Plik Lepkość krwi odpowiada lepkości krwi, która zależy od parametrów, takich jak skład krwi i temperatura. Krew nie zachowuje się jak płyn newtonowski, ale wykazuje nieproporcjonalną i zmienną lepkość. Patologiczne zmiany lepkości występują na przykład w zespole nadmiernej lepkości.
Jaka jest lepkość krwi?
Lepkość jest miarą lepkości cieczy lub płynów. Im wyższa lepkość, tym bardziej prawdopodobne jest, że mówimy o gęstej cieczy. Zatem wysoka lepkość charakteryzuje płyn jako mniej płynny. Cząsteczki lepkiego płynu są ze sobą w większym stopniu związane, przez co są stosunkowo nieruchome.
Płyny w ludzkim ciele mają również określoną lepkość. Niektóre z nich zachowują się jak ciecze newtonowskie i wykazują liniowy, lepki przepływ. Nie dotyczy to ludzkiej krwi. Termin lepkość krwi jest związany z lepkością krwi, która w przeciwieństwie do innych płynów ustrojowych nie zachowuje się jak płyn newtonowski, a zatem nie charakteryzuje się liniowo lepkim przepływem.
Przepływ krwi jest raczej nieproporcjonalny i nieregularny i czasami jest określany przez tak zwany efekt Fåhraeus-Lindqvista. Wyrażając efekt Fåhraeus-Lindqvista, medycyna odnosi się do charakterystycznego zachowania krwi, której lepkość zmienia się w zależności od średnicy naczynia. W naczyniach o małej średnicy krew jest zatem mniej lepka, aby zapobiec zastojowi naczyń włosowatych (zatorom). Zatem lepkość krwi w różnych obszarach krążenia charakteryzuje się różnicami w lepkości.
Funkcja i zadanie
Ze względu na swoje charakterystyczne właściwości krew nie jest płynem newtonowskim. Jego nieproporcjonalne i nieregularne zachowanie przepływu jest determinowane głównie przez efekt Fåhraeus-Lindqvista. Efekt Fåhraeus-Lindquista opiera się na płynności, a tym samym odkształcalności czerwonych krwinek. Siły ścinające powstają w pobliżu ścian naczynia. Te siły ścinające przemieszczają erytrocyty krwi w tak zwany przepływ osiowy. Proces ten jest również znany jako migracja osiowa i powoduje przepływ brzegowy z kilkoma komórkami, w którym brzeg plazmy przepływający wokół komórki działa jak rodzaj ślizgającej się warstwy dla krwi, nadając jej bardziej płynny wygląd. Efekt ten zmniejsza wpływ hematokrytu na opór obwodowy w mniejszych naczyniach i zmniejsza się opór tarcia.
Oprócz efektu Fåhraeus-Lindquista na lepkość krwi decydowało wiele innych parametrów. Lepkość ludzkiej krwi zależy na przykład od hematokrytu, odkształcalności erytrocytów, agregacji erytrocytów, lepkości osocza i temperatury. Natężenie przepływu ma również wpływ na lepkość.
Wiskozymetria i hemoreologia zajmują się lepkością krwi. Wiskozymetria określa lepkość cieczy na podstawie płynności zależnej od temperatury i ciśnienia, oporu i tarcia wewnętrznego. Lepkość osocza można zmierzyć za pomocą wiskozymetru kapilarnego. Aby określić lepkość krwi, należy jednak wziąć pod uwagę wpływ sił ścinających. Hemoreologia odpowiada właściwościom przepływu krwi, które zależą od takich parametrów, jak ciśnienie krwi, objętość krwi, rzut serca i lepkość krwi, a także elastyczność naczyń i geometria światła. Zmiana tych indywidualnych parametrów steruje przepływem krwi do tkanek i narządów w taki sposób, aby idealnie zaspokoić ich zapotrzebowanie na składniki odżywcze i tlen.
Za kontrolę przepływu odpowiada przede wszystkim wegetatywny układ nerwowy. Lepkość krwi współdziała z przepływem krwi i zmienia się w ten sposób, aby zapewnić optymalne zaopatrzenie tkanek w składniki odżywcze i tlen.
Skutki, takie jak agregacja erytrocytów, są ostatecznie niezbędne do dopływu krwi do tkanki. Medycyna rozumie tę agregację jako aglomerację czerwonych krwinek, która jest tworzona przez siły przyciągania między erytrocytami i które działają przy wolnym przepływie krwi. Agregacja erytrocytów zasadniczo determinuje lepkość krwi.
Choroby i dolegliwości
Ponieważ istnieje ścisły związek między lepkością, dynamiką przepływu i zaopatrzeniem tkanek w składniki odżywcze i tlen, zaburzenia lepkości krwi mogą mieć poważne konsekwencje dla całego organizmu. Na przykład zaburzenie lepkości krwi jest podstawą zespołu nadmiernej lepkości. Ten kliniczny zespół objawów charakteryzuje się wzrostem stężenia paraproteiny w osoczu krwi. Zwiększa to lepkość krwi i zmniejsza jej zdolność do przepływu.
Lepkość krwi zależy od właściwości fizycznych i chemicznych płynu i odpowiednio się zmienia wraz z każdym nieprawidłowym stężeniem poszczególnych składników. Na przykład zespół nadmiernej lepkości charakteryzuje chorobę Waldenströma. W przypadku tej choroby wzrasta stężenie IgM we krwi. IgM jest dużą cząsteczką złożoną z jednostek w kształcie litery Y i przy stężeniu w osoczu wynoszącym 40 g / l jest wystarczająca do wystąpienia zespołu nadlepkości.
Zespół nadmiernej lepkości spowodowany paraproteinami charakteryzuje również choroby złośliwe, takie jak szpiczak mnogi. Zespół może również występować w niektórych łagodnych chorobach, zwłaszcza w zespole Felty'ego, toczniu rumieniowatym lub reumatoidalnym zapaleniu stawów.
Zwiększona lepkość krwi jest również związana z objawami, takimi jak zakrzepica. W większości przypadków zakrzepica jest również związana ze zmianą szybkości przepływu lub zmienionym składem krwi. Zmniejszona prędkość przepływu może wystąpić, na przykład, w kontekście unieruchomienia, zwłaszcza u pacjentów obłożnie.
Nieprawidłowa lepkość krwi może być również związana z chorobami erytrocytów. Na przykład w przebiegu sferocytozy powstają erytrocyty kuliste zamiast krążków. Ta zmiana kształtu ma wpływ na lepkość krwi, ponieważ erytrocyty nie mają już wszystkich niezbędnych właściwości w tym kształcie.
.jpg)
