Z efekt autokinetyczny odpowiada złudzeniu optycznemu. Jeśli statyczny bodziec świetlny jest emitowany w monochromatycznym ciemnym otoczeniu, ludzie nie mają punktów odniesienia do oceny lokalizacji i ruchu punktu świetlnego. Stwarza to wrażenie, że w okolicy porusza się bodziec statyczny.
Jaki jest efekt autokinetyczny?
Ludzka percepcja wzrokowa nie jest wolna od wad.Na przykład iluzje optyczne pokazują, jak wadliwa jest percepcja. Jeden z nich jest znany jako efekt autokinetyczny. Z powodu tego efektu ludzie postrzegają stałe źródło światła lub krótko prezentowane punkty światła w stacjonarnym położeniu w zupełnie ciemnym otoczeniu jako punkty ruchome. Zarówno kierunek, jak i zakres postrzeganego ruchu mogą się znacznie różnić.
Efekt autokinetyczny jest trudny do zrozumienia z obiektywnego punktu widzenia. Kiedy to nastąpi, jest to obecnie czysto subiektywne zjawisko złudzenia. Możesz tego doświadczyć np. Patrząc w rozgwieżdżone niebo i skupiając się na jednej z gwiazd. Wygląda na to, że lekko się porusza. Efekt autokinetyczny opiera się na fakcie, że wizualna percepcja ruchów zawsze ma miejsce w odniesieniu do określonego punktu odniesienia i ostatecznie ten punkt odniesienia ginie w ciemnym otoczeniu.
Funkcja i zadanie
Ludzie są w stanie dostrzec ruchy. Jest jedną z żywych istot kontrolowanych przez oczy. Z ewolucyjnego punktu widzenia wizualna percepcja ruchów była w szczególności niezbędna do przetrwania w swoim środowisku. Oceniono, że poruszające się bodźce są niebezpieczne i dlatego bardziej przyciągają uwagę.
W przypadku efektu autokinetycznego rozróżnienie między ruchomymi a stacjonarnymi źródłami bodźca zawodzi. Ludzie zawsze odbierają bodźce ruchome i stacjonarne w odniesieniu do punktu odniesienia w polu widzenia. Takim punktem odniesienia może być na przykład zdecydowanie statyczny budynek. Jeśli jednak tło okazuje się być bodźcem jednorodnie niskim, nie ma odpowiednich punktów odniesienia do rozróżnienia między ruchem a nieruchomością. Jeżeli w takim środowisku emitowany jest bodziec świetlny, trudno ocenić jego ruchliwość. Samo położenie punktu świetlnego jest tylko zdecydowanie zakotwiczone w środowisku z punktami odniesienia. Stacjonarny bodziec świetlny przed słabym bodźcem i jednolicie ciemnym tłem wygląda zatem tak, jakby się poruszał, ponieważ jego pozycji nie można postrzegać jako definitywnie ustalonej bez punktu odniesienia. Zjawisko to odpowiada efektowi autokinetycznemu.
Ponadto, zgodnie ze spekulacjami, do zjawiska przyczyniają się również mimowolne ruchy oczu w sensie mikrosakad. Te mikrosakady trwale przenoszą światło do nowych receptorów w siatkówce, ponieważ całkowicie statyczne bodźce świetlne wymykają się percepcji wzrokowej. Silne mikroruchy oczu występują zwłaszcza przy zmęczeniu, które czasami odgrywają rolę w efekcie autokinetycznym. Jednak mikroruchów oczu nie można utożsamiać jeden do jednego z ruchami doświadczanych bodźców świetlnych.
Efekt autokinetyczny odgrywa szczególną rolę u pilotów podczas lotów nocnych. Podczas lotów nocnych może zajść potrzeba prawidłowego sklasyfikowania i zlokalizowania poszczególnych punktów światła w monochromatycznym czarnym otoczeniu, takich jak statyczne światła na ziemi lub gwiazdy. Ze względu na efekt autokinetyczny mogą pomylić statyczne światła wokół nich ze światłami innego samolotu. Zagraża to bezpieczeństwu, ponieważ możesz chcieć skorygować pozorny kurs kolizji z punktem światła.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na infekcje oczuChoroby i dolegliwości
Efekt autokinetyczny nie ma wartości chorobowej. Jest to złudzenie optyczne, które powstaje w wyniku naturalnego procesu percepcji. Pytanie, czy efekt autokinetyczny występuje u osób z porażeniem mięśni oka z taką samą intensywnością jak u osób zdrowych, pozostaje pytaniem bez odpowiedzi. Ponieważ mikroruchy oczu wydają się przyczyniać się do tego efektu, ludzie z niepowodzeniem tych mikroruchów byliby w dużej mierze odporni na tę halucynację.
Ponieważ postrzegany ruch punktów świetlnych nie ma obiektywnej podstawy, efekt autokinetyczny jest odpowiedni do badania formułowania opinii psychologicznej. Muzafer Sherif przeprowadził takie badania w eksperymentach grupowych w 1935 roku. W swoim badaniu uczestnicy badania musieli subiektywnie ocenić ruch świateł i przekazać swoją opinię w kontekście grupy. Od pewnego momentu spostrzeżenia uczestników badania były zgodne. Wydaje się to potwierdzać opiniotwórczy wpływ konstelacji grupowych. Badanie jest często wymieniane w kontekście presji rówieśniczej w procesach opiniotwórczych.
.jpg)
