Podstawowy cykl odpoczynku-aktywności

Ogólnie rzecz biorąc, dzielimy nasze życie na fazy czuwania i snu. Chociaż możemy świadomie kontrolować fazy aktywności w stanie czuwania, nie jest to łatwo możliwe w fazie snu. Mózg z wieloma hormonami i substancjami przekaźnikowymi kontroluje te procesy, które powodują, że organizm jest aktywny i nieaktywny oraz utrzymuje go na tym poziomie przez pewien czas. Wśród wielu innych naukowców somnolodzy Eugene Aserinsky i Nathaniel Kleitman opisali fazy różnych poziomów aktywności podczas snu i czuwania. W tym kontekście ten ostatni rozwinął hipotezę Podstawowy cykl odpoczynku-aktywności, który odnosi się do rytmicznie zmieniających się faz odpoczynku i aktywności.

Jaki jest podstawowy cykl aktywności odpoczynku?

Tworzenie EEG (elektroencefalogramu) jest najlepszym sposobem rejestrowania krzywej aktywności mózgu podczas fazy snu, ponieważ większość innych funkcji, które kontroluje podczas czuwania, jest ograniczona. Jednocześnie autonomiczny układ nerwowy wpływa na czynności mózgu, umożliwiając lub uniemożliwiając uwalnianie produkowanych hormonów. Może to skłonić mózg do przełączenia ciała w tryb aktywności lub do odpoczynku.

Ten podstawowy cykl „aktywności resztkowej” powtarza się w ciągu jednej do dwóch godzin. Można zauważyć, że cykl ten reguluje organizm nawet na jawie. Różne fazy snu są rejestrowane i oceniane w hipnogramach. Po pierwsze jest to faza zasypiania z początkowo czuwaniem, po drugie fazy snu N1, N2, N3 i (głównie) ponownie N2, po trzecie faza REM i po czwarte, po kilku takich cyklach, przebudzenie optymalnie po kilku godzinach. W zależności od długości snu można zaobserwować średnio około sześciu cykli snu w ciągu nocy, które z kolei trwają od jednej do dwóch godzin.

Funkcja i zadanie

Wrażenia czuciowe są gromadzone przez mózg podczas krótkotrwałego przechowywania, filtrowane i, jeśli to konieczne, udostępniane jako przechowywanie długoterminowe. Fazy ​​REM i nie-REM są ważnym narzędziem do „przechowywania” zawartości pamięci we właściwym miejscu w mózgu.

Rapid Eye Movement (REM) opisuje silne przewracanie oczami podczas fazy REM, któremu towarzyszą intensywne sny. Instynktowne zachowania, takie jak głód i pożądanie seksualne, są regulowane w taki sam sposób, jak stres i koncentracja. Faza REM występuje dopiero po połowie cyklu snu. Ten okres czasu jest znany jako opóźnienie REM i nie powinien być trwale niższy.

Towarzyszą mu następujące fazy: Powolne fale theta na początku fazy snu N1 sygnalizują gotowość mózgu do zasypiania lub chęci zasypiania. Zmniejsza się napięcie mięśni, na przykład głowa osoby siedzącej spada na klatkę piersiową lub ramię ześlizguje się ze stołu. Oczy zaczynają się powoli poruszać.

Tak zwane „kompleksy K i wrzeciona snu” charakteryzują stabilną fazę snu N2. Ruchy oczu ustają. Wreszcie, podczas głębokiego snu N3, EEG rejestruje bardzo długą falę delta. Napięcie mięśni i ruchy oczu spadają do zera. Udział faz N w czasie trwania snu wynosi około 75%, a faz R około 25%.

W kolejnych cyklach fazy N3 gwałtownie spadają na korzyść faz R. W fazie REM, oprócz nazwanych szybkimi ruchami gałek ocznych, występuje również nieznacznie podwyższone ciśnienie krwi oraz przyspieszony oddech i tętno.

Sód i potas są „zużywane” w mózgu podczas czuwania. Po jednej do dwóch godzin (dla dzieci około 50 minut) ich pensja spada tak bardzo, że mają trudności z koncentracją. Potem następuje faza około 20 minut, w której prawie nic nie można zrobić. W tym samym czasie organizm ponownie gromadzi zapasy potasu i sodu i następuje kolejny cykl dużej aktywności.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Autonomiczny układ nerwowy, zwany także autonomicznym układem nerwowym, sygnalizuje mózgowi zmęczenie wszystkich narządów, w tym krwi (np. W przypadku choroby) i mięśni. Serotonina, hormon tkankowy, utrzymuje mózg w stanie czuwania i jest aktywna tylko w bardzo ograniczonym stopniu w N3, podczas gdy całkowicie zanika w fazie REM. Jednocześnie w odpowiedzi na sygnał z jądra nadskrzyżowaniowego szyszynka produkuje melatoninę, która kontroluje długość snu.

Na rozkaz Formatio reticularis, hipotalamus reguluje uwalnianie hormonu adrenaliny z rdzenia nadnerczy, który jest odpowiedzialny za utrzymanie napięcia, a tym samym czuwanie. Ponadto oko jest połączone z podwzgórzem i powoduje zmniejszoną produkcję oreksyny, gdy jest ciemno lub gdy powieki są zamknięte, co jest odpowiedzialne za zwiększoną czujność w stanie czuwania.

Powyższe fakty skutkują szeregiem możliwych zakłóceń w ich relacjach i procesach. Szczególne zaburzenia nerwowe dotyczą niekontrolowanych ruchów nóg i wywołanego psychicznie zgrzytania zębami podczas snu, co może prowadzić do zakłócenia fazy głębokiego snu. Koszmary i choroby również przerywają te fazy. B. refluksowe zapalenie przełyku lub zatrzymanie oddechu, na które organizm reaguje odruchowym sygnałem pobudki.

Nadmierne uwalnianie kortyzolu z kory nadnerczy lub zmniejszony hipokamp upośledza niezbędne fazy głębokiego snu. Jako przyczyny organiczne należy również wymienić demencję i depresję. Negatywny wpływ na zdrowy sen mają również parametry zewnętrzne, takie jak alkohol, leki, kofeina i niedotlenienie.