Ischium

Tak jak Ischium znana jest część miednicy kostnej, która składa się z ciała kulszowego i dwóch gałęzi kulszowych. Kość kulszowa stanowi punkt wyjścia dla wielu mięśni i ścięgien. Z tego powodu, oprócz złamań, czasami dotykają go choroby ścięgien i mięśni.

Co to jest kość kulszowa?

Kość kulszowa większości ssaków w rzeczywistości odpowiada dwóm kościom kulszowym, które razem tworzą spojenie miednicy i tym samym przyczyniają się do połączenia chrzęstnego połówek miednicy. Również u ludzi kość kulszowa jest częścią kości miednicy i jedną z wielu płaskich kości w ciele.

W organizmie ludzkim kość kulszowa składa się z ciałka ossi ischii, ramus superior ossis ischii i ramus interferior ossis ischii. Trzon kości kulszowej należy do tylnej części panewki i zawiera ogonową część dużego nacięcia kulszowego, płaski kręgosłup kręgosłupa kulszowego i mniejsze nacięcie kulszowe na tylnej krawędzi (brzeg).

Anatomia ludzkiego kości kulszowej niekoniecznie odpowiada anatomii kulszowej innych ssaków. Na przykład u czworonogów kręgosłup kulszowy jest skierowany ku górze i ma kształt pachwiny. U czworonogów nadal stanowi część kości biodrowej. Kość kulszowa większości gatunków ma wspólne połączenie ogonowe ciała kulszowego i gałęzi tworzących płytkę kulszową (tabula ossis ischii).

Anatomia i budowa

Kości płytkowe (Ossa plana) to płaskie kości o niewielkiej grubości. Na zewnątrz składają się ze zbitej masy kostnej. Wewnątrz składają się z gąbczastej substancji kostnej, pomiędzy którymi znajduje się szpik kostny.

Miednica kostna (osi ischii) człowieka zawiera takie płaskie kości. Tworzy łukowatą dolną granicę tak zwanego zablokowanego otworu biodrowego (foramen obturatum). Miednica kostna jest pogrubiona w kierunku guzowatości kulszowej (guzowatość kulszowa). Guzowatość kulszowa jest pochodzenia mięśniowego i ważnym punktem osadzenia. Jest pokryty tłustymi poduszeczkami. Kręgosłup kulszowy (spina ischiadica) leży powyżej guzowatości kulszowej.

W linii miednicy dzieli się na wielką siekaczę kulszową lub dużą retrakcję kulszową i mniejsze nacięcie kulszowe lub małą retrakcję kulszową. Wraz z kością biodrową (os ilium) i łonową (os łonowa) kość kulszowa tworzy kość biodrową (os coxae). Os ischii to pojedynczy korpus z górną i dolną gałęzią kulszową. Niektórzy autorzy definiują te dwie gałęzie jako jedną gałąź kulszową. Do ludzkiego kość kulszowa przyczepia się wiele mięśni.

Funkcja i zadania

Kości płytkowe są najczęściej używane do mechanicznej ochrony narządów wewnętrznych, a dzięki płaskiemu kształtowi zapewniają miejsce na wprowadzenie mięśni szkieletowych. Zadaniem ludzkiego kulszaka jest, oprócz przyczepu mięśni, przede wszystkim stabilizacja kości miednicy.

Górna gałąź kulszowa wraz z górną gałęzią łonową tworzy granicę czaszki dla otworu obturatum. Struktura ta ma trzy różne strony: tzw. Facies externa, facies interna i facies posterior. Facies externa jest kwadratowy, a na górnym końcu ma ścięgno mięśnia zasłonowego zewnętrznego w bruździe. W dolnym końcu staje się gorszym ramusem i dzięki temu uzyskuje stabilność. Przednią granicą tych struktur jest otwór zasłonowy. Wyraźna krawędź kości oddziela strukturę od tylnej części twarzy. Mięsień czworoboczny udowy ma swój początek blisko krawędzi. Włókna zewnętrznego mięśnia zasłonowego leżą w kierunku do przodu, a mięsień przywodziciela wielkiego w kierunku do dołu.

Facies interna tworzy część kostnej ściany miednicy małej na górnej gałęzi kulszowej. Sierpowate przedłużenie więzadła krzyżowo-krzyżowego można zobaczyć na ostrej krawędzi kości na dolnym końcu. Mięsień transversus perinei superficialis i mięsień kulszowo-jamisty również powstają z kości kulszowej. Ramus inferior ossis ischii to spłaszczona kość z ramus superior. Wraz z ramusem dolnym ossis łonowym tworzy ogonową granicę otworu obturatum. Nierówna facja zewnętrzna jest źródłem zewnętrznego mięśnia zasłonowego i częściowo mięśnia przywodziciela wielkiego.

Z drugiej strony wewnętrzna twarz tworzy część przedniej ściany miednicy małej. Zewnętrzna krawędź tej struktury jest źródłem powierzchownej powięzi krocza (Fascia perinei superficialis). Wewnętrzna powięź przepony moczowo-płciowej jest przymocowana do wewnętrznej krawędzi konstrukcji. W międzyczasie swój początek ma mięsień poprzeczny perinei profundus.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Jak każda inna kość ciała, złamania mogą wpływać na kość kulszową. Złamanie odpowiada całkowitemu odcięciu kości siłą bezpośrednią lub pośrednią. Złamania kości kulszowej to złamania pierwotne lub wtórne.

W pierwotnych złamaniach fragmenty kości są oddalone od siebie nie więcej niż o milimetr. Złamania wtórne mają szczelinę większą niż jeden milimetr. Złamanie kulszowe jest zwykle poprzedzone upadkami lub innymi wypadkami. Zmęczeniowe złamanie kości kulszowej również nie jest rzadkością po silnym stresie. Ponieważ anatomiczna budowa kości kulszowej tworzy przyczepność do dużej liczby ścięgien i mięśni, główną przyczyną problemów związanych z kością kulszową są bóle mięśni i ścięgien.

Na przykład często występuje zapalenie ścięgien ścięgien kulszowych. Występują one zwykle z powodu tarcia, infekcji lub przeciążenia i początkowo objawiają się jedynie łagodnymi dolegliwościami. Dlatego zapalenie ścięgien jest często zauważane bardzo późno i już wtedy charakteryzuje się chrupiącymi złogami wapnia, co znacznie utrudnia leczenie. Zerwanie włókien mięśniowych w okolicy kulszowej jest znacznie rzadsze niż naderwanie lub stłuczenie mięśni. Zapalenie mięśni kości kulszowej również występuje rzadko, ale nie należy go całkowicie ignorować.