Z odbyt lub nach służy jako końcowy odcinek układu pokarmowego do kontrolowanego wypróżniania i zapewnia wstrzemięźliwość odbytnicy (odbytnicy). Większość dolegliwości w okolicy odbytu jest zwykle nieszkodliwa, ale w wielu przypadkach nie można ich wyjaśnić z powodu fałszywego wstydu.
Co to jest odbyt?
Tak jak odbyt (również nach) to nazwa nadana otworowi wydalniczemu przewodu pokarmowego lub odbytnicy.
Odbyt jako element układu pokarmowego zapewnia kontrolowane wypróżnianie (wypróżnianie), a jako narząd zamykający odbytnicę zapewnia nietrzymanie stolca.
Odbyt modelowany jest przede wszystkim przez mięsień zwieracz wewnętrzny i zewnętrzny, których aktywność mięśniowa kontroluje wypróżnianie we współpracy z innymi strukturami przewodu pokarmowego.
Anatomia i budowa
Z odbyt składa się głównie z dwóch ważnych mięśni okrężnych. Autonomiczny, tj. Działający, niezależnie od ludzkiej woli, wewnętrzny mięsień okrężny, tak zwany mięsień zwieracza odbytu, składa się z mięśni gładkich, które płynnie wychodzą z błony mięśniowej odbytu (warstwa mięśni gładkich odbytnicy).
Jest on oddzielony od mięśnia zwieracza zewnętrznego odbytu, mięśnia zwieracza zewnętrznego odbytu, przez podłużnie prążkowaną warstwę mięśniową. Zewnętrzny zwieracz mięśnia prążkowanego odbytu ma włókna w kształcie pętli i jest podzielony na część podskórną, część powierzchowną i część głęboką.
Mięsień zwieracza zewnętrznego jest unerwiony dobrowolnie przez nerw sromowy, a po rozluźnieniu inicjuje przejście stolca przez odbyt. Końcowy odcinek odbytnicy, utworzony przez mięśnie zwieracza i o długości około 4 cm, nazywany jest kanałem odbytu (Canalis analis) i tworzy światło odbytu. Kanał odbytu jest wyłożony kieszonkowymi kryptami odbytu, które, jako przewody gruczołów odbytu (gruczoły odbytu), wydzielają śluzowatą wydzielinę do kanału odbytu.
Z tyłu (z tyłu) odbyt jest połączony z kręgami kości ogonowej (os coccygis) za pomocą pasma tkanki łącznej (ligamentum anococcygeum), natomiast z przodu (na brzuchu) cewka moczowa (mężczyzna) lub pochwa (kobieta) przylegają bezpośrednio do odbytu.
Funkcje i zadania
Dwa pierścieniowe zwieracze kontrolują proces wypróżniania we współpracy z mięśniem dźwigacza odbytu i odpowiednio działają razem jako zwieracz odbytu. Zwieracz wewnętrzny zapobiega mimowolnemu wypróżnianiu.
Jeśli treść jelitowa przedostaje się do odbytnicy podczas jej przejścia przez przewód pokarmowy, pobudzane są receptory rozciągania na jej ścianie, co powoduje rozszerzenie (rozszerzenie) zwieracza wewnętrznego, podczas gdy zwieracz zewnętrzny pozostaje skurczony i poprzez stały stan napięcia (napięcie stałe) mięśni, wstrzemięźliwość utrzymuje.
Dodatkowo zwieracz zewnętrzny odbytu powoduje rozszerzenie się tzw. Splotu żylnego odbytnicy (splot żylny odbytnicy), co dodatkowo uszczelnia odbyt i zapobiega ucieczce gazów jelitowych. Ponadto skurcze zwieracza wewnętrznego zapewniają, że krew nie może cofać się. Wypełni to hemoroidy i zapewni dobre uszczelnienie odbytnicy. Chęć wypróżnienia narasta wraz ze wzrostem objętości napełniania.
Dobrowolnie kontrolowane rozluźnienie mięśnia zwieracza zewnętrznego inicjuje wypróżnianie, przy czym rozluźnia się również mięsień zwieracza wewnętrznego. Opróżnianie stolca wspomagane jest odruchowym działaniem skurczowym odcinka jelita grubego znajdującego się pomiędzy odbytnicą a esicą (odbytniczo-esicy) oraz uniesieniem odbytu przez mięsień dźwigacz odbytu. Tzw. Wyciskanie brzucha, czyli jednoczesny skurcz przepony, a także mięśni brzucha i dna miednicy, może również przyspieszyć przejście stolca przez odbyt.
Choroby
Z odbyt mogą być dotknięte różnymi dolegliwościami i chorobami, ale w większości przypadków są one nieszkodliwe. Jedną z najbardziej istotnych klinicznie chorób odbytu jest na przykład zakrzepica odbytu (zwana również zakrzepicą odbytu), w której występuje zakrzepica żylna (skrzep krwi) w zewnętrznej części odbytu lub w splocie żylnym w wyniku długich okresów siedzenia (zastój) lub stałego ucisku. Zakrzepicę okołoodbytniczą należy odróżnić od ropnia okołoodbytniczego, który charakteryzuje się ropnym zapaleniem tkanek wokół odbytu i jest zwykle spowodowany infekcją bakteryjną.
Ponadto w wyniku zachowawczej terapii zakrzepicy okołoodbytniczej mogą powstać tzw. Blaszki skórne (fałdy skórne), które przy nieodpowiedniej higienie odbytu są podatne na infekcje i mogą prowadzić do zapalenia skóry i świądu (swędzenia). W przypadku zmniejszonego dopływu krwi do skóry kanału odbytu, zwiększonego napięcia zwieracza (napięcie mięśni okrężnych) i / lub istniejących zaparć (zaparcia), może dojść do pęknięcia skóry kanału odbytu (szczelina odbytu).
Bardzo częstą chorobą okolicy odbytu jest choroba hemoroidalna, która wiąże się z powiększeniem poduszek krwionośnych hemoroidów, pierścieniowych tętniczo-żylnych poduszek naczyniowych, które zapewniają dobrą wstrzemięźliwość. W rzadkich przypadkach mogą ujawnić się raki odbytu (nowotwory złośliwe). Można również zaobserwować genetycznie spowodowane wady rozwojowe odbytu, takie jak atrezja odbytu (odbyt zamknięty).
Typowe i powszechne choroby
- Dyskomfort odbytu (dyskomfort odbytu)
- Nietrzymanie stolca
- Szczelina odbytu (łza odbytu)
- Przetoka odbytu
- Swędzenie odbytu (swędzenie odbytu)
- Bolesne wypróżnienia
