Pod Sympatyczny ton podsumowano mało mierzalny i ciągle zmieniający się stan pobudzenia współczulnego układu nerwowego. Podwyższony ton współczucia wprowadza ciało w rodzaj reakcji, takiej jak lot lub atak. Objawia się między innymi wzrostem ciśnienia krwi, przyspieszeniem akcji serca, zwężeniem obwodowych naczyń krwionośnych oraz zmniejszeniem czynności jelit. Głównym antagonistą jest przywspółczulny układ nerwowy, który zapewnia relaks i regenerację.
Co to jest sympatyczny ton?
Termin współczulny ton podsumowuje stan pobudzenia współczulnego układu nerwowego. Współczulny układ nerwowy, wraz z jego antagonistą, przywspółczulnym układem nerwowym, jest przypisany do wegetatywnego układu nerwowego.
Współczującego tonu nie można precyzyjnie zmierzyć i stale się zmienia, aby dostosować się do obecnej sytuacji. Kiedy sympatyczny ton wzrasta, organizm zostaje wprowadzony w tryb wzmożonej reakcji i zwiększonej motywacji fizycznej i mięśniowej. Fizjologicznie organizm jest optymalnie zaprogramowany do ucieczki lub ataku (reakcja na stres).
Jednak tryb ucieczki lub walki jest w pewnym stopniu kosztem innych funkcji, które są ważne dla przetrwania, więc po fazie wysokiego tonu współczulnego musi nastąpić faza relaksu, która jest osiągnięta poprzez zwiększone uwalnianie neuroprzekaźnika acetylocholiny przez przywspółczulny układ nerwowy.
U zdrowej osoby ton współczulny i przywspółczulny uzupełniają się nawzajem i istnieje równowaga między dwoma antagonistami. Fazowo ton współczulny lub przywspółczulny określa fizjologiczne wydarzenia w organizmie.
Funkcja i zadanie
Sympatyczny ton, który jest miarą sympatycznego stanu podniecenia, miał ogromne znaczenie rozwojowe dla natychmiastowej ochrony ludzi. Wysoki ton współczujący, będący synonimem wysokiego poziomu stresu, wprawia w ruch kaskadę krótkotrwałych zmian fizjologicznych, które optymalnie przygotowują ludzi do lotu lub ataku. Naczynia krwionośne zaopatrujące mięśnie szkieletowe reagują rozszerzeniem, natomiast naczynia skóry i niektórych narządów, np. B. nerki są zwężone. Przy jednoczesnym wzroście ciśnienia krwi i tętna uzyskuje się poprawę zaopatrzenia mięśni, a jednocześnie zmniejsza ryzyko krwawienia obwodowego w przypadku ewentualnego urazu.
Dodatkowo spowolniona zostaje perystaltyka jelit i produkcja moczu w celu uzyskania dłuższej wytrzymałości, także w obszarze niezbędnych wydalin. Zwiększona glikoliza poprzez rozpad węglowodanów i zwiększony przepływ krwi w mózgu łączą optymalną wydajność fizyczną z optymalną wydajnością mózgu.
Z punktu widzenia rozwoju, główną korzyścią płynącą ze współczującego tonu była prawdopodobnie optymalna ochrona przed napastnikami, zarówno w locie, jak iw ataku. Wysoki ton współczujący zapewnia najlepsze przygotowanie fizjologiczne do obu opcji.
Zmieniony styl życia w uprzemysłowionym świecie często prowadzi do pojawienia się stresorów, które wyzwalają wysoki poziom współczulnego tonu, który wprawia w ruch całą fizjologiczną kaskadę.Z reguły jednak hormonów stresu nie można zredukować poprzez wysoką wydolność fizyczną lub wytrzymałość, ponieważ lot lub atak byłby w tej sytuacji odwrotny do zamierzonego i następny stresor pojawiłby się przed obniżeniem hormonów stresu. Dlatego często istnieje ryzyko, że organizm jest stale czujny z powodu określonych stresorów. Oryginalny mechanizm ochronny może następnie przekształcić się w ryzyko wystąpienia problemu sercowo-naczyniowego w postaci wysokiego ciśnienia krwi lub innych chorób wtórnych.
Choroby i dolegliwości
Wysoki ton współczulny, który można rozpoznać po stężeniu hormonów stresu (adrenaliny, noradrenaliny) powyżej normalnego poziomu, powoduje serię krótkotrwałych, fizjologicznych zmian w organizmie, z których wszystkie mają na celu stworzenie optymalnych warunków do ucieczki lub ataku w przypadku zagrożenia . Zasadniczo ograniczenia funkcjonalne związane z chorobą mogą wystąpić w dowolnym momencie różnych zmian fizjologicznych.
W bezpośrednim związku z tonem współczulnym występuje słaba równowaga między tonem współczulnym i przywspółczulnym. Często prowadzi do prawie trwałej dominacji układu współczulnego nad przywspółczulnym. Organizm ma zbyt małą szansę na regenerację, ponieważ jest w ciągłym stanie alarmowym i wiele procesów fizjologicznych nie zachodzi już w normalnym trybie.
Typowe dolegliwości, które z tego wynikają to nerwowość, zaburzenia snu z sennością w ciągu dnia, skurcze i problemy trawienne. Względnie niespecyficzne objawy skłoniły wielu lekarzy do rozpoznania dystonii wegetatywnej w latach pięćdziesiątych i później. Termin ten budzi dziś kontrowersje wśród specjalistów, gdyż często jest „tylko” zerwaniem relacji pomiędzy tonem współczulnym i przywspółczulnym na rzecz tonu sympatycznego.
Przesunięty związek między współczulnym i przywspółczulnym układem nerwowym jest znany jako sympatheticotonia. Sympatheticotonia jest bardzo prawdopodobna ze względu na fakt, że częste stresory powodują mniej lub bardziej trwałe wysokie stężenie hormonów stresu, których nie można fizycznie „odpracować”, tak że niektóre procesy fizjologiczne przebiegają tylko w trybie alarmowym i powodują dolegliwości.
Sympatheticotonia niesie również ryzyko dla układu sercowo-naczyniowego. Częsty wzrost ciśnienia krwi spowodowany częstym uwalnianiem hormonów stresu niesie ze sobą ryzyko, że podwyższone ciśnienie krwi, a zwykle także przyspieszona akcja serca, staną się trwałe i chroniczne, tj. Rozwinie się trwałe nadciśnienie tętnicze ze wszystkimi jego następstwami.
Jest bardzo prawdopodobne, że rolę odgrywają czynniki genetyczne. Pobudliwość wywoływana przez stresory jest bardzo indywidualna. Ośrodki współczulne w rdzeniu kręgowym odbierają impulsy z pewnych rejonów ośrodkowego układu nerwowego i odpowiadają wzrostem tonu współczulnego. Podstawowy wzorzec wynika z fiksacji genetycznej i prawdopodobnie jest tylko częściowo nabyty poprzez warunki życia.
.jpg)
