Corynebacterium diphtheriae

Plik Corynebacterium diphtheriae to gram-dodatnia bakteria w kształcie pałeczki należąca do rodzaju Corynebacteria. Wywołuje chorobę błonicy.

Co to jest Corynebacterium Diphtheriae?

Maczugowce należą do grupy pałeczek Gram-dodatnich. Bakterie Gram-dodatnie można zabarwić na niebiesko za pomocą barwienia Grama. W przeciwieństwie do bakterii Gram-ujemnych mają one tylko grubą warstwę peptydoglikanu zbudowaną z mureiny i nie mają dodatkowej zewnętrznej ściany komórkowej. Maczugowce są nieruchome i nie mogą tworzyć zarodników. Bakterie pręcików mają kształt maczugi ze względu na spuchnięte końce komórek.

Mają zdolność wzrostu zarówno w warunkach beztlenowych, jak i tlenowych. Corynebacterium diphtheriae ma średnicę 0,5 mikrometra. Ma długość od dwóch do czterech mikrometrów. Zgrupowany układ przypominający literę V jest charakterystyczny dla tego szczepu bakterii.

W sumie można wyróżnić cztery różne biotypy. Gatunki gravis, belfanti, mitis i interactus różnią się pod względem reakcji fermentacji cukrów, aktywności hemolitycznej i formowania się kolonizacji.

Występowanie, dystrybucja i właściwości

Infekcje Corynebacterium diphtheriae występują na całym świecie. Większość chorób obserwuje się w klimacie umiarkowanym. Infekcje częściej występują jesienią i zimą. W ciągu ostatnich 50–70 lat w zachodnich uprzemysłowionych krajach obserwowano gwałtowny spadek liczby zakażeń Corynebacterium diphtheriae. Jednak błonica nadal występuje endemicznie w innych częściach świata. Obszary endemiczne obejmują Afganistan, Indonezję, Indie, Haiti, niektóre kraje afrykańskie i Rosję. Ostatnia duża epidemia Corynebacterium diphtheriae w Niemczech miała miejsce w latach 1942–1945. Od 1984 r. Udokumentowano tylko pojedyncze przypadki zakażenia.

Dla Corynebacterium diphtheriae ludzie są jedynym istotnym rezerwuarem. Do przenoszenia dochodzi, gdy gardło jest zakażone infekcją kropelkową. Ten wariant transmisji jest również znany jako kontakt twarzą w twarz. W przypadku błonicy skóry zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt. Nosiciele bezobjawowi, tak zwane eliminatory, przenoszą patogen rzadziej niż osoby faktycznie chore. Na 100 osób, które są narażone na działanie patogenu, zachoruje około 10 do 20. Odpowiada to wskaźnikowi zarażenia od 0,1 do 0,2.

Wskaźnik zarażenia określa odsetek populacji nieuodpornionej, w której infekcja występuje po kontakcie z odpowiednim patogenem wywołującym chorobę. Zakażenie poprzez kontakt z zanieczyszczonym materiałem jest teoretycznie możliwe, ale rzadko występuje. Infekcje mogą również wystąpić w laboratorium z powodów zawodowych. Ostatnie odnotowane zakażenie laboratoryjne Corynebacterium diphtheriae miało miejsce w latach 90.

W przypadku zakażenia Corynebacterium diphtheriae czas inkubacji wynosi od dwóch do pięciu dni. W rzadkich przypadkach pierwsze objawy pojawiają się dopiero po ośmiu dniach. Zakażenie trwa tak długo, jak długo można wykryć patogen. Bez leczenia większość pacjentów jest zaraźliwa przez około dwa tygodnie. Infekcja rzadko występuje po ponad czterech tygodniach. W przypadku leczenia antybiotykami infekcja trwa tylko od dwóch do czterech dni.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Corynebacterium diphtheriae może wywoływać błonicę tylko wtedy, gdy może wytwarzać toksyny błonicy. Egzotoksyna jest wytwarzana tylko wtedy, gdy bakteria jest zakażona bakteriofagiem.Bakteriofagi to typy wirusów, które specjalizują się w zakażaniu bakterii.

Infekcje Corynebacterium diphtheriae w klimacie umiarkowanym dotyczą głównie dróg oddechowych. Pierwotne zakażenie następuje głównie w okolicy migdałków i gardła. Ale może również wystąpić pierwotna infekcja krtani, nosa, tchawicy lub oskrzeli.

Błonica zwykle zaczyna się od bólu gardła i trudności w połykaniu. Objawom towarzyszy gorączka do 39 ° C. W późniejszym okresie pacjenci cierpią na chrypkę i obrzęk węzłów chłonnych. Na migdałkach i gardle tworzy się szaro-biały nalot. Powłoka może również wydawać się brązowawa i nazywana jest pseudomembraną. Ta pseudomembrana często przecina migdałki i rozprzestrzenia się w okolicy podniebienia i języczka.

Podczas próby podniesienia membrany drewnianą szpatułką pojawia się punktowe krwawienie. Ten punktowaty krwotok jest ważnym kryterium diagnostycznym pozwalającym na odróżnienie błonicy od innych chorób układu oddechowego. Słodki zapach jest również typowy dla błonicy. Można to dostrzec z daleka. W okolicy szyi występuje masywny obrzęk. Tworzą charakterystyczny wizerunek szyi Cezara. Obrzęk może być tak silny, że drogi oddechowe są zablokowane.

Ataki uduszenia mogą wystąpić szczególnie w przypadku błonicy krtani, tzw. Prawdziwego zadu. Inne objawy błonicy krtani to kaszel i chrypka. Błonica nosa jest znacznie mniej zauważalna. Często występuje tylko lekko krwawe wydzieliny z jednego lub obu nozdrzy.

Najważniejszymi powikłaniami błonicy są ataki uduszenia, stany zapalne mięśnia sercowego i nerwów. Takie polineurytydy mogą wystąpić kilka tygodni po rzeczywistej chorobie. Mniej powszechnymi powikłaniami są niewydolność nerek, zawał mózgu, zapalenie mózgu lub zator tętnicy płucnej.

Błonica skóry lub rany występuje głównie na obszarach tropikalnych. W krajach zachodnich dotyczy to grup ryzyka, takich jak bezdomni lub narkomani. Na podstawie obrazu klinicznego infekcji skóry wywołanej przez Corynebacterium diphtheriae nie można odróżnić od innych bakteryjnych infekcji skóry.

Pięć do dziesięciu procent wszystkich pacjentów z błonicą umiera pomimo leczenia. Jeśli leczenie jest opóźnione lub opieka medyczna jest niewystarczająca, śmiertelność wzrasta nawet do 25 procent.