Czujność

w Czujność jest to nieukierunkowane, trwałe czujnośćktóre mogą przybierać różne formy. Objawy i zespoły kliniczne, które przejawiają się w postaci znacznie zmniejszonej czujności, nazywane są ilościowymi zaburzeniami świadomości i występują w kontekście wielu chorób neurologicznych, psychologicznych i innych.

Co to jest czujność?

Neuronauki definiują czujność jako formę uwagi, która jest częścią neuronowego przetwarzania informacji. Czujność opisuje stan aktywacji układu nerwowego i nie jest kategorycznie ani obecna, ani nieobecna, ale jest inaczej wymawiana.

Czujność różni się od innych form uwagi tym, że działa tonizująco, tj. Trwa trwale i nie występuje tylko w krótkich fazach. Ponadto czujność jest zawsze niekierowana.

W kontekście chorób fizycznych i psychicznych znacznie zmniejszona czujność może objawiać się między innymi sennością, sennością lub śpiączką.

Funkcja i zadanie

Osoba zdrowa, która nie koncentruje się na żadnej konkretnej pracy, jest w świadomym stanie gotowości: określone bodźce mogą przyciągnąć uwagę, nagłe zagrożenia wywołują stan alarmowy i ogólnie świadomość jest otwarta na różne zmysły.

Kiedy osoba świadomie się rozluźnia, wchodzi w świadomy stan spoczynku i prawdopodobnie w jeden z różnych etapów snu. Laboratorium snu może określić i zarejestrować czujność snu; Szczególnie w EEG diagnostycy mogą rozpoznać, jak silna jest toniczna niekierowana aktywacja człowieka.

Czujność podlega naturalnym wahaniom w ciągu dnia, które mogą się różnić w zależności od osoby. Neuronauki poznawcze odnoszą się także do takich cykli, jak rytmy okołodobowe; podlegają one zegarowi biologicznemu lub molekularnemu i są oparte na oddziaływaniach biochemicznych, które są uwarunkowane genetycznie: jednostka nie uczy się tych cykli, ale raczej podąża za nimi intuicyjnie.

Przeważnie aktywacja neuronalna osiąga swój szczyt rano: lekarze i psychologowie często w tym okresie przeprowadzają testy funkcji poznawczych, aby móc ocenić sprawność człowieka i wykluczyć czynniki zakłócające, spowodowane wahaniami czujności w zależności od pory dnia.

Ponadto czujność zmienia się również w ramach krótszych cykli, tzw. Rytmów ultradobowych. Obejmuje to również podstawowy cykl odpoczynku i aktywności, w skrócie BRAC. Jeden cykl BRAC trwa około 90 minut i charakteryzuje się różnymi formami czujności, które są powtarzane na koniec tego procesu.

System aktywacji siatkowo-wstępującej (ARAS) reprezentuje tę część układu nerwowego, która jest między innymi odpowiedzialna za kontrolowanie czujności. ARAS ma daleko idący wpływ na organizm człowieka: czujność nie tylko wpływa na przetwarzanie informacji neuronalnej, ale także wpływa na układ hormonalny i inne obszary organizmu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Szczególnie zaburzenia czujności są w psychiatrii określane jako ilościowe zaburzenia świadomości, obniżona lub zachmurzona świadomość. Natomiast w przypadku jakościowych zaburzeń świadomości lub zmian w świadomości zachowana jest czujność. Ilościowe zaburzenia świadomości mogą u. za. wskazują na upośledzenie funkcji mózgu, prawdopodobnie z przyczyn organicznych, toksykologicznych lub psychologicznych.

Medycyna dzieli ilościowe zaburzenia świadomości na różne stopnie nasilenia, przy czym najważniejszymi są senność, senność, prekoma i śpiączka. Senność charakteryzuje się sennością o znaczeniu klinicznym i wykracza poza poziom normalnego zmęczenia. Może wystąpić np. W kontekście delirium z odstawieniem alkoholu, ostrym zatruciem (np. Lekami psychotropowymi). Senni ludzie pojawiają się i czują się senni, a osoby postronne sprawiają wrażenie psychicznej nieobecności. Można je jednak obudzić, przejawiać (możliwie ograniczone) reakcje na bodźce zewnętrzne, a ich odruchy są zwykle nadal obecne. W przypadku senności często konieczna jest intensywna terapia, leczenie szpitalne.

To samo dotyczy sopora. Termin ten odnosi się do łacińskiego słowa oznaczającego „sen”, ale opisuje również stan klinicznie istotny w sensie ilościowego zaburzenia świadomości. Ludzie w Soporze są nie tylko senni, są również nieprzytomni i wydają się śpiący. Zwykłe środki, takie jak potrząsanie ramionami, głośne mówienie i podobne środki, często nie mogą jednak obudzić poszkodowanych. Z reguły do ​​wywołania reakcji konieczny jest silny bodziec bólowy lub podobnie silny sygnał.

Śpiączka jest najsilniejszą formą zmętnienia świadomości, ponieważ w tym stanie nie ma już przebudzenia: osoby dotknięte chorobą zdają się śpi, ale nie można ich obudzić i nie można się nimi zająć. Ponadto nie reagują już na bodźce zewnętrzne i często nie wykazują odruchów lub wykazują jedynie osłabienie. W przypadku śpiączki konieczna jest ścisła kontrola lekarska na oddziale intensywnej terapii.

Osoby cierpiące na epilepsję również doświadczają spadku czujności podczas napadu, który neuronauki poznawcze czasami nazywają epileptycznymi zmianami świadomości. Ta forma zaburzenia czujności jest przejściowa i zwykle ustępuje po napadzie. W niektórych przypadkach komplikacje prowadzą do przedłużających się ograniczeń w nieukierunkowanej uwadze tonizującej.

Znieczulenie, na przykład w związku z operacją, opisuje sztuczne zmniejszenie czujności spowodowane lekami.