Belimumab

Belimumab jest monoklonalnym przeciwciałem lambda IgG1 zatwierdzonym do leczenia ludzi. Został zatwierdzony w UE w 2011 roku jako lek na toczeń rumieniowaty układowy. Służy do wspomagania terapii konwencjonalnych, jeśli nie prowadzą one do znaczącej poprawy stanu choroby.

Co to jest belimumab?

Belimumab jest sprzedawany pod nazwą handlową Benlysta®. Genetycznie zmodyfikowane przeciwciało monoklonalne jest stosowane w leczeniu tocznia rumieniowatego układowego.

Belimumab (Belimumabum) jest sprzedawany pod nazwą handlową Benlysta®. Genetycznie skonstruowane przeciwciało monoklonalne jest stosowane do leczenia tocznia rumieniowatego układowego (SLE). Jego cząsteczka IgG1 działa na limfocyty B i zapobiega ich reakcji autoimmunologicznej.

W toczniu układowym naczynia w tkance łącznej i skórze są blokowane przez złogi leukocytów (kolagenoza). Dokładna przyczyna choroby, która dotyka średnio co dwa tysiące osób, nie jest jeszcze znana. Jednak medycyna zakłada odpowiedź autoimmunologiczną.

Toczniowi rumieniowatemu często towarzyszą objawy, takie jak grypopodobne osłabienie organizmu, problemy z mięśniami, zapalenie wielostawowe, rumień motyla na policzkach i nosie oraz grudki z łuszczeniami skóry. W toczniu układowym atakowane są również narządy wewnętrzne: ośrodkowy układ nerwowy, nerki, opłucna i osierdzie. Pacjenci często mają anemię i mają podwyższony status przeciwciał (anty-DNA-AK, anty-Sm, ANA).

Efekt farmakologiczny

Belimumab blokuje wzrost leukocytów B w układzie odpornościowym, dzięki czemu wykazuje działanie immunosupresyjne. Blokuje aktywność cytokiny BLyS lub BAFF. Jest to substancja przekaźnikowa układu odpornościowego odpowiedzialna za wzrost komórek B („stymulator limfocytów B”). Jeśli w organizmie jest za dużo BLyS, w tym samym czasie zachodzą różne reakcje autoimmunologiczne.

Według niektórych badań klinicznych przeciwciało monoklonalne ma znaczący wpływ na przebieg SLE. Jednak dotychczas tylko badania skuteczności zostały przeprowadzone na pacjentach z SLE z mniej poważnymi kursami choroby, którzy nie mieli ciężkiego zapalenia nerek w toczniu i również bez uszkodzenia nerwów. W pewnych okolicznościach może to prowadzić lekarzy do uciekania się do starszego, sprawdzonego rytuksymabu zamiast belimumabu, który również poprawia ciężki toczeń.

Działanie przeciwciała monoklonalnego zostało udowodnione u pacjentów, którzy reagują na konwencjonalne leczenie kortykosteroidami (cięższe przypadki) i ASA (mniej ciężkie przypadki), a także cyklosporyną A, azatiopryną i cytostatykami (wszystkie stosowane poza wskazaniami) w mniejszym lub większym stopniu.

Zmęczenie, które często występuje w związku z toczniem rumieniowatym (silnym zmęczeniem), można znacznie złagodzić po podaniu belimumabu. Belimumab wiąże się z rozpuszczalnym białkiem stymulującym limfocyty B BLyS, które jest dezaktywowane i nie może mieć działania autoimmunologicznego.

Terapia przeciwciałami monoklonalnymi może być również odpowiednia w przypadku innych chorób autoimmunologicznych, w których można wykryć podwyższone stężenie BLyS we krwi. Białko przeciwciała jest rozkładane poprzez metabolizowanie do peptydów i aminokwasów przez enzymy proteolityczne. Jak szczegółowo przebiega transformacja, nie jest do tej pory jasne.

Jeśli chodzi o terapię dzieci i młodzieży, również brak jest wiarygodnych danych naukowych. W doświadczeniach na zwierzętach podawanie belimumabu nie uszkodziło zarodka ani płodności matki. Liczba leukocytów B powróciła do normy kilka miesięcy po porodzie. Nie wiadomo, czy belimumab może promować raka.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Belimumab stosuje się w toczniu rumieniowatym układowym (SLE), gdy choroba nie ustępuje istotnie pomimo podania leków immunosupresyjnych. W pierwszym miesiącu leczenia w 0, 14 i 28 dniu podaje się krótkotrwały wlew trwający około godziny. Od drugiego miesiąca pacjent SLE otrzymuje dożylne podanie raz w miesiącu. Pacjentom z otyłością podaje się dawkę 10 mg / kg masy ciała, a osobom z niedowagą odpowiednio mniej. Poziom dawki nie wpływa na skuteczność podawanego leku, ale wyższe dawki zwykle prowadzą do silniejszych skutków ubocznych.

Środek jest dostępny w handlu w postaci proszku i należy go najpierw przygotować w postaci koncentratu do infuzji 80 mg / ml. Medyczny okres półtrwania substancji czynnej wynosi około 19 dni. Organizm rozkłada średnio 215 ml dziennie. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ organizm odpowiednio wydala lek: Osoby z białkomoczem mają zwiększone wydalanie o ponad 2 g dziennie. Jeśli wydalanie kreatyniny jest opóźnione, substancja czynna jest rozkładana wolniej.

Przed wlewem można podać lek przeciwhistaminowy i (lub) przeciwgorączkowy. Jeśli nie ma poprawy u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym najpóźniej po sześciu miesiącach stosowania leku Benlysta, leczenie przeciwciałem monoklonalnym jest zwykle przerywane.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na wysypkę i egzemę

Zagrożenia i skutki uboczne

Skutki uboczne, które mogą wystąpić podczas terapii belimumabem to: gorączka, niedobór białych krwinek, biegunka, nudności, wymioty, infekcje, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), zaburzenia snu, migreny, bóle głowy, wysypki, obrzęk twarzy, zmęczenie, depresja i ból w Ręce i nogi.

Belimumabu nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości na przeciwciała, szczepień żywymi szczepionkami, przewlekłych i nawracających zakażeń, ciężkiego toczniowego zapalenia nerek, ciężkiego tocznia ośrodkowego układu nerwowego, zakażenia wirusem HIV, reakcji nadwrażliwości, nowotworów, wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C, IgA- Niedobór, hipogammaglobulinemia i po przeszczepieniu dużych organów lub komórek macierzystych.

Aby móc natychmiast podjąć odpowiednie działania medyczne w przypadku wystąpienia jakichkolwiek reakcji nadwrażliwości, leczenie przeciwciałem monoklonalnym powinno być przeprowadzane wyłącznie w placówkach, w których dostępni są właściwi specjaliści medyczni.

Stosowanie w ciąży jest zalecane tylko wtedy, gdy nie ma alternatywy. Środek przenika również do mleka matki. Dlatego zaleca się, aby kobiety karmiące piersią zaprzestały karmienia piersią jak najszybciej.

Belimumabu nie należy podawać jednocześnie z cyklofosfamidem i innymi lekami immunosupresyjnymi.