Guz Warthina

Z Guz Warthina jest łagodnym guzem gruczołu ślinowego. Nowotwór dotyka zwłaszcza starszych mężczyzn.

Co to jest guz Warthina

Po raz pierwszy Guz Warthina wspomniany już w 1895 roku przez niemieckiego chirurga Otto Hildebranda. W tamtym czasie guz nazywano jeszcze chłoniakiem gruczolakowatym. W 1910 r. Guz został bardziej szczegółowo opisany przez Heinricha Albrechta i Leopolda Arzta, a następnie w 1929 r. Ujawniony przez Warthina jako brodawkowaty cystadenoma lymphomatosum.

Nazywany jest również guzem Warthina Adenolymphoma lub Cystadenolymphoma papilliferum wyznaczony. Średni wiek zachorowania to 62 lata. Guz występuje głównie u mężczyzn w wieku od 60 do 70 lat. Manifestacja w dzieciństwie jest całkiem możliwa, ale guz niezwykle rzadko rozwija się przed 40 rokiem życia.

Guz dotyka coraz więcej mężczyzn, ale w ostatnich latach częstość występowania uległa zmianie. Podczas gdy w latach pięćdziesiątych dotkniętych było dziesięć razy więcej mężczyzn niż kobiet, obecnie coraz więcej kobiet choruje z powodu zmian w stylu życia. Oczekuje się, że w przyszłości zostanie osiągnięty zrównoważony stosunek płci pod względem częstości występowania chorób.

przyczyny

Przyczyna rozwoju guza nie jest dotychczas znana. Chociaż choroba jest zwykle przypisywana prawdziwym nowotworom, guzami mogą być również nabyte wielotorbielowate choroby reaktywne. Wykazano, że guzy mają podłoże poliklonalne. Jednak inne badania wykazały, że niektóre guzy Warthina zawierają geny fuzyjne między chromosomem 11 i chromosomem 19.

Dokładnie te same zmiany stwierdzono w tzw. Raku śluzowo-naskórkowym, nowotworach złośliwych. Badacze podejrzewają, że guz wywodzi się z heterotropowych przewodów ślinowych w węzłach chłonnych. Tkanka heterotropowa znajduje się poza swoją rzeczywistą lokalizacją anatomiczną. Teorię tę potwierdza fakt, że guzy Warthina są często zlokalizowane w dolnym biegunie ślinianki przyusznej.

Znajduje się tu również większość węzłów chłonnych. Jeszcze inne hipotezy traktują guz jako gruczolakowatą proliferację tkanki. Mówi się, że ta proliferacja powoduje naciekanie limfocytów. Palenie jest głównym czynnikiem ryzyka. Palenie zwiększa częstość występowania choroby prawdopodobnie od ośmiu do dziesięciu razy. Im dłużej osoba pali, tym większe ryzyko. Z drugiej strony, intensywność palenia tytoniu wydaje się odgrywać jedynie podrzędną rolę.

Badania pokazują, że ponad 90 procent pacjentów z guzem Warthina to palacze. Ponadto u palaczy zwiększa się ryzyko obustronnego guza. Uważa się, że mitochondrialne DNA jest uszkadzane przez palenie. W badaniu histologicznym komórki guza Warthina często wykazują brak mitochondrialnego DNA i patologicznie zmienione mitochondria.

Zwiększoną zapadalność na choroby obserwowano także po kontakcie z promieniowaniem jonizującym. Na przykład guzy Warthina występowały częściej u osób, które przeżyły wybuch bomby atomowej. Dyskutuje się również o zaangażowaniu wirusów w rozwój nowotworów. W komórkach guza często występuje ludzki wirus opryszczki typu 8. Ponadto guz występuje częściej u pacjentów zakażonych wirusem HIV. Wydaje się, że z guzami ślinianki przyusznej związane są również różne choroby autoimmunologiczne.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Charakterystycznym objawem guza Warthina jest bezbolesny obrzęk w okolicy ślinianki przyusznej. W momencie rozpoznania guz ma zwykle od dwóch do czterech centymetrów. Jednak w skrajnych przypadkach może mieć również dwanaście lub trzynaście centymetrów wysokości.

Tylko jedna dziesiąta pacjentów skarży się na ból. Jeśli jednak tkanka guza ulegnie zapaleniu, może wystąpić silny ból. Ucisk nerwu twarzowego wiąże się również z bólem. Jednak porażenie twarzy obserwuje się tylko w rzadkich przypadkach.

Diagnoza i przebieg choroby

Obrzęk w okolicy ślinianek przyusznych sugeruje guz Warthina. Jeśli istnieje jakiekolwiek podejrzenie, do potwierdzenia diagnozy stosuje się metody obrazowania. Do diagnostyki nadają się USG, tomografia komputerowa lub tomografia rezonansu magnetycznego. Scyntygrafia jest rzadko stosowana do diagnozy. W większości przypadków ostateczną diagnozę można postawić tylko na podstawie biopsji przedoperacyjnej.

Badanie histologiczne ujawnia guz, który jest odgraniczony cienką torebką tkanki łącznej. Guz składa się z obszarów nabłonka i cyst osadzonych w limfatycznej tkance łącznej. Komórki i jądra komórkowe są zwykle normalne. Przy pomocy biopsji cienkoigłowej można postawić prawidłową diagnozę w ponad 95 procentach przypadków.

Rozpoznanie można potwierdzić najpóźniej na podstawie badania histologicznego na usuniętym guzie. Ponieważ struktura histologiczna guza Warthina jest bardzo charakterystyczna, rozpoznanie jest zwykle bezproblemowe.Niemniej jednak należy dokonać różnicowego rozpoznania raka między rakiem chłoniakopodobnym a rakiem śluzowo-naskórkowym.

Komplikacje

W większości przypadków guz Warthina nie ma żadnych szczególnych powikłań ani poważnego przebiegu. Ponieważ sam guz jest łagodny, zwykle nie jest konieczne żadne bezpośrednie leczenie, jeśli choroba nie prowadzi do poważnych ograniczeń w codziennym życiu pacjenta. Osoby dotknięte chorobą cierpią na obrzęk w okolicy ucha.

Wielkość tego obrzęku jest w dużym stopniu zależna od rozległości guza, może więc mieć również negatywny wpływ na życie codzienne. W niektórych przypadkach guz Warthina może powodować silny ból, co uzależnia pacjentów od leczenia. Jeśli guz uszkodzi i uciska nerw, może to doprowadzić do paraliżu twarzy. Jeśli nerw jest całkowicie uszkodzony, często nie można już wyleczyć tego paraliżu.

Leczenie guza Warthina odbywa się za pomocą interwencji operacyjnej. Nie ma żadnych powikłań, a guz można zwykle całkowicie usunąć, co skutkuje pozytywnym przebiegiem choroby. Wczesne rozpoznanie i leczenie tego guza również nie wpływa negatywnie na poradnictwo życiowe pacjenta.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Ponieważ guz Warthina z reguły nie może wyleczyć się sam, osoba dotknięta chorobą jest zależna od wizyty u lekarza. Tylko w ten sposób można zapobiec dalszym powikłaniom i dolegliwościom, dlatego należy zgłosić się do lekarza, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy i oznaki choroby. Zwłaszcza mężczyźni powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli pojawią się objawy guza Warthina. W większości przypadków guz ten jest widoczny jako ciężki obrzęk wokół ucha.

Zwykle można to wyczuć palcami. Ponadto silny ból w uszach często wskazuje na guz Warthina, jeśli występuje bez szczególnego powodu i nie ustępuje samoczynnie. Ten guz może również prowadzić do obrzęku lub paraliżu całej twarzy. W przypadku tych dolegliwości należy również skonsultować się z lekarzem.

Chorobę może zdiagnozować lekarz rodzinny lub laryngolog. Dalsze leczenie zwykle odbywa się w szpitalu. Nie można jednoznacznie przewidzieć, czy choroba doprowadzi do skrócenia oczekiwanej długości życia chorego.

Terapia i leczenie

Z reguły guz Warthina jest całkowicie usuwany chirurgicznie. Operacja zwykle przyjmuje formę powierzchownej parotidektomii. W takim przypadku zewnętrzny płat ślinianki przyusznej jest całkowicie usunięty lub oderwany. Peeling (wyłuszczenie) jest preferowany, ponieważ czas operacji jest znacznie krótszy. Ponadto wskaźnik powikłań jest niższy, a efekt kosmetyczny lepszy.

U pacjentów z wysokim ryzykiem znieczulenia zwykle nie jest wymagana operacja. Guz Warthina nie rośnie agresywnie i nie daje przerzutów, więc usunięcie nie jest absolutnie konieczne. Należy jednak zauważyć, że chorobę złośliwą można łatwo przeoczyć, gdy diagnoza opiera się wyłącznie na biopsji cienkoigłowej.

zapobieganie

Wydaje się, że głównym czynnikiem ryzyka guza Warthina jest palenie. Dlatego w celach profilaktycznych należy unikać papierosów i innych wyrobów tytoniowych.

Opieka postpenitencjarna

Jeśli guz Warthina został całkowicie usunięty chirurgicznie w ramach parotidektomii, następuje kontynuacja leczenia. W przeciwieństwie do guzów złośliwych, które wymagają regularnej opieki kontrolnej, okres bezpośrednio po operacji jest wystarczający dla łagodnych guzów Warthina.

Głównym celem opieki po guzie Warthina jest kontrola gojenia się ran. Jeśli nerw twarzowy nie został uszkodzony i nie ma żadnych komplikacji, dalsze działania nie są wymagane. Ból, który pojawia się po parotidektomii, zwykle ustępuje po około czterech tygodniach.

Po operacji pacjent może się poruszać. Przez około trzy dni nosi drenaż z rany, aby spuścić płyn z rany. Nerw twarzowy odzyskuje siły po zabiegu od około sześciu tygodni do trzech miesięcy. Blizna pooperacyjna stopniowo się zagoi. Czasami może wystąpić długotrwałe uczucie drętwienia płatka ucha, którego zwykle nie da się uniknąć. Blizna często jest zaczerwieniona przez sześć miesięcy po zabiegu chirurgicznym.

W niektórych przypadkach przez kilka dni po operacji pacjentowi podaje się antybiotyk. Ponadto codziennie wykonuje się zastrzyk w brzuch, aby zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi (zakrzepicy). W przypadku uszkodzenia nerwu twarzowego zaleca się ćwiczenia fizjoterapeutyczne w celu ćwiczenia ruchów twarzy.

Możesz to zrobić sam

Guz Warthina zwykle trzeba usunąć chirurgicznie. W większości przypadków konieczna jest powierzchowna parotidektomia, w której guz zostaje całkowicie usunięty. Samopomoc pacjentów ogranicza się do typowych środków ogólnych, takich jak odpoczynek i ochrona.

Zanim to zrobisz, ważne jest, aby odpowiednio przygotować się do pobytu w szpitalu. Po usunięciu guza należy regularnie konsultować się z lekarzem. Jeśli masz nietypowe objawy, zalecany jest lekarz. Lekarz poda dokładne wytyczne dotyczące przymusu fizycznego i innych środków. Naturalne środki zapobiegające bólowi. Stosowanie preparatów homeopatycznych należy wcześniej omówić z lekarzem.

Choroba nowotworowa zawsze stanowi obciążenie psychiczne, dlatego pacjent powinien jak najwcześniej skontaktować się z grupą samopomocy lub terapeutą w celu przepracowania choroby i wymiany doświadczeń. Internet jest idealny do pozyskiwania informacji. Niemieckie Towarzystwo Onkologiczne oferuje pacjentom i ich krewnym ważne punkty kontaktowe i informacje. Kompetentny lekarz laryngolog może również wesprzeć leczenie i opiekę po chorobie oraz pomóc pacjentowi w szybkim powrocie do normalnego życia codziennego po chorobie.