kowadło

W uchu środkowym ludzkiego ucha znajdują się trzy kosteczki słuchowe, które są ze sobą połączone przegubowo i przekazują mechaniczne wibracje błony bębenkowej do ślimaka w uchu wewnętrznym.

Środkowa kosteczka nazywana jest kowadło wyznaczony. Absorbuje drgania młotka i przekazuje je do strzemiączka z mechanicznym wzmocnieniem. Te trzy kosteczki słuchowe są rzeczywiście najmniejszymi kościami u ludzi, ale jednocześnie są one bardzo twarde i twarde, aby móc przenosić wibracje przy jak najmniejszych stratach.

Co to jest kowadło?

Kowadło (Kowadełko) jest masą ciężką spośród trzech kosteczek słuchowych w uchu środkowym, ważącą około 27 miligramów. Jako środkowe ogniwo trzech kości, które przenoszą dźwiękowe wibracje błony bębenkowej do ucha wewnętrznego, jest ona połączona z młotkiem za pośrednictwem Articulatio incudomallearis oraz ze strzemiączkiem za pośrednictwem maleńkiego Articulatio incudostapedia. Drgania są przenoszone na strzemię z wykorzystaniem efektu dźwigni.

Ponieważ ramię dźwigni od punktu podparcia do strzemienia jest krótsze niż ramię dźwigni od przegubu młotkowego do punktu podparcia, ugięcie kowadła w punkcie połączenia ze strzemieniem jest krótsze, ale silniejsze o współczynnik 1,3. Następnie następuje dalsze 17-krotne wzmocnienie mechaniczne poprzez przenoszenie drgań na owalne okienko, które przy powierzchni 3,2 mm 2 osiąga zaledwie siedemnastą część powierzchni błony bębenkowej (55 mm 2).

Wzmocnienie mechaniczne o łącznym współczynniku 22 (1,3 x 17) jest konieczne, ponieważ impulsy dźwiękowe ze sprężonego, gazowego powietrza o dużych amplitudach i niskim ciśnieniu dźwięku do nieściśliwej, płynnej, średniej chłonki w uchu wewnętrznym o małej amplitudzie, ale wysokim ciśnieniu dźwięku muszą zostać przeniesione. Podobnie jak pozostałe dwa kosteczki słuchowe, kowadło jest wykonane z najtwardszego i najbardziej elastycznego materiału kostnego, dzięki czemu straty spowodowane deformacją podczas przenoszenia drgań są niewielkie.

Anatomia i budowa

Kowadło można anatomicznie podzielić na korpus (korpus) i dwie nogi, nogę długą (crus longum) i nogę krótką (crus breve). Główna masa - a tym samym środek ciężkości - jest skoncentrowana w obszarze ciała. Tutaj również znajduje się punkt obrotu, więc bardzo mała masa musi zostać przyspieszona podczas przenoszenia drgań i wzmacniania. Długa noga kończy się wyrostkiem kostnym soczewki (processus lenticularis), który jest łączony strzemiączkiem.

Kowadło - podobnie jak pozostałe dwa kosteczki - jest pokryte błoną śluzową. Dwa drobne mięśnie ucha środkowego, napinacz błony bębenkowej (mięsień napinający bębenek) i mięsień strzemiączka (mięsień strzemiączka) mają jedynie pośredni wpływ na kowadełko. Oba mięśnie pełnią funkcję ochronną ucha wewnętrznego przed bardzo głośnymi dźwiękami, np. B. huk, prawda.

Podczas gdy mięsień strzemiączkowy może osłabiać efektywność przenoszenia dźwięku poprzez napięcie, o tyle dobre przenoszenie drgań powietrza do błony bębenkowej wymaga napięcia napinacza błony bębenkowej - porównywalnego do naprężenia główki dużych bębnów i kotłów w orkiestrze symfonicznej. Samo kowadło pełni mniej lub bardziej pasywną rolę jako ogniwo.

Funkcja i zadania

Głównym zadaniem i funkcją kowadła jest, w połączeniu z innymi kosteczkami słuchowymi, przenoszenie drgań błony bębenkowej wywołanych dźwiękiem powietrznym do ślimaka słuchowego w uchu wewnętrznym z mechanicznym wzmocnieniem. Dotyczy to słyszalnego zakresu częstotliwości, który - w zależności od ciśnienia akustycznego - wynosi od około 40 Hz do poniżej 20 000 Hz. Nie wolno zmieniać częstotliwości i analogicznie uwzględnić różne ciśnienie akustyczne (objętość).

Kowadło wykorzystuje efekt dźwigni do wzmocnienia wibracji przenoszonych przez młotek o współczynnik 1,3. Ponieważ kowadełko jako środkowe ogniwo wewnątrz kosteczek słuchowych nie ma bezpośredniego połączenia z dwoma małymi mięśniami ucha środkowego, napinaczem błony bębenkowej i mięśniem strzemiączka, przenoszenie drgań jest w dużej mierze bierne. Kosteczki słuchowe pełnią również pewną funkcję ochronną dla komórek czuciowych w ślimaku poprzez możliwie najlepsze przenoszenie drgań dźwięku.

W przypadku bardzo głośnych dźwięków, które są powyżej progu bólu lub nagłego huku, dwa mięśnie ucha wewnętrznego powodują odruchowe pogorszenie transmisji dźwięku (odruch strzemiączka), tak że powstaje rodzaj przewodzeniowego ubytku słuchu w celu ochrony komórek czuciowych w uchu wewnętrznym. Tutaj również kowadło działa jako pasywne ogniwo w mechanicznym „wymuszonym łańcuchu”.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na ból ucha i stany zapalne

Choroby

Infekcje ucha środkowego to najczęstsze problemy związane z przewodzeniem dźwięku w trzech kosteczkach słuchowych. Zachodzące procesy zapalne mogą zmniejszać skuteczność przenoszenia drgań mechanicznych, tak że dochodzi do czasowej przewodzeniowej utraty słuchu. Problemy ze słuchem zwykle ustępują, gdy tylko zapalenie ucha środkowego zostanie wyleczone, a nieodwracalne uszkodzenie ucha środkowego lub błony bębenkowej jeszcze nie nastąpiło.

W wielu przypadkach w przebiegu zapalenia ucha środkowego dochodzi do wysięku błony bębenkowej, czyli nagromadzenia surowiczego, śluzowatego, krwawego lub ropnego płynu w jamie bębenkowej bezpośrednio pod kosteczkami kostnymi, co dodatkowo może ograniczać przenoszenie drgań. Nieleczone zapalenie ucha środkowego może prowadzić do przewlekłej utraty słuchu, jeśli procesy zapalne prowadzą do trwałego usztywnienia kosteczek słuchowych, do sklerotyzacji. Taka sklerotyzacja, zwana również zwapnieniem kosteczek słuchowych, jest często przyczyną problemów ze słuchem u osób starszych.

Co ciekawe, jeśli występują problemy neuronalne z nerwem trójdzielnym, piątym nerwem czaszkowym, którego boczne gałęzie unerwiają nie tylko większość mięśni twarzy, ale także dwa maleńkie mięśnie ucha środkowego, odruch strzemienia nie pojawia się, gdy są bardzo głośne dźwięki. Bardzo głośne dźwięki są odbierane jako bolesne nawet przy znacznie niższym ciśnieniu dźwięku i nie ma mechanizmu ochronnego dla komórek czuciowych w ślimaku.