Tak jak asymetryczny toniczny odruch szyi (ATNR) opisuje typowy ruch noworodka, który odwraca głowę na bok, jednocześnie wyciągając rękę i nogę. Z drugiej strony, po stronie odwróconej od głowy, kończyny zginają się. Ponadto pięść z boku twarzy jest bardziej podatna na otwarcie, podczas gdy zwykle jest zamknięta po przeciwnej stronie. Ten odruch wczesnego dzieciństwa też Konserwacja ogrodzeń nazywa.
Co to jest asymetryczny odruch tonizujący szyi?
Asymetryczny odruch tonizujący szyi zaczyna być odczuwalny już w osiemnastym tygodniu ciąży. Ten ruch płodu zwiększa intensywność aż do urodzenia. Wspomaga to rozwój motoryczny dziecka i budowanie siły mięśni. Wreszcie ATNR, w połączeniu z innymi nabytymi odruchami dziecka, bardzo skutecznie wspomaga proces porodu.
Asymetryczny toniczny odruch szyi znacznie poprawia ruchomość ramion i bioder płodu, gdy płód przedostaje się przez ciasną miednicę matki. W kanale rodnym dziecko musi się kilkakrotnie obrócić jak po spirali, a ATNR jest w tym bardzo pomocny.
Odruch jest stymulowany poprzez ucisk na szyję. Po urodzeniu efekty ATNR stopniowo słabną. Pierwsze nieprawidłowości mijają po czterech do ośmiu tygodniach życia. Jeśli jednak podczas porodu wystąpią trudności, na przykład w wyniku cięcia cesarskiego lub porodu kleszczowego, zahamowanie asymetrycznego tonicznego odruchu szyi może zostać opóźnione. Czasami w takich przypadkach nigdy nie jest to całkowicie tłumione.
Funkcja i zadanie
Noworodek może bez wysiłku przesuwać ręce do środka ciała i dalej tylko wtedy, gdy asymetryczny odruch toniczny szyi został skutecznie zahamowany. Na przykład nie może wcześniej przyłożyć do ust żadnego przedmiotu, aby go zbadać.
Gdy w znacznym stopniu zapobiegnie się ATNR, oczy mogą również stać się bardziej niezależne od ruchów głowy. Tylko w ten sposób dziecko może później wizualnie trzymać zewnętrzny przedmiot, nawet jeśli jest w ruchu.
Jeśli jednak asymetryczny toniczny odruch szyi nadal determinuje ruchy dziecka po czwartym do szóstym miesiącu życia, staje się coraz bardziej przeszkodą dla dalszego rozwoju dużej i małej motoryki niemowlęcia.
Obracanie głowy na bok może w dalszym ciągu powodować mimowolne rozciąganie kończyn po stronie twarzy. W pewnych okolicznościach uporczywa postawa szermiercza jest wówczas odpowiedzialna za to, że dziecko nie może odwrócić się z pleców na brzuch lub tylko z wielką trudnością lub później nie może nauczyć się prawidłowo raczkować.
W takich przypadkach zginanie i rozciąganie rąk i nóg jest nadal w dużej mierze zależne od postawy i ruchu głowy, tak że na przykład ruchy krzyżowe są trudne do wykonania przez dziecko. Zawodzi z powodu swoich własnych odruchów ATN, które dominowały zbyt długo.
Choroby i dolegliwości
Jak bardzo ten brak może się utrwalić w dalszym rozwoju, widać w indywidualnych przypadkach już na początku szkoły. Takie dziecko, bez względu na to, jak intensywnie ćwiczy, nie jest w stanie podczas pisania trzymać się podanych wierszy ani lewego marginesu. Problemy z posługiwaniem się przyrządem do pisania, zbyt mocnym naciskaniem i trudnościami w prostych ćwiczeniach na kopiowanie można również przypisać ATNR we wczesnym dzieciństwie.
Czytanie jest również często skomplikowane dla dzieci z asymetrycznym tonicznym odruchem szyi, który nie został wypełniony, ponieważ ich oczy mogą tylko mniej lub bardziej pracowicie pozostać w odpowiednim wierszu tekstu. Pojedyncze litery, znaki interpunkcyjne, a nawet całe słowa można łatwo pominąć lub widok nagle kończy się w niewłaściwym wierszu. Jeśli pisanie i ruchy głowy, takie jak patrzenie na tablicę, mają miejsce w tym samym czasie, dzieci dotknięte chorobą zwykle przesuwają przybory do pisania w górę lub w dół. Ponadto w pewnych okolicznościach jedno z ramion dziecka automatycznie się rozciągnie, gdy tylko odwróci głowę, na przykład, aby spojrzeć na tablicę.
Odruch ten obejmuje również nieumyślne otwarcie palców, co jeszcze bardziej utrudnia pisanie odręczne. W takich przypadkach nie można wykluczyć trudności w słyszeniu i mówieniu. Czasami problemy z percepcją pojawiają się w życiu codziennym, zwłaszcza podczas planowania nieznanych działań.
Odruchy wczesnego dzieciństwa (prymitywne) nie są początkowo kontrolowane przez mózg i można je wyraźnie śledzić tylko w pierwszych miesiącach życia dziecka. Później są one stopniowo tłumione wraz z rozwojem mózgu, a zwłaszcza płatów czołowych. Jeśli typowe odruchy wczesnodziecięce powracają w starszym wieku, świadczą o zaburzeniach budowy mózgu, np. W demencji.
Odruchy pojawiają się od pewnego wieku dziecka i ponownie znikają, jak gdyby zgodnie z harmonogramem. W związku z tym wcześniak wykazuje inne odruchy niż dziecko urodzone w terminie. Zanik odruchów jest warunkiem wstępnym przyswojenia przez dziecko i nauczenia się podstawowych ruchów. Na przykład odruch stopy dziecka musi się cofnąć, zanim będzie mogło później nabyć umiejętności wstawania i chodzenia.
Jeśli odruchy pozostają formujące dla dziecka, lekarz może interweniować, aby pomóc stosunkowo prostymi środkami terapeutycznymi. Często wystarcza do tego ćwiczenie ruchów głowy dziecka.
