsy elektryczne węzła SA nie są już przekazywane do komory, pojawia się blok AV, w którym można wyróżnić trzy różne formy:

• Blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia: w tym miejscu transmisja impulsów jest opóźniona. Jednak ta forma zwykle nie wymaga leczenia.
• Blok przedsionkowo-komorowy II stopnia: od czasu do czasu przekazywanie sygnałów zawodzi. W przypadku choroby serca należy rozważyć leczenie.
• Blok przedsionkowo-komorowy III stopnia: przewodzenie bodźców jest całkowicie przerwane i pojawiają się typowe objawy bradykardii.

Lekarz diagnozuje za pomocą EKG zaburzenie przewodzenia wzbudzenia. Konieczne może być również długoterminowe EKG z urządzeniem noszonym przy ciele przez jeden dzień. Choroby leczy się za pomocą leków lub rozrusznika serca.