Plik faza odbytu opisuje w psychoanalizie po Zygmuncie Freudzie fragment wczesnego rozwoju dziecka. Faza odbytu następuje po fazie ustnej i rozpoczyna się w wieku dwóch lat. W fazie odbytu w centrum uwagi dzieci znajdują się funkcje wydalnicze organizmu i sposób radzenia sobie z nimi.
Jaka jest faza odbytu?
Dla Zygmunta Freuda wejście w fazę odbytu należy utożsamiać z odkryciem przyjemności dziecka w procesie wypróżniania. Na początku fazy przyjemność uzyskuje się poprzez eliminację stolca, w dalszym przebiegu dziecko również odczuwa przyjemność z krępowania produktów wydalanych. Tworzy to stan pomiędzy odpuszczaniem a powstrzymywaniem, który może charakteryzować się napięciem.
Funkcja i zadanie
W fazie odbytu po raz pierwszy rodzice i otoczenie wymagają od dziecka czystości i powściągliwości. Dziecko doświadcza, że pewne rzeczy stworzone przez dziecko i uznane za ważne (w tym przypadku ekskrementy) mogą zostać odrzucone lub nawet usankcjonowane przez środowisko.
W zależności od czasu ewakuacji jelita, opiekunowie dziecka klasyfikują je jako „dobre” lub „złe”, w zależności od tego, czy potrzeby zostały zaspokojone zgodnie ze specyfikacją opiekuna czy dziecka. Dlatego faza analna jest postrzegana jako źródło konfliktów o władzę i kontrolę oraz stanowi początek „własnej woli”.
W fazie odbytu dziecko uczy się, że potrafi zarówno narzucić własną wolę, jak i nagiąć się do woli innych. Dziecko jest również świadome kwestii dawania i trzymania po raz pierwszy w fazie odbytu.
Wczesne przyjemności związane z rozdawaniem produktów wydalanych, na przykład poprzez pochwały rodziców, gdy z powodzeniem chodzili po nocniku, są głęboko odciśnięte w charakterze dziecka i mogą wywołać radość z dawania rzeczy w późniejszym życiu. W negatywnym sensie powtarzające się niezadowolenie z rezygnacji z produktów przemiany materii zapewnia dziecku możliwość zwrócenia uwagi w późniejszym życiu z powodu nadmiernej chciwości.
W fazie odbytu dziecko utożsamia proces wydalania z odpowiednimi narządami i produktami (stolec i mocz); nadal nie ma podziału. Jeśli opiekunowie dziecka mają negatywny wpływ na produkty wydalane, może to objawiać się u dziecka uczuciem wstydu i wstrętu do własnego ciała.
Podczas fazy odbytu i związanego z nią treningu czystości dziecko nieustannie boryka się ze środowiskiem zewnętrznym. W ten sposób ego rozwija się jako pośrednik między id, super-ego i rzeczywistością zewnętrzną.
W tym przypadku, gdy faza analna kończy się po trzecim roku życia, dziecko ma poszerzoną pamięć i umiejętności językowe, stałą osobowość i zdolność działania zgodnie z zasadą rzeczywistości. Co więcej, po fazie odbytu dziecko jest w stanie albo ulec instynktownym żądaniom id, albo je stłumić.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyChoroby i dolegliwości
Jeżeli w fazie odbytu dziecka opiekun zbyt surowo lub wręcz negatywnie ocenia odchody lub grozi przeciwdziałaniem zaparciom, zachowanie opiekuna może szybko doprowadzić do zaburzeń rozwojowych dziecka.Wilgoć lub wypróżnianie, przesadne mówienie „nie” lub jąkanie są konsekwencjami nieprawidłowego obchodzenia się z fazą odbytu. Dokładne przeciwieństwo tego, kto nie mówi, wiecznego mówcy tak, może również mieć swoje źródło w zaburzeniu fazy odbytu.
U dzieci, które nie doświadczyły wystarczającej satysfakcji w fazie odbytu (np. Poprzez zbyt rygorystyczną edukację dotyczącą czystości rodziców), fiksację w fazie odbytu można określić wraz z wiekiem. Fiksacja wynika z frustracji, co oznacza frustrację, pobłażanie lub niewystarczającą satysfakcję. Skutkuje to utknięciem w fazie, która jest doświadczana jako głęboko frustrująca, co z kolei może skutkować innym rozwojem osobowości.
Osoby dotknięte fiksacją w fazie odbytu nadal muszą zmagać się z niezaspokojonymi potrzebami jeszcze długo po opuszczeniu tej fazy. Może to być między innymi podprogowa chęć zabawy z kałem. Ponieważ jednak ludzie lub środowisko nie pozwalają i nie sankcjonują zaspokojenia potrzeb, istnieją mechanizmy obronne psychiki, które tłumią skłonności. To sprawia, że twoje pragnienie zabrudzenia jest dokładnie odwrotne i objawia się nadmierną czystością.
Objawy kompulsywnej czystości służą ludzkiej psychice jako równowaga psychiczna między skłonnościami wywołującymi strach a wewnętrzną obroną przed nim. Dalsze późniejsze następstwa ścisłego treningu czystości w fazie odbytu ujawniają się w maniakalnych typach osobowości, które są zauważalne poprzez nadmierną kontrolę, skrajną potrzebę czystości i skąpstwa. Ten typ jest również określany przez Zygmunta Freuda jako „postać analna”.
W celu zapobiegania zaburzeniom we wczesnym dzieciństwie rodzice i wychowawcy powinni bezwzględnie zadbać o to, aby nie wyrażali negatywnych ocen procesów wydalania i produktów wydalania w stosunku do dziecka. W fazie odbytu niezwykle ważne jest, aby dziecko miało ustalone granice i aby impulsy od niego były kontynuowane w sposób wspierający.
