Bakteria Yersinia pestis (również Pasteurelle pestis nazywana) jest czynnikiem sprawczym groźnej zarazy chorób zakaźnych. Istnieje kilka form dżumy, dżuma dymienicza, dżuma płuc, posocznica dżumowa, dżuma skórna, dżuma nieudana i dżumowe zapalenie opon mózgowych. Z wyjątkiem dżumy skórnej wszystkie są bardzo niebezpieczne i nieleczone często prowadzą do śmierci. Nawet dzisiaj 10 do 15 procent leczonych pacjentów nadal umiera z powodu tej choroby.
Czym jest Yersinia Pestis?
Bakteria dżumowa Yersinia pestis należy do rodziny Enterobacteriaceae. Swoją nazwę zawdzięcza szwajcarskiemu lekarzowi i odkrywcy Alexandre Yersin, który badał zarazę i odkrył patogen w 1894 roku. To także on jako pierwszy rozpoznał, że Yersina pestis jest przenoszona głównie przez szczury i myszy lub przez pchły szczurze i owady.
Początkowo dżuma nie jest łatwa do zdiagnozowania. Często pierwsze objawy są mylone z malarią, tyfusem i tyfusem, zanim pojawią się guzy dżumowe.
Bakteria dżumy jest izolowana z krwi, ropy lub plwociny chorych i albo oglądana pod mikroskopem pod zabarwieniem, albo hodowana w hodowli. Stosowany jest również test ze specjalnymi antygenami.
Występowanie, dystrybucja i właściwości
Historia zarazy to horror. Epidemie dżumy odnotowano od czasów starożytnych. Pierwsza odnotowana fala dżumy miała miejsce w VI wieku. Ich wybuch prawdopodobnie rozpoczął się w Egipcie, skąd rozprzestrzenił się na Afrykę Północną i cały region Morza Śródziemnego, a szczególnie uderzył w Cesarstwo Bizantyjskie. Nie wiadomo, ile osób padło jej ofiarą, ale prawdopodobnie była to prawie połowa wszystkich mieszkańców regionu. Zlikwidowano całe stowarzyszenia rodzinne, mało kto odważył się wyjść z domu, pola pozostały nieuprawione, wybuchł głód.
Druga wielka fala dżumy ponownie wstrząsnęła tym samym regionem w VIII wieku. W XIV wieku „czarna śmierć” dotarła do całej Europy. Tym razem prawdopodobnie przyjechał z handlarzami z Azji, zwłaszcza z Chin. Ta epidemia dżumy również bardzo zdziesiątkowała populację i prawdopodobnie pochłonęła miliony istnień ludzkich.
Aż do XVIII wieku i na krańcach Europy aż do XX wieku plaga wciąż się powtarzała. Ostatnia poważna epidemia dżumy wystąpiła w Azji Środkowej pod koniec XIX i na początku XX wieku, gdzie prawdopodobnie zabiła 12 milionów ludzi.
Jednym z powodów, dla których bakteria dżumy jest tak niebezpieczna, jest to, że może być przenoszona na różne sposoby. Infekcja zwykle zaczyna się od ugryzienia przez pchłę szczura szczura zarażonego zarazą, a następnie zarażenia innych szczurów. Tak zaczyna się wielka śmierć szczurów, a pchły, które nie mogą już znaleźć żywicieli, rozprzestrzeniają się także na myszy, wiewiórki, inne gryzonie i ich myśliwych, ale także na ludzi.
Zarazę przenoszą nie tylko pchły szczurze, ale także ludzkie pchły i wiele owadów, takich jak komary, wszy, mrówki i pająki. Ponadto infekcja następuje poprzez bezpośredni kontakt z zakażoną tkanką, przedmiotami lub infekcją kropelkową między ludźmi.
Okres inkubacji dżumy dymieniczej wynosi około 7 dni, a dżumy płuc tylko od kilku godzin do 2 dni. Następnie choroba objawia się wysoką gorączką, dreszczami, bólami głowy i ciała, nudnościami, biegunką i wymiotami. Dopiero 24 godziny później pojawiają się pierwsze ropne guzki z powodu obrzęku węzłów chłonnych. W zapaleniu płuc występuje ciężka duszność, kaszel i plwocina czarnokrwista. W przypadku posocznicy dżumowej lub dżumowego zapalenia opon mózgowych pacjenci często umierają, zanim pojawią się pierwsze widoczne objawy.
Choroby i dolegliwości
Ale nawet dzisiaj, zwłaszcza w Azji, ale także w Afryce i Ameryce Północnej, zdarzają się powtarzające się przypadki dżumy. Według WHO każdego roku rejestruje się od 1000 do 2000 przypadków zachorowań, a liczba niezgłoszonych przypadków jest wysoka. Jednak lepsze warunki higieniczne, skuteczne środki kwarantanny i skuteczne metody leczenia zapobiegły poważnym epidemiom.
Patogen dżumy jest nadal niebezpieczny, aw slumsach i slumsach świata wciąż na nowo pojawiają się choroby. Istnieją obecnie szczepionki przeciwko dżumie, ale z powodu ekstremalnych zmian genetycznych patogenu są one stosunkowo słabo skuteczne i mają silne skutki uboczne. Z tego powodu są używane tylko w wyjątkowych przypadkach. Istnieje jednak możliwość chemoprofilaktyki dla wszystkich osób, które muszą podróżować do obszarów zarażonych.
Patogen dżumy stanowi również wielkie zagrożenie jako potencjalna broń biologiczna. WHO zalicza bakterię yersinia pestis, podobnie jak patogeny Ebola, wąglika, cholery i ospy, do „brudnej broni” używanej przez lub w grupach terrorystycznych Wojny można było wykorzystać.
Dziś dżumę leczy się skutecznymi antybiotykami. Leki pierwszego wyboru to streptomycyna, tetracykliny i chinolony. Ponadto łagodzi się poważne objawy choroby i, jeśli to możliwe, obniża się gorączka. Pacjenci są ściśle izolowani, aby zminimalizować wysokie ryzyko infekcji. Jeśli pacjent przeżyje zarazę, istnieje dożywotnia odporność na ten specyficzny patogen.
.jpg)
